अर्जुन उवाच । (१।१)

अत्रैवोदाहरन्तीमम् इतिहासं पुरातनम् । (१।२)

तापसैः सह संवादं शक्रस्य भरतर्षभ ॥ (१।३)

केचिद् गृहान् परित्यज्य वनम् अभ्यगमन् द्विजाः । (२।१)

अजातश्मश्रवो मन्दाः कुले जाताः प्रवव्रजुः ॥ (२।२)

धर्मो ऽयम् इति मन्वाना ब्रह्मचर्ये व्यवस्थिताः । (३।१)

त्यक्त्वा गृहान् पितॄंश्चैव तान् इन्द्रो ऽन्वकृपायत ॥ (३।२)

तान् आबभाषे भगवान् पक्षी भूत्वा हिरण्मयः । (४।१)

सुदुष्करं मनुष्यैश्च यत् कृतं विघसाशिभिः ॥ (४।२)

पुण्यं च बत कर्मैषां प्रशस्तं चैव जीवितम् । (५।१)

संसिद्धास्ते गतिं मुख्यां प्राप्ता धर्मपरायणाः ॥ (५।२)

ऋषय ऊचुः । (६।१)

अहो बतायं शकुनिर् विघसाशान् प्रशंसति । (६।२)

अस्मान्नूनम् अयं शास्ति वयं च विघसाशिनः ॥ (६।३)

शकुनिर् उवाच । (७।१)

नाहं युष्मान् प्रशंसामि पङ्कदिग्धान् रजस्वलान् । (७।२)

उच्छिष्टभोजिनो मन्दान् अन्ये वै विघसाशिनः ॥ (७।३)

ऋषय ऊचुः । (८।१)

इदं श्रेयः परम् इति वयम् एवाभ्युपास्महे । (८।२)

शकुने ब्रूहि यच्छ्रेयो भृशं वै श्रद्दधाम ते ॥ (८।३)

शकुनिर् उवाच । (९।१)

यदि मां नाभिशङ्कध्वं विभज्यात्मानम् आत्मना । (९।२)

ततो ऽहं वः प्रवक्ष्यामि याथातथ्यं हितं वचः ॥ (९।३)

ऋषय ऊचुः । (१०।१)

शृणुमस्ते वचस्तात पन्थानो विदितास्तव । (१०।२)

नियोगे चैव धर्मात्मन् स्थातुम् इच्छाम शाधि नः ॥ (१०।३)

शकुनिर् उवाच । (११।१)

चतुष्पदां गौः प्रवरा लोहानां काञ्चनं वरम् । (११।२)

शब्दानां प्रवरो मन्त्रो ब्राह्मणो द्विपदां वरः ॥ (११।३)

मन्त्रो ऽयं जातकर्मादि ब्राह्मणस्य विधीयते । (१२।१)

जीवतो यो यथाकालं श्मशाननिधनाद् इति ॥ (१२।२)

कर्माणि वैदिकान्यस्य स्वर्ग्यः पन्थास्त्वनुत्तमः । (१३।१)

अथ सर्वाणि कर्माणि मन्त्रसिद्धानि चक्षते ॥ (१३।२)

आम्नायदृढवादीनि तथा सिद्धिर् इहेष्यते । (१४।१)

मासार्धमासा ऋतव आदित्यशशितारकम् ॥ (१४।२)

ईहन्ते सर्वभूतानि तद् ऋतं कर्मसङ्गिनाम् । (१५।१)

सिद्धिक्षेत्रम् इदं पुण्यम् अयम् एवाश्रमो महान् ॥ (१५।२)

अथ ये कर्म निन्दन्तो मनुष्याः कापथं गताः । (१६।१)

मूढानाम् अर्थहीनानां तेषाम् एनस्तु विद्यते ॥ (१६।२)

देववंशान् पितृवंशान् ब्रह्मवंशांश्च शाश्वतान् । (१७।१)

संत्यज्य मूढा वर्तन्ते ततो यान्त्यश्रुतीपथम् ॥ (१७।२)

एतद् वो ऽस्तु तपो युक्तं ददानीत्य् ऋषिचोदितम् । (१८।१)

तस्मात् तद् अध्यवसतस् तपस्वि तप उच्यते ॥ (१८।२)

देववंशान् पितृवंशान् ब्रह्मवंशांश्च शाश्वतान् । (१९।१)

संविभज्य गुरोश्चर्यां तद् वै दुष्करम् उच्यते ॥ (१९।२)

देवा वै दुष्करं कृत्वा विभूतिं परमां गताः । (२०।१)

तस्माद् गार्हस्थ्यम् उद्वोढुं दुष्करं प्रब्रवीमि वः ॥ (२०।२)

तपः श्रेष्ठं प्रजानां हि मूलम् एतन्न संशयः । (२१।१)

कुटुम्बविधिनानेन यस्मिन् सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ (२१।२)

एतद् विदुस्तपो विप्रा द्वंद्वातीता विमत्सराः । (२२।१)

तस्माद् वनं मध्यमं च लोकेषु तप उच्यते ॥ (२२।२)

दुराधर्षं पदं चैव गच्छन्ति विघसाशिनः । (२३।१)

सायंप्रातर् विभज्यान्नं स्वकुटुम्बे यथाविधि ॥ (२३।२)

दत्त्वातिथिभ्यो देवेभ्यः पितृभ्यः स्वजनस्य च । (२४।१)

अवशिष्टानि ये ऽश्नन्ति तान् आहुर् विघसाशिनः ॥ (२४।२)

तस्मात् स्वधर्मम् आस्थाय सुव्रताः सत्यवादिनः । (२५।१)

लोकस्य गुरवो भूत्वा ते भवन्त्यनुपस्कृताः ॥ (२५।२)

त्रिदिवं प्राप्य शक्रस्य स्वर्गलोके विमत्सराः । (२६।१)

वसन्ति शाश्वतीर् वर्षा जना दुष्करकारिणः ॥ (२६।२)

ततस्ते तद् वचः श्रुत्वा तस्य धर्मार्थसंहितम् । (२७।१)

उत्सृज्य नास्तिकगतिं गार्हस्थ्यं धर्मम् आश्रिताः ॥ (२७।२)

तस्मात् त्वम् अपि दुर्धर्ष धैर्यम् आलम्ब्य शाश्वतम् । (२८।१)

प्रशाधि पृथिवीं कृत्स्नां हतामित्रां नरोत्तम ॥ (२८।२)