डुण्डुभ उवाच । (१।१)

सखा बभूव मे पूर्वं खगमो नाम वै द्विजः । (१।२)

भृशं संशितवाक् तात तपोबलसमन्वितः ॥ (१।३)

स मया क्रीडता बाल्ये कृत्वा तार्णम् अथोरगम् । (२।१)

अग्निहोत्रे प्रसक्तः सन् भीषितः प्रमुमोह वै ॥ (२।२)

लब्ध्वा च स पुनः संज्ञां माम् उवाच तपोधनः । (३।१)

मैवं सर्पेण बाधेथाः सखे भीर् आविशन् मम । (३।२)

शप्तश्च त्वं मया विप्र न नन्दामि कदाचन । (३।३)

तेनैव बहुशोक्तो ऽहं सर्पके त्वात्मणै द्विज । (३।४)

अग्निहोत्रे समासीनं वेषयामि समोहितः । (३।५)

निर्दहन्न् इव कोपेन सत्यवाक् संशितव्रतः ॥ (३।६)

यथावीर्यस्त्वया सर्पः कृतो ऽयं मद्विभीषया । (४।१)

तथावीर्यो भुजंगस्त्वं मम कोपाद् भविष्यसि ॥ (४।२)

तस्याहं तपसो वीर्यं जानमानस्तपोधन । (५।१)

मुहुर् उष्णं च निःश्वस्य सुसंभ्रान्तस्तपोधनः । (५।२)

भृशम् उद्विग्नहृदयस्तम् अवोचं वनौकसम् ॥ (५।३)

प्रयतः संभ्रमाच्चैव प्राञ्जलिः प्रणतः स्थितः । (६।१)

सखेति हसतेदं ते नर्मार्थं वै कृतं मया ॥ (६।२)

क्षन्तुम् अर्हसि मे ब्रह्मञ्शापो ऽयं विनिवर्त्यताम् । (७।१)

सो ऽथ माम् अब्रवीद् दृष्ट्वा भृशम् उद्विग्नचेतसम् ॥ (७।२)

मुहुर् उष्णं विनिःश्वस्य सुसंभ्रान्तस्तपोधनः । (८।१)

नानृतं वै मया प्रोक्तं भवितेदं कथंचन ॥ (८।२)

यत् तु वक्ष्यामि ते वाक्यं शृणु तन् मे धृतव्रत । (९।१)

श्रुत्वा च हृदि ते वाक्यम् इदम् अस्तु तपोधन । (९।२)

यं समाभाष्य दृष्ट्वा च शापाद् अस्माद् विमोक्ष्यसे ॥ (९।३)

उत्पत्स्यति रुरुर् नाम प्रमतेर् आत्मजः शुचिः । (१०।१)

तं दृष्ट्वा शापमोक्षस्ते भविता नचिराद् इव । (१०।२)

एवम् उक्तस्तु तेनाहम् उरगत्वम् अवाप्तवान् ॥ (१०।३)

स त्वं रुरुर् इति ख्यातः प्रमतेर् आत्मजः शुचिः । (११।१)

शापमोक्षश्च भविता नचिराद् द्विजसत्तम । (११।२)

स्वरूपं प्रतिलभ्याहम् अद्य वक्ष्यामि ते हितम् । (११।३)

स डौण्डुभं परित्यज्य रूपं विप्रर्षभस्तदा । (११।४)

स्वरूपं भास्वरं भूयः प्रतिपेदे महायशाः । (११।५)

इदं चोवाच वचनं रुरुम् अप्रतिमौजसम् । (११।६)

सूतः । (११।७)

इति स्वरूपं गृह्याशु तम् ऋषिं वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (११।८)

अहिंसा परमो धर्मः सर्वप्राणभृतां स्मृतः । (१२।१)

तस्मात् प्राणभृतः सर्वान् न हिंस्याद् ब्राह्मणः क्वचित् ॥ (१२।२)

ब्राह्मणः सौम्य एवेह जायतेति परा श्रुतिः । (१३।१)

वेदवेदाङ्गवित् तात सर्वभूताभयप्रदः ॥ (१३।२)

अहिंसा सत्यवचनं क्षमा चेति विनिश्चितम् । (१४।१)

ब्राह्मणस्य परो धर्मो वेदानां धरणाद् अपि ॥ (१४।२)

क्षत्रियस्य तु यो धर्मः स नेहेष्यति वै तव । (१५।१)

क्षत्रियस्य तु यो धर्मः स ते नार्हति वै द्विज । (१५।२)

दण्डधारणम् उग्रत्वं प्रजानां परिपालनम् ॥ (१५।३)

तद् इदं क्षत्रियस्यासीत् कर्म वै शृणु मे रुरो । (१६।१)

जनमेजयस्य धर्मात्मन् सर्पाणां हिंसनं पुरा ॥ (१६।२)

परित्राणं च भीतानां सर्पाणां ब्राह्मणाद् अपि । (१७।१)

तपोवीर्यबलोपेताद् वेदवेदाङ्गपारगात् । (१७।२)

आस्तीकाद् द्विजमुख्याद् वै सर्पसत्रे द्विजोत्तम ॥ (१७।३)