सूत उवाच । (१।१)

श्रुत्वा तु सर्पसत्राय दीक्षितं जनमेजयम् । (१।२)

ब्राह्मणानां पुरस्तात् स नृपेणैवं प्रणोदितः । (१।३)

अभ्यागच्छद् ऋषिर् विद्वान् कृष्णद्वैपायनस्तदा ॥ (१।४)

जनयामास यं काली शक्तेः पुत्रात् पराशरात् । (२।१)

कन्यैव यमुनाद्वीपे पाण्डवानां पितामहम् ॥ (२।२)

जातमात्रश्च यः सद्य इष्ट्या देहम् अवीवृधत् । (३।१)

वेदांश्चाधिजगे साङ्गान् सेतिहासान् महायशाः ॥ (३।२)

यं नातितपसा कश्चिन् न वेदाध्ययनेन च । (४।१)

न व्रतैर् नोपवासैश्च न प्रसूत्या न मन्युना ॥ (४।२)

विव्यासैकं चतुर्धा यो वेदं वेदविदां वरः । (५।१)

परावरज्ञो ब्रह्मर्षिः कविः सत्यव्रतः शुचिः ॥ (५।२)

यः पाण्डुं धृतराष्ट्रं च विदुरं चाप्यजीजनत् । (६।१)

शंतनोः संततिं तन्वन् पुण्यकीर्तिर् महायशाः ॥ (६।२)

जनमेजयस्य राजर्षेः स तद् यज्ञसदस्तदा । (७।१)

विवेश शिष्यैः सहितो वेदवेदाङ्गपारगैः ॥ (७।२)

तत्र राजानम् आसीनं ददर्श जनमेजयम् । (८।१)

वृतं सदस्यैर् बहुभिर् देवैर् इव पुरंदरम् ॥ (८।२)

तथा मूर्धावसिक्तैश्च नानाजनपदेश्वरैः । (९।१)

ऋत्विग्भिर् देवकल्पैश्च कुशलैर् यज्ञसंस्तरे ॥ (९।२)

जनमेजयस्तु राजर्षिर् दृष्ट्वा तम् ऋषिम् आगतम् । (१०।१)

सगणो ऽभ्युद्ययौ तूर्णं प्रीत्या भरतसत्तमः ॥ (१०।२)

काञ्चनं विष्टरं तस्मै सदस्यानुमते प्रभुः । (११।१)

आसनं कल्पयामास यथा शक्रो बृहस्पतेः ॥ (११।२)

तत्रोपविष्टं वरदं देवर्षिगणपूजितम् । (१२।१)

पूजयामास राजेन्द्रः शास्त्रदृष्टेन कर्मणा ॥ (१२।२)

पाद्यम् आचमनीयं च अर्घ्यं गां च विधानतः । (१३।१)

पितामहाय कृष्णाय तदर्हाय न्यवेदयत् ॥ (१३।२)

प्रतिगृह्य च तां पूजां पाण्डवाज्जनमेजयात् । (१४।१)

गां चैव समनुज्ञाय व्यासः प्रीतो ऽभवत् तदा ॥ (१४।२)

तथा सम्पूजयित्वा तं यत्नेन प्रपितामहम् । (१५।१)

उपोपविश्य प्रीतात्मा पर्यपृच्छद् अनामयम् ॥ (१५।२)

भगवान् अपि तं दृष्ट्वा कुशलं प्रतिवेद्य च । (१६।१)

सदस्यैः पूजितः सर्वैः सदस्यान् अभ्यपूजयत् ॥ (१६।२)

ततस्तं सत्कृतं सर्वैः सदस्यैर् जनमेजयः । (१७।१)

इदं पश्चाद् द्विजश्रेष्ठं पर्यपृच्छत् कृताञ्जलिः ॥ (१७।२)

कुरूणां पाण्डवानां च भवान् प्रत्यक्षदर्शिवान् । (१८।१)

तेषां चरितम् इच्छामि कथ्यमानं त्वया द्विज ॥ (१८।२)

कथं समभवद् भेदस्तेषाम् अक्लिष्टकर्मणाम् । (१९।१)

तच्च युद्धं कथं वृत्तं भूतान्तकरणं महत् ॥ (१९।२)

पितामहानां सर्वेषां दैवेनाविष्टचेतसाम् । (२०।१)

कार्त्स्न्येनैतत् समाचक्ष्व भगवन् कुशलो ह्यसि ॥ (२०।२)

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा कृष्णद्वैपायनस्तदा । (२१।१)

शशास शिष्यम् आसीनं वैशम्पायनम् अन्तिके ॥ (२१।२)

कुरूणां पाण्डवानां च यथा भेदो ऽभवत् पुरा । (२२।१)

तद् अस्मै सर्वम् आचक्ष्व यन् मत्तः श्रुतवान् असि ॥ (२२।२)

गुरोर् वचनम् आज्ञाय स तु विप्रर्षभस्तदा । (२३।१)

आचचक्षे ततः सर्वम् इतिहासं पुरातनम् ॥ (२३।२)

तस्मै राज्ञे सदस्येभ्यः क्षत्रियेभ्यश्च सर्वशः । (२४।१)

भेदं राज्यविनाशं च कुरुपाण्डवयोस्तदा ॥ (२४।२)