लोमश उवाच । (१।१)

ततः स वज्री बलिभिर् दैवतैर् अभिरक्षितः । (१।२)

आससाद ततो वृत्रं स्थितम् आवृत्य रोदसी ॥ (१।३)

कालकेयैर् महाकायैः समन्ताद् अभिरक्षितम् । (२।१)

समुद्यतप्रहरणैः सशृङ्गैर् इव पर्वतैः ॥ (२।२)

ततो युद्धं समभवद् देवानां सह दानवैः । (३।१)

मुहूर्तं भरतश्रेष्ठ लोकत्रासकरं महत् ॥ (३।२)

उद्यतप्रतिपिष्टानां खड्गानां वीरबाहुभिः । (४।१)

आसीत् सुतुमुलः शब्दः शरीरेष्व् अभिपात्यताम् ॥ (४।२)

शिरोभिः प्रपतद्भिश् च अन्तरिक्षान् महीतलम् । (५।१)

तालैर् इव महीपाल वृन्ताद् भ्रष्टैर् अदृश्यत ॥ (५।२)

ते हेमकवचा भूत्वा कालेयाः परिघायुधाः । (६।१)

त्रिदशान् अभ्यवर्तन्त दावदग्धा इवाद्रयः ॥ (६।२)

तेषां वेगवतां वेगं सहितानां प्रधावताम् । (७।१)

न शेकुस् त्रिदशाः सोढुं ते भग्नाः प्राद्रवन् भयात् ॥ (७।२)

तान् दृष्ट्वा द्रवतो भीतान् सहस्राक्षः पुरंदरः । (८।१)

वृत्रे विवर्धमाने च कश्मलं महद् आविशत् ॥ (८।२)

तं शक्रं कश्मलाविष्टं दृष्ट्वा विष्णुः सनातनः । (९।१)

स्वतेजो व्यदधाच्छक्रे बलम् अस्य विवर्धयन् ॥ (९।२)

विष्णुनाप्यायितं शक्रं दृष्ट्वा देवगणास्ततः । (१०।१)

स्वं स्वं तेजः समादध्युस् तथा ब्रह्मर्षयो ऽमलाः ॥ (१०।२)

स समाप्यायितः शक्रो विष्णुना दैवतैः सह । (११।१)

ऋषिभिश् च महाभागैर् बलवान् समपद्यत ॥ (११।२)

ज्ञात्वा बलस्थं त्रिदशाधिपं तु ननाद वृत्रो महतो निनादान् । (१२।१)

तस्य प्रणादेन धरा दिशश्च खं द्यौर् नगाश् चापि चचाल सर्वम् ॥ (१२।२)

ततो महेन्द्रः परमाभितप्तः श्रुत्वा रवं घोररूपं महान्तम् । (१३।१)

भये निमग्नस् त्वरितं मुमोच वज्रं महत् तस्य वधाय राजन् ॥ (१३।२)

स शक्रवज्राभिहतः पपात महासुरः काञ्चनमाल्यधारी । (१४।१)

यथा महाञ्शैलवरः पुरस्तात् स मन्दरो विष्णुकरात् प्रमुक्तः ॥ (१४।२)

तस्मिन् हते दैत्यवरे भयार्तः शक्रः प्रदुद्राव सरः प्रवेष्टुम् । (१५।१)

वज्रं न मेने स्वकरात् प्रमुक्तं वृत्रं हतं चापि भयान् न मेने ॥ (१५।२)

सर्वे च देवा मुदिताः प्रहृष्टा महर्षयश्चेन्द्रम् अभिष्टुवन्तः । (१६।१)

सर्वांश्च दैत्यांस् त्वरिताः समेत्य जघ्नुः सुरा वृत्रवधाभितप्तान् ॥ (१६।२)

ते वध्यमानास् त्रिदशैस् तदानीं समुद्रम् एवाविविशुर् भयार्ताः । (१७।१)

प्रविश्य चैवोदधिम् अप्रमेयं झषाकुलं रत्नसमाकुलं च ॥ (१७।२)

तदा स्म मन्त्रं सहिताः प्रचक्रुस् त्रैलोक्यनाशार्थम् अभिस्मयन्तः । (१८।१)

तत्र स्म केचिन्मतिनिश्चयज्ञास् तांस् तान् उपायान् अनुवर्णयन्ति ॥ (१८।२)

तेषां तु तत्र क्रमकालयोगाद् घोरा मतिश् चिन्तयतां बभूव । (१९।१)

ये सन्ति विद्यातपसोपपन्नास् तेषां विनाशः प्रथमं तु कार्यः ॥ (१९।२)

लोका हि सर्वे तपसा ध्रियन्ते तस्मात् त्वरध्वं तपसः क्षयाय । (२०।१)

ये सन्ति केचिद्धि वसुंधरायां तपस्विनो धर्मविदश् च तज्ज्ञाः । (२०।२)

तेषां वधः क्रियतां क्षिप्रम् एव तेषु प्रनष्टेषु जगत् प्रनष्टम् ॥ (२०।३)

एवं हि सर्वे गतबुद्धिभावा जगद्विनाशे परमप्रहृष्टाः । (२१।१)

दुर्गं समाश्रित्य महोर्मिमन्तं रत्नाकरं वरुणस्यालयं स्म ॥ (२१।२)