वैशंपायन उवाच । (१।१)

काली स्त्री पाण्डुरैर् दन्तैः प्रविश्य हसती निशि । (१।२)

स्त्रियः स्वप्नेषु मुष्णन्ती द्वारकां परिधावति ॥ (१।३)

अलंकाराश्च छत्रं च ध्वजाश्च कवचानि च । (२।१)

ह्रियमाणान्यदृश्यन्त रक्षोभिः सुभयानकैः ॥ (२।२)

तच्चाग्निदत्तं कृष्णस्य वज्रनाभम् अयस्मयम् । (३।१)

दिवम् आचक्रमे चक्रं वृष्णीनां पश्यतां तदा ॥ (३।२)

युक्तं रथं दिव्यम् आदित्यवर्णं हयाहरन् पश्यतो दारुकस्य । (४।१)

ते सागरस्योपरिष्ठाद् अवर्तन् मनोजवाश्चतुरो वाजिमुख्याः ॥ (४।२)

तालः सुपर्णश्च महाध्वजौ तौ सुपूजितौ रामजनार्दनाभ्याम् । (५।१)

उच्चैर् जह्रुर् अप्सरसो दिवानिशं वाचश्चोचुर् गम्यतां तीर्थयात्रा ॥ (५।२)

ततो जिगमिषन्तस्ते वृष्ण्यन्धकमहारथाः । (६।१)

सान्तःपुरास्तदा तीर्थयात्राम् ऐच्छन्नरर्षभाः ॥ (६।२)

ततो भोज्यं च भक्ष्यं च पेयं चान्धकवृष्णयः । (७।१)

बहु नानाविधं चक्रुर् मद्यं मांसम् अनेकशः ॥ (७।२)

ततः सीधुषु सक्ताश्च निर्ययुर् नगराद् बहिः । (८।१)

यानैर् अश्वैर् गजैश्चैव श्रीमन्तस्तिग्मतेजसः ॥ (८।२)

ततः प्रभासे न्यवसन् यथोद्देशं यथागृहम् । (९।१)

प्रभूतभक्ष्यपेयास्ते सदारा यादवास्तदा ॥ (९।२)

निविष्टांस्तान्निशम्याथ समुद्रान्ते स योगवित् । (१०।१)

जगामामन्त्र्य तान् वीरान् उद्धवो ऽर्थविशारदः ॥ (१०।२)

तं प्रस्थितं महात्मानम् अभिवाद्य कृताञ्जलिम् । (११।१)

जानन् विनाशं वृष्णीनां नैच्छद् वारयितुं हरिः ॥ (११।२)

ततः कालपरीतास्ते वृष्ण्यन्धकमहारथाः । (१२।१)

अपश्यन्न् उद्धवं यान्तं तेजसावृत्य रोदसी ॥ (१२।२)

ब्राह्मणार्थेषु यत् सिद्धम् अन्नं तेषां महात्मनाम् । (१३।१)

तद् वानरेभ्यः प्रददुः सुरागन्धसमन्वितम् ॥ (१३।२)

ततस्तूर्यशताकीर्णं नटनर्तकसंकुलम् । (१४।१)

प्रावर्तत महापानं प्रभासे तिग्मतेजसाम् ॥ (१४।२)

कृष्णस्य संनिधौ रामः सहितः कृतवर्मणा । (१५।१)

अपिबद् युयुधानश्च गदो बभ्रुस्तथैव च ॥ (१५।२)

ततः परिषदो मध्ये युयुधानो मदोत्कटः । (१६।१)

अब्रवीत् कृतवर्माणम् अवहस्यावमन्य च ॥ (१६।२)

कः क्षत्रियो मन्यमानः सुप्तान् हन्यान्मृतान् इव । (१७।१)

न तन्मृष्यन्ति हार्दिक्य यादवा यत् त्वया कृतम् ॥ (१७।२)

इत्युक्ते युयुधानेन पूजयामास तद् वचः । (१८।१)

प्रद्युम्नो रथिनां श्रेष्ठो हार्दिक्यम् अवमन्य च ॥ (१८।२)

ततः परमसंक्रुद्धः कृतवर्मा तम् अब्रवीत् । (१९।१)

निर्दिशन्न् इव सावज्ञं तदा सव्येन पाणिना ॥ (१९।२)

भूरिश्रवाश्छिन्नबाहुर् युद्धे प्रायगतस्त्वया । (२०।१)

वधेन सुनृशंसेन कथं वीरेण पातितः ॥ (२०।२)

इति तस्य वचः श्रुत्वा केशवः परवीरहा । (२१।१)

तिर्यक् सरोषया दृष्ट्या वीक्षांचक्रे स मन्युमान् ॥ (२१।२)

मणिः स्यमन्तकश्चैव यः स सत्राजितो ऽभवत् । (२२।१)

तां कथां स्मारयामास सात्यकिर् मधुसूदनम् ॥ (२२।२)

तच्छ्रुत्वा केशवस्याङ्कम् अगमद् रुदती तदा । (२३।१)

