वैशंपायन उवाच । (१।१)

तं शयानं महात्मानं वीरम् आनकदुन्दुभिम् । (१।२)

पुत्रशोकाभिसंतप्तं ददर्श कुरुपुंगवः ॥ (१।३)

तस्याश्रुपरिपूर्णाक्षो व्यूढोरस्को महाभुजः । (२।१)

आर्तस्यार्ततरः पार्थः पादौ जग्राह भारत ॥ (२।२)

समालिङ्ग्यार्जुनं वृद्धः स भुजाभ्यां महाभुजः । (३।१)

रुदन् पुत्रान् स्मरन् सर्वान् विललाप सुविह्वलः । (३।२)

भ्रातॄन् पुत्रांश्च पौत्रांश्च दौहित्रांश्च सखीन् अपि ॥ (३।३)

वसुदेव उवाच । (४।१)

यैर् जिता भूमिपालाश्च दैत्याश्च शतशो ऽर्जुन । (४।२)

तान् दृष्ट्वा नेह पश्यामि जीवाम्यर्जुन दुर्मरः ॥ (४।३)

यौ तावर्जुन शिष्यौ ते प्रियौ बहुमतौ सदा । (५।१)

तयोर् अपनयात् पार्थ वृष्णयो निधनं गताः ॥ (५।२)

यौ तौ वृष्णिप्रवीराणां द्वावेवातिरथौ मतौ । (६।१)

प्रद्युम्नो युयुधानश्च कथयन् कत्थसे च यौ ॥ (६।२)

नित्यं त्वं कुरुशार्दूल कृष्णश्च मम पुत्रकः । (७।१)

तावुभौ वृष्णिनाशस्य मुखम् आस्तां धनंजय ॥ (७।२)

न तु गर्हामि शैनेयं हार्दिक्यं चाहम् अर्जुन । (८।१)

अक्रूरं रौक्मिणेयं च शापो ह्येवात्र कारणम् ॥ (८।२)

केशिनं यस्तु कंसं च विक्रम्य जगतः प्रभुः । (९।१)

विदेहावकरोत् पार्थ चैद्यं च बलगर्वितम् ॥ (९।२)

नैषादिम् एकलव्यं च चक्रे कालिङ्गमागधान् । (१०।१)

गान्धारान् काशिराजं च मरुभूमौ च पार्थिवान् ॥ (१०।२)

प्राच्यांश्च दाक्षिणात्यांश्च पार्वतीयांस्तथा नृपान् । (११।१)

सो ऽभ्युपेक्षितवान् एतम् अनयं मधुसूदनः ॥ (११।२)

ततः पुत्रांश्च पौत्रांश्च भ्रातॄन् अथ सखीन् अपि । (१२।१)

शयानान्निहतान् दृष्ट्वा ततो माम् अब्रवीद् इदम् ॥ (१२।२)

सम्प्राप्तो ऽद्यायम् अस्यान्तः कुलस्य पुरुषर्षभ । (१३।१)

आगमिष्यति बीभत्सुर् इमां द्वारवतीं पुरीम् ॥ (१३।२)

आख्येयं तस्य यद् वृत्तं वृष्णीनां वैशसं महत् । (१४।१)

स तु श्रुत्वा महातेजा यदूनाम् अनयं प्रभो । (१४।२)

आगन्ता क्षिप्रम् एवेह न मे ऽत्रास्ति विचारणा ॥ (१४।३)

यो ऽहं तम् अर्जुनं विद्धि यो ऽर्जुनः सो ऽहम् एव तु । (१५।१)

यद् ब्रूयात् तत् तथा कार्यम् इति बुध्यस्व माधव ॥ (१५।२)

स स्त्रीषु प्राप्तकालं वः पाण्डवो बालकेषु च । (१६।१)

प्रतिपत्स्यति बीभत्सुर् भवतश्चौर्ध्वदेहिकम् ॥ (१६।२)

इमां च नगरीं सद्यः प्रतियाते धनंजये । (१७।१)

प्राकाराट्टालकोपेतां समुद्रः प्लावयिष्यति ॥ (१७।२)

अहं हि देशे कस्मिंश्चित् पुण्ये नियमम् आस्थितः । (१८।१)

कालं कर्ता सद्य एव रामेण सह धीमता ॥ (१८।२)

एवम् उक्त्वा हृषीकेशो माम् अचिन्त्यपराक्रमः । (१९।१)

हित्वा मां बालकैः सार्धं दिशं काम् अप्यगात् प्रभुः ॥ (१९।२)

सो ऽहं तौ च महात्मानौ चिन्तयन् भ्रातरौ तव । (२०।१)

घोरं ज्ञातिवधं चैव न भुञ्जे शोककर्शितः ॥ (२०।२)

न च भोक्ष्ये न जीविष्ये दिष्ट्या प्राप्तो ऽसि पाण्डव । (२१।१)

यद् उक्तं पार्थ कृष्णेन तत् सर्वम् अखिलं कुरु ॥ (२१।२)

एतत् ते पार्थ राज्यं च स्त्रियो रत्नानि चैव ह । (२२।१)

इष्टान् प्राणान् अहं हीमांस्त्यक्ष्यामि रिपुसूदन ॥ (२२।२)