शौनक उवाच । (१।१)

सूतस्य वचनं श्रुत्वा शौनकः प्राह विस्मितः । (१।२)

यद् अपृच्छत् तदा राजा मन्त्रिणो जनमेजयः । (१।३)

पितुः स्वर्गगतिं तन् मे विस्तरेण पुनर् वद ॥ (१।४)

सूत उवाच । (२।१)

शृणु ब्रह्मन् यथा पृष्टा मन्त्रिणो नृपतेस्तदा । (२।२)

आख्यातवन्तस्ते सर्वे निधनं तत् परिक्षितः ॥ (२।३)

जनमेजय उवाच । (३।१)

जानन्ति तु भवन्तस्तद् यथावृत्तः पिता मम । (३।२)

आसीद् यथा च निधनं गतः काले महायशाः ॥ (३।३)

श्रुत्वा भवत्सकाशाद्धि पितुर् वृत्तम् अशेषतः । (४।१)

कल्याणं प्रतिपत्स्यामि विपरीतं न जातुचित् ॥ (४।२)

सूत उवाच । (५।१)

मन्त्रिणो ऽथाब्रुवन् वाक्यं पृष्टास्तेन महात्मना । (५।२)

सर्वधर्मविदः प्राज्ञा राजानं जनमेजयम् ॥ (५।३)

शृणु पार्थिव यद् ब्रूषे पितुस्तव महात्मनः । (६।१)

चरितं पार्थिवेन्द्रस्य यथा निष्ठां गतश्च सः । (६।२)

धर्मात्मा च महात्मा च प्रजापालः पिता तव । (६।३)

आसीद् इह यथावृत्तः स महात्मा शृणुष्व तत् ॥ (६।४)

चातुर्वर्ण्यं स्वधर्मस्थं स कृत्वा पर्यरक्षत । (७।१)

धर्मतो धर्मविद् राजा धर्मो विग्रहवान् इव ॥ (७।२)

ररक्ष पृथिवीं देवीं श्रीमान् अतुलविक्रमः । (८।१)

द्वेष्टारस्तस्य नैवासन् स च न द्वेष्टि कंचन । (८।२)

समः सर्वेषु भूतेषु प्रजापतिर् इवाभवत् ॥ (८।३)

ब्राह्मणाः क्षत्रिया वैश्याः शूद्राश्चैव स्वकर्मसु । (९।१)

स्थिताः सुमनसो राजंस्तेन राज्ञा स्वनुष्ठिताः ॥ (९।२)

विधवानाथकृपणान् विकलांश्च बभार सः । (१०।१)

सुदर्शः सर्वभूतानाम् आसीत् सोम इवापरः ॥ (१०।२)

तुष्टपुष्टजनः श्रीमान् सत्यवाग् दृढविक्रमः । (११।१)

धनुर्वेदे च शिष्यो ऽभून् नृपः शारद्वतस्य सः ॥ (११।२)

गोविन्दस्य प्रियश्चासीत् पिता ते जनमेजय । (१२।१)

लोकस्य चैव सर्वस्य प्रिय आसीन् महायशाः ॥ (१२।२)

परिक्षीणेषु कुरुषु उत्तरायाम् अजायत । (१३।१)

परिक्षिद् अभवत् तेन सौभद्रस्यात्मजो बली ॥ (१३।२)

राजधर्मार्थकुशलो युक्तः सर्वगुणैर् नृपः । (१४।१)

जितेन्द्रियश्चात्मवांश्च मेधावी वृद्धसेवितः ॥ (१४।२)

षड्वर्गविन् महाबुद्धिर् नीतिधर्मविद् उत्तमः । (१५।१)

प्रजा इमास्तव पिता षष्टिं वर्षाण्यपालयत् । (१५।२)

ततो गतिं समापन्नः सर्वेषाम् अनिवर्तिनीम् । (१५।३)

ततो दिष्टान्तम् आपन्नः सर्पेणानतिवर्तितम् ॥ (१५।४)

ततस्त्वं पुरुषश्रेष्ठ धर्मेण प्रतिपेदिवान् । (१६।१)

इदं वर्षसहस्राय राज्यं कुरुकुलागतम् । (१६।२)

बाल एवाभिजातो ऽसि सर्वभूतानुपालकः ॥ (१६।३)

जनमेजय उवाच । (१७।१)

नास्मिन् कुले जातु बभूव राजा यो न प्रजानां हितकृत् प्रियश्च । (१७।२)

विशेषतः प्रेक्ष्य पितामहानां वृत्तं महद् वृत्तपरायणानाम् ॥ (१७।३)

कथं निधनम् आपन्नः पिता मम तथाविधः । (१८।१)

आचक्षध्वं यथावन् मे श्रोतुम् इच्छामि तत्त्वतः ॥ (१८।२)

सूत उवाच । (१९।१)

स राजा पृथिवीपालः सर्वशस्त्रभृतां वरः । (१९।२)

एवं संचोदिता राज्ञा मन्त्रिणस्ते नराधिपम् । (१९।३)

ऊचुः सर्वे यथावृत्तं राज्ञः प्रियहिते रताः ॥ (१९।४)

बभूव मृगयाशीलस्तव राजन् पिता सदा । (२०।१)

यथा पाण्डुर् महाभागो धनुर्धरवरो युधि । (२०।२)

अस्मास्वासज्य सर्वाणि राजकार्याण्यशेषतः ॥ (२०।३)

स कदाचिद् वनचरो मृगं विव्याध पत्रिणा । (२१।१)

विद्ध्वा चान्वसरत् तूर्णं तं मृगं गहने वने ॥ (२१।२)

पदातिर् बद्धनिस्त्रिंशस्ततायुधकलापवान् । (२२।१)

न चाससाद गहने मृगं नष्टं पिता तव ॥ (२२।२)

परिश्रान्तो वयःस्थश्च षष्टिवर्षो जरान्वितः । (२३।१)

क्षुधितः स महारण्ये ददर्श मुनिम् अन्तिके ॥ (२३।२)

स तं पप्रच्छ राजेन्द्रो मुनिं मौनव्रतान्वितम् । (२४।१)

न च किंचिद् उवाचैनं स मुनिः पृच्छतो ऽपि सन् ॥ (२४।२)

ततो राजा क्षुच्छ्रमार्तस्तं मुनिं स्थाणुवत् स्थितम् । (२५।१)

मौनव्रतधरं शान्तं सद्यो मन्युवशं ययौ ॥ (२५।२)

न बुबोध हि तं राजा मौनव्रतधरं मुनिम् । (२६।१)

स तं मन्युसमाविष्टो धर्षयामास ते पिता ॥ (२६।२)

मृतं सर्पं धनुष्कोट्या समुत्क्षिप्य धरातलात् । (२७।१)

तस्य शुद्धात्मनः प्रादात् स्कन्धे भरतसत्तम ॥ (२७।२)

न चोवाच स मेधावी तम् अथो साध्वसाधु वा । (२८।१)

तस्थौ तथैव चाक्रुध्यन् सर्पं स्कन्धेन धारयन् ॥ (२८।२)