सत्यभामा प्रकुपिता कोपयन्ती जनार्दनम् ॥ (२३।२)

तत उत्थाय सक्रोधः सात्यकिर् वाक्यम् अब्रवीत् । (२४।१)

पञ्चानां द्रौपदेयानां धृष्टद्युम्नशिखण्डिनोः ॥ (२४।२)

एष गच्छामि पदवीं सत्येन च तथा शपे । (२५।१)

सौप्तिके ये च निहताः सुप्तानेन दुरात्मना ॥ (२५।२)

द्रोणपुत्रसहायेन पापेन कृतवर्मणा । (२६।१)

समाप्तम् आयुर् अस्याद्य यशश्चापि सुमध्यमे ॥ (२६।२)

इतीदम् उक्त्वा खड्गेन केशवस्य समीपतः । (२७।१)

अभिद्रुत्य शिरः क्रुद्धश्चिछेद कृतवर्मणः ॥ (२७।२)

तथान्यान् अपि निघ्नन्तं युयुधानं समन्ततः । (२८।१)

अभ्यधावद्धृषीकेशो विनिवारयिषुस्तदा ॥ (२८।२)

एकीभूतास्ततः सर्वे कालपर्यायचोदिताः । (२९।१)

भोजान्धका महाराज शैनेयं पर्यवारयन् ॥ (२९।२)

तान् दृष्ट्वा पततस्तूर्णम् अभिक्रुद्धाञ्जनार्दनः । (३०।१)

न चुक्रोध महातेजा जानन् कालस्य पर्ययम् ॥ (३०।२)

ते तु पानमदाविष्टाश्चोदिताश्चैव मन्युना । (३१।१)

युयुधानम् अथाभ्यघ्नन्न् उच्छिष्टैर् भाजनैस्तदा ॥ (३१।२)

हन्यमाने तु शैनेये क्रुद्धो रुक्मिणिनन्दनः । (३२।१)

तदन्तरम् उपाधावन्मोक्षयिष्यञ्शिनेः सुतम् ॥ (३२।२)

स भोजैः सह संयुक्तः सात्यकिश्चान्धकैः सह । (३३।१)

बहुत्वान्निहतौ तत्र उभौ कृष्णस्य पश्यतः ॥ (३३।२)

हतं दृष्ट्वा तु शैनेयं पुत्रं च यदुनन्दनः । (३४।१)

एरकाणां तदा मुष्टिं कोपाज्जग्राह केशवः ॥ (३४।२)

तद् अभून्मुसलं घोरं वज्रकल्पम् अयोमयम् । (३५।१)

जघान तेन कृष्णस्तान् ये ऽस्य प्रमुखतो ऽभवन् ॥ (३५।२)

ततो ऽन्धकाश्च भोजाश्च शैनेया वृष्णयस्तथा । (३६।१)

जघ्नुर् अन्योन्यम् आक्रन्दे मुसलैः कालचोदिताः ॥ (३६।२)

यस्तेषाम् एरकां कश्चिज्जग्राह रुषितो नृप । (३७।१)

वज्रभूतेव सा राजन्न् अदृश्यत तदा विभो ॥ (३७।२)

तृणं च मुसलीभूतम् अपि तत्र व्यदृश्यत । (३८।१)

ब्रह्मदण्डकृतं सर्वम् इति तद् विद्धि पार्थिव ॥ (३८।२)

आविध्याविध्य ते राजन् प्रक्षिपन्ति स्म यत् तृणम् । (३९।१)

तद् वज्रभूतं मुसलं व्यदृश्यत तदा दृढम् ॥ (३९।२)

अवधीत् पितरं पुत्रः पिता पुत्रं च भारत । (४०।१)

मत्ताः परिपतन्ति स्म पोथयन्तः परस्परम् ॥ (४०।२)

पतंगा इव चाग्नौ ते न्यपतन् कुकुरान्धकाः । (४१।१)

नासीत् पलायने बुद्धिर् वध्यमानस्य कस्यचित् ॥ (४१।२)

तं तु पश्यन्महाबाहुर् जानन् कालस्य पर्ययम् । (४२।१)

मुसलं समवष्टभ्य तस्थौ स मधुसूदनः ॥ (४२।२)

साम्बं च निहतं दृष्ट्वा चारुदेष्णं च माधवः । (४३।१)

प्रद्युम्नं चानिरुद्धं च ततश्चुक्रोध भारत ॥ (४३।२)

गदं वीक्ष्य शयानं च भृशं कोपसमन्वितः । (४४।१)

स निःशेषं तदा चक्रे शार्ङ्गचक्रगदाधरः ॥ (४४।२)

तं निघ्नन्तं महातेजा बभ्रुः परपुरंजयः । (४५।१)

दारुकश्चैव दाशार्हम् ऊचतुर् यन्निबोध तत् ॥ (४५।२)

भगवन् संहृतं सर्वं त्वया भूयिष्ठम् अच्युत । (४६।१)

रामस्य पदम् अन्विच्छ तत्र गच्छाम यत्र सः ॥ (४६।२)