शल्य उवाच । (१।१)

क्रुद्धं तु नहुषं ज्ञात्वा देवाः सर्षिपुरोगमाः । (१।२)

अब्रुवन् देवराजानं नहुषं घोरदर्शनम् ॥ (१।३)

देवराज जहि क्रोधं त्वयि क्रुद्धे जगद्विभो । (२।१)

त्रस्तं सासुरगन्धर्वं सकिंनरमहोरगम् ॥ (२।२)

जहि क्रोधम् इमं साधो न क्रुध्यन्ति भवद्विधाः । (३।१)

परस्य पत्नी सा देवी प्रसीदस्व सुरेश्वर ॥ (३।२)

निवर्तय मनः पापात् परदाराभिमर्शनात् । (४।१)

देवराजो ऽसि भद्रं ते प्रजा धर्मेण पालय ॥ (४।२)

एवम् उक्तो न जग्राह तद् वचः काममोहितः । (५।१)

अथ देवान् उवाचेदम् इन्द्रं प्रति सुराधिपः ॥ (५।२)

अहल्या धर्षिता पूर्वम् ऋषिपत्नी यशस्विनी । (६।१)

जीवतो भर्तुर् इन्द्रेण स वः किं न निवारितः ॥ (६।२)

बहूनि च नृशंसानि कृतानीन्द्रेण वै पुरा । (७।१)

वैधर्म्याण्युपधाश्चैव स वः किं न निवारितः ॥ (७।२)

उपतिष्ठतु मां देवी एतद् अस्या हितं परम् । (८।१)

युष्माकं च सदा देवाः शिवम् एवं भविष्यति ॥ (८।२)

देवा ऊचुः । (९।१)

इन्द्राणीम् आनयिष्यामो यथेच्छसि दिवस्पते । (९।२)

जहि क्रोधम् इमं वीर प्रीतो भव सुरेश्वर ॥ (९।३)

शल्य उवाच । (१०।१)

इत्युक्त्वा ते तदा देवा ऋषिभिः सह भारत । (१०।२)

जग्मुर् बृहस्पतिं वक्तुम् इन्द्राणीं चाशुभं वचः ॥ (१०।३)

जानीमः शरणं प्राप्ताम् इन्द्राणीं तव वेश्मनि । (११।१)

दत्ताभयां च विप्रेन्द्र त्वया देवर्षिसत्तम ॥ (११।२)

ते त्वां देवाः सगन्धर्वा ऋषयश्च महाद्युते । (१२।१)

प्रसादयन्ति चेन्द्राणी नहुषाय प्रदीयताम् ॥ (१२।२)

इन्द्राद् विशिष्टो नहुषो देवराजो महाद्युतिः । (१३।१)

वृणोत्वियं वरारोहा भर्तृत्वे वरवर्णिनी ॥ (१३।२)

एवम् उक्ते तु सा देवी बाष्पम् उत्सृज्य सस्वरम् । (१४।१)

उवाच रुदती दीना बृहस्पतिम् इदं वचः ॥ (१४।२)

नाहम् इच्छामि नहुषं पतिम् अन्वास्य तं प्रभुम् । (१५।१)

शरणागतास्मि ते ब्रह्मंस्त्राहि मां महतो भयात् ॥ (१५।२)

बृहस्पतिर् उवाच । (१६।१)

शरणागतां न त्यजेयम् इन्द्राणि मम निश्चितम् । (१६।२)

धर्मज्ञां धर्मशीलां च न त्यजे त्वाम् अनिन्दिते ॥ (१६।३)

नाकार्यं कर्तुम् इच्छामि ब्राह्मणः सन् विशेषतः । (१७।१)

श्रुतधर्मा सत्यशीलो जानन् धर्मानुशासनम् ॥ (१७।२)

नाहम् एतत् करिष्यामि गच्छध्वं वै सुरोत्तमाः । (१८।१)

अस्मिंश्चार्थे पुरा गीतं ब्रह्मणा श्रूयताम् इदम् ॥ (१८।२)

न तस्य बीजं रोहति बीजकाले न चास्य वर्षं वर्षति वर्षकाले । (१९।१)

भीतं प्रपन्नं प्रददाति शत्रवे न सो ऽन्तरं लभते त्राणम् इच्छन् ॥ (१९।२)

मोघम् अन्नं विन्दति चाप्यचेताः स्वर्गाल्लोकाद् भ्रश्यति नष्टचेष्टः । (२०।१)

भीतं प्रपन्नं प्रददाति यो वै न तस्य हव्यं प्रतिगृह्णन्ति देवाः ॥ (२०।२)

प्रमीयते चास्य प्रजा ह्यकाले सदा विवासं पितरो ऽस्य कुर्वते । (२१।१)

भीतं प्रपन्नं प्रददाति शत्रवे सेन्द्रा देवाः प्रहरन्त्यस्य वज्रम् ॥ (२१।२)

एतद् एवं विजानन् वै न दास्यामि शचीम् इमाम् । (२२।१)

इन्द्राणीं विश्रुतां लोके शक्रस्य महिषीं प्रियाम् ॥ (२२।२)

अस्या हितं भवेद् यच्च मम चापि हितं भवेत् । (२३।१)

क्रियतां तत् सुरश्रेष्ठा न हि दास्याम्यहं शचीम् ॥ (२३।२)

शल्य उवाच । (२४।१)

अथ देवास्तम् एवाहुर् गुरुम् अङ्गिरसां वरम् । (२४।२)

कथं सुनीतं तु भवेन्मन्त्रयस्व बृहस्पते ॥ (२४।३)

बृहस्पतिर् उवाच । (२५।१)

नहुषं याचतां देवी किंचित् कालान्तरं शुभा । (२५।२)

इन्द्राणीहितम् एतद्धि तथास्माकं भविष्यति ॥ (२५।३)

बहुविघ्नकरः कालः कालः कालं नयिष्यति । (२६।१)

दर्पितो बलवांश्चापि नहुषो वरसंश्रयात् ॥ (२६।२)

शल्य उवाच । (२७।१)

ततस्तेन तथोक्ते तु प्रीता देवास्तम् अब्रुवन् । (२७।२)

ब्रह्मन् साध्विदम् उक्तं ते हितं सर्वदिवौकसाम् । (२७।३)

एवम् एतद् द्विजश्रेष्ठ देवी चेयं प्रसाद्यताम् ॥ (२७।४)

ततः समस्ता इन्द्राणीं देवाः साग्निपुरोगमाः । (२८।१)

ऊचुर् वचनम् अव्यग्रा लोकानां हितकाम्यया ॥ (२८।२)

त्वया जगद् इदं सर्वं धृतं स्थावरजङ्गमम् । (२९।१)

एकपत्न्यसि सत्या च गच्छस्व नहुषं प्रति ॥ (२९।२)

क्षिप्रं त्वाम् अभिकामश्च विनशिष्यति पार्थिवः । (३०।१)

नहुषो देवि शक्रश्च सुरैश्वर्यम् अवाप्स्यति ॥ (३०।२)

एवं विनिश्चयं कृत्वा इन्द्राणी कार्यसिद्धये । (३१।१)

अभ्यगच्छत सव्रीडा नहुषं घोरदर्शनम् ॥ (३१।२)

दृष्ट्वा तां नहुषश्चापि वयोरूपसमन्विताम् । (३२।१)

समहृष्यत दुष्टात्मा कामोपहतचेतनः ॥ (३२।२)