गान्धार्युवाच । (१।१)

एष माधव पुत्रो मे विकर्णः प्राज्ञसंमतः । (१।२)

भूमौ विनिहतः शेते भीमेन शतधा कृतः ॥ (१।३)

गजमध्यगतः शेते विकर्णो मधुसूदन । (२।१)

नीलमेघपरिक्षिप्तः शरदीव दिवाकरः ॥ (२।२)

अस्य चापग्रहेणैष पाणिः कृतकिणो महान् । (३।१)

कथं चिछिद्यते गृध्रैर् अत्तुकामैस्तलत्रवान् ॥ (३।२)

अस्य भार्यामिषप्रेप्सून् गृध्रान् एतांस्तपस्विनी । (४।१)

वारयत्यनिशं बाला न च शक्नोति माधव ॥ (४।२)

युवा वृन्दारकः शूरो विकर्णः पुरुषर्षभ । (५।१)

सुखोचितः सुखार्हश्च शेते पांसुषु माधव ॥ (५।२)

कर्णिनालीकनाराचैर् भिन्नमर्माणम् आहवे । (६।१)

अद्यापि न जहात्येनं लक्ष्मीर् भरतसत्तमम् ॥ (६।२)

एष संग्रामशूरेण प्रतिज्ञां पालयिष्यता । (७।१)

दुर्मुखो ऽभिमुखः शेते हतो ऽरिगणहा रणे ॥ (७।२)

तस्यैतद् वदनं कृष्ण श्वापदैर् अर्धभक्षितम् । (८।१)

विभात्यभ्यधिकं तात सप्तम्याम् इव चन्द्रमाः ॥ (८।२)

शूरस्य हि रणे कृष्ण यस्याननम् अथेदृशम् । (९।१)

स कथं निहतो ऽमित्रैः पांसून् ग्रसति मे सुतः ॥ (९।२)

यस्याहवमुखे सौम्य स्थाता नैवोपपद्यते । (१०।१)

स कथं दुर्मुखो ऽमित्रैर् हतो विबुधलोकजित् ॥ (१०।२)

चित्रसेनं हतं भूमौ शयानं मधुसूदन । (११।१)

धार्तराष्ट्रम् इमं पश्य प्रतिमानं दनुष्मताम् ॥ (११।२)

तं चित्रमाल्याभरणं युवत्यः शोककर्शिताः । (१२।१)

क्रव्यादसंघैः सहिता रुदन्त्यः पर्युपासते ॥ (१२।२)

स्त्रीणां रुदितनिर्घोषः श्वापदानां च गर्जितम् । (१३।१)

चित्ररूपम् इदं कृष्ण विचित्रं प्रतिभाति मे ॥ (१३।२)

युवा वृन्दारको नित्यं प्रवरस्त्रीनिषेवितः । (१४।१)

विविंशतिर् असौ शेते ध्वस्तः पांसुषु माधव ॥ (१४।२)

शरसंकृत्तवर्माणं वीरं विशसने हतम् । (१५।१)

परिवार्यासते गृध्राः परिविंशा विविंशतिम् ॥ (१५।२)

प्रविश्य समरे वीरः पाण्डवानाम् अनीकिनीम् । (१६।१)

आविश्य शयने शेते पुनः सत्पुरुषोचितम् ॥ (१६।२)

स्मितोपपन्नं सुनसं सुभ्रु ताराधिपोपमम् । (१७।१)

अतीव शुभ्रं वदनं पश्य कृष्ण विविंशतेः ॥ (१७।२)

यं स्म तं पर्युपासन्ते वसुं वासवयोषितः । (१८।१)

क्रीडन्तम् इव गन्धर्वं देवकन्याः सहस्रशः ॥ (१८।२)

हन्तारं वीरसेनानां शूरं समितिशोभनम् । (१९।१)

निबर्हणम् अमित्राणां दुःसहं विषहेत कः ॥ (१९।२)

दुःसहस्यैतद् आभाति शरीरं संवृतं शरैः । (२०।१)

गिरिर् आत्मरुहैः फुल्लैः कर्णिकारैर् इवावृतः ॥ (२०।२)

शातकौम्भ्या स्रजा भाति कवचेन च भास्वता । (२१।१)

अग्निनेव गिरिः श्वेतो गतासुर् अपि दुःसहः ॥ (२१।२)