वैशंपायन उवाच । (१।१)

तथा प्रयान्तं वार्ष्णेयं द्वारकां भरतर्षभाः । (१।२)

परिष्वज्य न्यवर्तन्त सानुयात्राः परंतपाः ॥ (१।३)

पुनः पुनश्च वार्ष्णेयं पर्यष्वजत फल्गुनः । (२।१)

आ चक्षुर्विषयाच्चैनं ददर्श च पुनः पुनः ॥ (२।२)

कृच्छ्रेणैव च तां पार्थो गोविन्दे विनिवेशिताम् । (३।१)

संजहार तदा दृष्टिं कृष्णश्चाप्यपराजितः ॥ (३।२)

तस्य प्रयाणे यान्यासन्निमित्तानि महात्मनः । (४।१)

बहून्यद्भुतरूपाणि तानि मे गदतः शृणु ॥ (४।२)

वायुर् वेगेन महता रथस्य पुरतो ववौ । (५।१)

कुर्वन्निःशर्करं मार्गं विरजस्कम् अकण्टकम् ॥ (५।२)

ववर्ष वासवश्चापि तोयं शुचि सुगन्धि च । (६।१)

दिव्यानि चैव पुष्पाणि पुरतः शार्ङ्गधन्वनः ॥ (६।२)

स प्रयातो महाबाहुः समेषु मरुधन्वसु । (७।१)

ददर्शाथ मुनिश्रेष्ठम् उत्तङ्कम् अमितौजसम् ॥ (७।२)

स तं सम्पूज्य तेजस्वी मुनिं पृथुललोचनः । (८।१)

पूजितस्तेन च तदा पर्यपृच्छद् अनामयम् ॥ (८।२)

स पृष्टः कुशलं तेन सम्पूज्य मधुसूदनम् । (९।१)

उत्तङ्को ब्राह्मणश्रेष्ठस्ततः पप्रच्छ माधवम् ॥ (९।२)

कच्चिच्छौरे त्वया गत्वा कुरुपाण्डवसद्म तत् । (१०।१)

कृतं सौभ्रात्रम् अचलं तन्मे व्याख्यातुम् अर्हसि ॥ (१०।२)

अभिसंधाय तान् वीरान् उपावृत्तो ऽसि केशव । (११।१)

संबन्धिनः सुदयितान् सततं वृष्णिपुंगव ॥ (११।२)

कच्चित् पाण्डुसुताः पञ्च धृतराष्ट्रस्य चात्मजाः । (१२।१)

लोकेषु विहरिष्यन्ति त्वया सह परंतप ॥ (१२।२)

स्वराष्ट्रेषु च राजानः कच्चित् प्राप्स्यन्ति वै सुखम् । (१३।१)

कौरवेषु प्रशान्तेषु त्वया नाथेन माधव ॥ (१३।२)

या मे संभावना तात त्वयि नित्यम् अवर्तत । (१४।१)

अपि सा सफला कृष्ण कृता ते भरतान् प्रति ॥ (१४।२)

वासुदेव उवाच । (१५।१)

कृतो यत्नो मया ब्रह्मन् सौभ्रात्रे कौरवान् प्रति । (१५।२)

न चाशक्यन्त संधातुं ते ऽधर्मरुचयो मया ॥ (१५।३)

ततस्ते निधनं प्राप्ताः सर्वे ससुतबान्धवाः । (१६।१)

न दिष्टम् अभ्यतिक्रान्तुं शक्यं बुद्ध्या बलेन वा । (१६।२)

महर्षे विदितं नूनं सर्वम् एतत् तवानघ ॥ (१६।३)

ते ऽत्यक्रामन्मतिं मह्यं भीष्मस्य विदुरस्य च । (१७।१)

ततो यमक्षयं जग्मुः समासाद्येतरेतरम् ॥ (१७।२)

पञ्च वै पाण्डवाः शिष्टा हतमित्रा हतात्मजाः । (१८।१)

धार्तराष्ट्राश्च निहताः सर्वे ससुतबान्धवाः ॥ (१८।२)

इत्युक्तवचने कृष्णे भृशं क्रोधसमन्वितः । (१९।१)

उत्तङ्कः प्रत्युवाचैनं रोषाद् उत्फाल्य लोचने ॥ (१९।२)

यस्माच्छक्तेन ते कृष्ण न त्राताः कुरुपाण्डवाः । (२०।१)

संबन्धिनः प्रियास्तस्माच्छप्स्ये ऽहं त्वाम् असंशयम् ॥ (२०।२)

न च ते प्रसभं यस्मात् ते निगृह्य निवर्तिताः । (२१।१)

तस्मान्मन्युपरीतस्त्वां शप्स्यामि मधुसूदन ॥ (२१।२)

त्वया हि शक्तेन सता मिथ्याचारेण माधव । (२२।१)

उपचीर्णाः कुरुश्रेष्ठा यस्त्वेतान् समुपेक्षथाः ॥ (२२।२)

वासुदेव उवाच । (२३।१)

शृणु मे विस्तरेणेदं यद् वक्ष्ये भृगुनन्दन । (२३।२)

गृहाणानुनयं चापि तपस्वी ह्यसि भार्गव ॥ (२३।३)

श्रुत्वा त्वम् एतद् अध्यात्मं मुञ्चेथाः शापम् अद्य वै । (२४।१)

न च मां तपसाल्पेन शक्तो ऽभिभवितुं पुमान् ॥ (२४।२)

न च ते तपसो नाशम् इच्छामि जपतां वर । (२५।१)

तपस्ते सुमहद् दीप्तं गुरवश्चापि तोषिताः ॥ (२५।२)

कौमारं ब्रह्मचर्यं ते जानामि द्विजसत्तम । (२६।१)

दुःखार्जितस्य तपसस्तस्मान्नेच्छामि ते व्ययम् ॥ (२६।२)