वैशंपायन उवाच । (१।१)

ततः कतिपयाहस्य तस्मिन् रैवतके गिरौ । (१।२)

वृष्ण्यन्धकानाम् अभवत् सुमहान् उत्सवो नृप ॥ (१।३)

तत्र दानं ददुर् वीरा ब्राह्मणानां सहस्रशः । (२।१)

भोजवृष्ण्यन्धकाश्चैव महे तस्य गिरेस्तदा ॥ (२।२)

प्रासादै रत्नचित्रैश्च गिरेस्तस्य समन्ततः । (३।१)

स देशः शोभितो राजन् दीपवृक्षैश्च सर्वशः ॥ (३।२)

वादित्राणि च तत्र स्म वादकाः समवादयन् । (४।१)

ननृतुर् नर्तकाश्चैव जगुर् गानानि गायनाः ॥ (४।२)

अलंकृताः कुमाराश्च वृष्णीनां सुमहौजसः । (५।१)

यानैर् हाटकचित्राङ्गैश्चञ्चूर्यन्ते स्म सर्वशः ॥ (५।२)

पौराश्च पादचारेण यानैर् उच्चावचैस्तथा । (६।१)

सदाराः सानुयात्राश्च शतशो ऽथ सहस्रशः ॥ (६।२)

ततो हलधरः क्षीबो रेवतीसहितः प्रभुः । (७।१)

अनुगम्यमानो गन्धर्वैर् अचरत् तत्र भारत ॥ (७।२)

तथैव राजा वृष्णीनाम् उग्रसेनः प्रतापवान् । (८।१)

उपगीयमानो गन्धर्वैः स्त्रीसहस्रसहायवान् ॥ (८।२)

रौक्मिणेयश्च साम्बश्च क्षीबौ समरदुर्मदौ । (९।१)

दिव्यमाल्याम्बरधरौ विजह्राते ऽमराविव ॥ (९।२)

अक्रूरः सारणश्चैव गदो भानुर् विदूरथः । (१०।१)

निशठश्चारुदेष्णश्च पृथुर् विपृथुर् एव च ॥ (१०।२)

सत्यकः सात्यकिश्चैव भङ्गकारसहाचरौ । (११।१)

हार्दिक्यः कृतवर्मा च ये चान्ये नानुकीर्तिताः ॥ (११।२)

एते परिवृताः स्त्रीभिर् गन्धर्वैश्च पृथक् पृथक् । (१२।१)

तम् उत्सवं रैवतके शोभयांचक्रिरे तदा । (१२।२)

वासुदेवो ययौ तत्र सह स्त्रीभिर् गुणान्वितः । (१२।३)

दत्त्वा दानं द्विजातिभ्यः परिव्राजम् अपश्यत ॥ (१२।४)

तदा कोलाहले तस्मिन् वर्तमाने महाशुभे । (१३।१)

वासुदेवश्च पार्थश्च सहितौ परिजग्मतुः ॥ (१३।२)

तत्र चङ्क्रम्यमाणौ तौ वासुदेवसुतां शुभाम् । (१४।१)

अलंकृतां सखीमध्ये भद्रां ददृशतुस्तदा ॥ (१४।२)

दृष्ट्वैव ताम् अर्जुनस्य कन्दर्पः समजायत । (१५।१)

तं तथैकाग्रमनसं कृष्णः पार्थम् अलक्षयत् ॥ (१५।२)

अथाब्रवीत् पुष्कराक्षः प्रहसन्न् इव भारत । (१६।१)

वनेचरस्य किम् इदं कामेनालोड्यते मनः ॥ (१६।२)

ममैषा भगिनी पार्थ सारणस्य सहोदरा । (१७।१)

सुभद्रा नाम भद्रं ते पितुर् मे दयिता सुता । (१७।२)

यदि ते वर्तते बुद्धिर् वक्ष्यामि पितरं स्वयम् । (१७।३)

अब्रवीत् पुण्डरीकाक्षं प्रहसन्न् इव भारत ॥ (१७।४)

अर्जुन उवाच । (१८।१)

दुहिता वसुदेवस्य वासुदेवस्य च स्वसा । (१८।२)

रूपेण चैव सम्पन्ना कम् इवैषा न मोहयेत् ॥ (१८।३)

कृतम् एव तु कल्याणं सर्वं मम भवेद् ध्रुवम् । (१९।१)

यदि स्यान् मम वार्ष्णेयी महिषीयं स्वसा तव । (१९।२)

देववृन्दः सदा त्वां तु स्मृत्वा विजयते ऽसुरान् । (१९।३)

तव संदर्शनात् स्वामिन्न् अप्राप्यं न हि तत् किमु ॥ (१९।४)

प्राप्तौ तु क उपायः स्यात् तद् ब्रवीहि जनार्दन । (२०।१)

आस्थास्यामि तथा सर्वं यदि शक्यं नरेण तत् ॥ (२०।२)

वासुदेव उवाच । (२१।१)

स्वयंवरः क्षत्रियाणां विवाहः पुरुषर्षभ । (२१।२)

स च संशयितः पार्थ स्वभावस्यानिमित्ततः ॥ (२१।३)

प्रसह्य हरणं चापि क्षत्रियाणां प्रशस्यते । (२२।१)

विवाहहेतोः शूराणाम् इति धर्मविदो विदुः ॥ (२२।२)

स त्वम् अर्जुन कल्याणीं प्रसह्य भगिनीं मम । (२३।१)

हर स्वयंवरे ह्यस्याः को वै वेद चिकीर्षितम् । (२३।२)

यतिरूपधरस्त्वं तु यदा कालविपाकता ॥ (२३।३)

वैशंपायन उवाच । (२४।१)

ततो ऽर्जुनश्च कृष्णश्च विनिश्चित्येतिकृत्यताम् । (२४।२)

शीघ्रगान् पुरुषान् राजन् प्रेषयामासतुस्तदा ॥ (२४।३)

धर्मराजाय तत् सर्वम् इन्द्रप्रस्थगताय वै । (२५।१)

श्रुत्वैव च महाबाहुर् अनुजज्ञे स पाण्डवः । (२५।२)

भीमसेनस्तु तच्छ्रुत्वा कृतकृत्यं स्म मन्यते । (२५।३)

इत्येवं मनुजैः सार्धम् उक्त्वा प्रीतिम् उपेयिवान् ॥ (२५।४)