वैशंपायन उवाच । (१।१)

ततः सागरसंकाशं दृष्ट्वा नृपतिसागरम् । (१।२)

रोषात् प्रचलितं सर्वम् इदम् आह युधिष्ठिरः ॥ (१।३)

भीष्मं मतिमतां श्रेष्ठं वृद्धं कुरुपितामहम् । (२।१)

बृहस्पतिं बृहत्तेजाः पुरुहूत इवारिहा ॥ (२।२)

असौ रोषात् प्रचलितो महान्नृपतिसागरः । (३।१)

अत्र यत् प्रतिपत्तव्यं तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ (३।२)

यज्ञस्य च न विघ्नः स्यात् प्रजानां च शिवं भवेत् । (४।१)

यथा सर्वत्र तत् सर्वं ब्रूहि मे ऽद्य पितामह ॥ (४।२)

इत्युक्तवति धर्मज्ञे धर्मराजे युधिष्ठिरे । (५।१)

उवाचेदं वचो भीष्मस्ततः कुरुपितामहः ॥ (५।२)

मा भैस्त्वं कुरुशार्दूल श्वा सिंहं हन्तुम् अर्हति । (६।१)

शिवः पन्थाः सुनीतो ऽत्र मया पूर्वतरं वृतः ॥ (६।२)

प्रसुप्ते हि यथा सिंहे श्वानस्तत्र समागताः । (७।१)

भषेयुः सहिताः सर्वे तथेमे वसुधाधिपाः ॥ (७।२)

वृष्णिसिंहस्य सुप्तस्य तथेमे प्रमुखे स्थिताः । (८।१)

भषन्ते तात संक्रुद्धाः श्वानः सिंहस्य संनिधौ ॥ (८।२)

न हि संबुध्यते तावत् सुप्तः सिंह इवाच्युतः । (९।१)

तेन सिंहीकरोत्येतान्नृसिंहश्चेदिपुंगवः ॥ (९।२)

पार्थिवान् पार्थिवश्रेष्ठ शिशुपालो ऽल्पचेतनः । (१०।१)

सर्वान् सर्वात्मना तात नेतुकामो यमक्षयम् ॥ (१०।२)

नूनम् एतत् समादातुं पुनर् इच्छत्यधोक्षजः । (११।१)

यद् अस्य शिशुपालस्थं तेजस्तिष्ठति भारत ॥ (११।२)

विप्लुता चास्य भद्रं ते बुद्धिर् बुद्धिमतां वर । (१२।१)

चेदिराजस्य कौन्तेय सर्वेषां च महीक्षिताम् ॥ (१२।२)

आदातुं हि नरव्याघ्रो यं यम् इच्छत्ययं यदा । (१३।१)

तस्य विप्लवते बुद्धिर् एवं चेदिपतेर् यथा ॥ (१३।२)

चतुर्विधानां भूतानां त्रिषु लोकेषु माधवः । (१४।१)

प्रभवश्चैव सर्वेषां निधनं च युधिष्ठिर ॥ (१४।२)

इति तस्य वचः श्रुत्वा ततश्चेदिपतिर् नृपः । (१५।१)

भीष्मं रूक्षाक्षरा वाचः श्रावयामास भारत ॥ (१५।२)