युधिष्ठिर उवाच । (१।१)

न वै निर्गुणम् आत्मानं मन्ये देवर्षिसत्तम । (१।२)

तथास्मि दुःखसंतप्तो यथा नान्यो महीपतिः ॥ (१।३)

परांश् च निर्गुणान् मन्ये न च धर्मरतान् अपि । (२।१)

ते च लोमश लोके ऽस्मिन्न् ऋध्यन्ते केन केतुना ॥ (२।२)

लोमश उवाच । (३।१)

नात्र दुःखं त्वया राजन् कार्यं पार्थ कथंचन । (३।२)

यद् अधर्मेण वर्धेरन्न् अधर्मरुचयो जनाः ॥ (३।३)

वर्धत्यधर्मेण नरस् ततो भद्राणि पश्यति । (४।१)

ततः सपत्नाञ्जयति समूलस् तु विनश्यति ॥ (४।२)

मया हि दृष्टा दैतेया दानवाश् च महीपते । (५।१)

वर्धमाना ह्यधर्मेण क्षयं चोपगताः पुनः ॥ (५।२)

पुरा देवयुगे चैव दृष्टं सर्वं मया विभो । (६।१)

अरोचयन् सुरा धर्मं धर्मं तत्यजिरे ऽसुराः ॥ (६।२)

तीर्थानि देवा विविशुर् नाविशन् भारतासुराः । (७।१)

तान् अधर्मकृतो दर्पः पूर्वम् एव समाविशत् ॥ (७।२)

दर्पान्मानः समभवन् मानात् क्रोधो व्यजायत । (८।१)

क्रोधादह्रीस् ततो ऽलज्जा वृत्तं तेषां ततो ऽनशत् ॥ (८।२)

तान् अलज्जान् गतह्रीकान् हीनवृत्तान् वृथाव्रतान् । (९।१)

क्षमा लक्ष्मीश् च धर्मश्च नचिरात् प्रजहुस् ततः । (९।२)

लक्ष्मीस् तु देवान् अगमद् अलक्ष्मीर् असुरान् नृप ॥ (९।३)

तान् अलक्ष्मीसमाविष्टान् दर्पोपहतचेतसः । (१०।१)

दैतेयान् दानवांश् चैव कलिर् अप्याविशत् ततः ॥ (१०।२)

तान् अलक्ष्मीसमाविष्टान् दानवान् कलिना तथा । (११।१)

दर्पाभिभूतान् कौन्तेय क्रियाहीनान् अचेतसः ॥ (११।२)

मानाभिभूतान् अचिराद् विनाशः प्रत्यपद्यत । (१२।१)

निर्यशस्यास्ततो दैत्याः कृत्स्नशो विलयं गताः ॥ (१२।२)

देवास् तु सागरांश् चैव सरितश् च सरांसि च । (१३।१)

अभ्यगच्छन् धर्मशीलाः पुण्यान्यायतनानि च ॥ (१३।२)

तपोभिः क्रतुभिर् दानैर् आशीर्वादैश् च पाण्डव । (१४।१)

प्रजहुः सर्वपापानि श्रेयश् च प्रतिपेदिरे ॥ (१४।२)

एवं हि दानवन्तश्च क्रियावन्तश्च सर्वशः । (१५।१)

तीर्थान्यगच्छन् विबुधास् तेनापुर् भूतिम् उत्तमाम् ॥ (१५।२)

तथा त्वम् अपि राजेन्द्र स्नात्वा तीर्थेषु सानुजः । (१६।१)

पुनर् वेत्स्यसि तां लक्ष्मीम् एष पन्थाः सनातनः ॥ (१६।२)

यथैव हि नृगो राजा शिबिर् औशीनरो यथा । (१७।१)

भगीरथो वसुमना गयः पूरुः पुरूरवाः ॥ (१७।२)

चरमाणास् तपो नित्यं स्पर्शनाद् अम्भसश् च ते । (१८।१)

तीर्थाभिगमनात् पूता दर्शनाच्च महात्मनाम् ॥ (१८।२)

अलभन्त यशः पुण्यं धनानि च विशां पते । (१९।१)

तथा त्वम् अपि राजेन्द्र लब्धासि विपुलां श्रियम् ॥ (१९।२)

यथा चेक्ष्वाकुर् अचरत् सपुत्रजनबान्धवः । (२०।१)

मुचुकुन्दो ऽथ मान्धाता मरुत्तश् च महीपतिः ॥ (२०।२)

कीर्तिं पुण्याम् अविन्दन्त यथा देवास् तपोबलात् । (२१।१)

देवर्षयश्च कार्त्स्न्येन तथा त्वम् अपि वेत्स्यसे ॥ (२१।२)

धार्तराष्ट्रास् तु दर्पेण मोहेन च वशीकृताः । (२२।१)

नचिराद् विनशिष्यन्ति दैत्या इव न संशयः ॥ (२२।२)