मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

यदा स्कन्देन मातॄणाम् एवम् एतत् प्रियं कृतम् । (१।२)

अथैनम् अब्रवीत् स्वाहा मम पुत्रस् त्वम् औरसः ॥ (१।३)

इच्छाम्यहं त्वया दत्तां प्रीतिं परमदुर्लभाम् । (२।१)

ताम् अब्रवीत् ततः स्कन्दः प्रीतिम् इच्छसि कीदृशीम् ॥ (२।२)

स्वाहोवाच । (३।१)

दक्षस्याहं प्रिया कन्या स्वाहा नाम महाभुज । (३।२)

बाल्यात् प्रभृति नित्यं च जातकामा हुताशने ॥ (३।३)

न च मां कामिनीं पुत्र सम्यग् जानाति पावकः । (४।१)

इच्छामि शाश्वतं वासं वस्तुं पुत्र सहाग्निना ॥ (४।२)

स्कन्द उवाच । (५।१)

हव्यं कव्यं च यत् किंचिद् द्विजा मन्त्रपुरस्कृतम् । (५।२)

होष्यन्त्यग्नौ सदा देवि स्वाहेत्युक्त्वा समुद्यतम् ॥ (५।३)

अद्य प्रभृति दास्यन्ति सुवृत्ताः सत्पथे स्थिताः । (६।१)

एवम् अग्निस् त्वया सार्धं सदा वत्स्यति शोभने ॥ (६।२)

मार्कण्डेय उवाच । (७।१)

एवम् उक्ता ततः स्वाहा तुष्टा स्कन्देन पूजिता । (७।२)

पावकेन समायुक्ता भर्त्रा स्कन्दम् अपूजयत् ॥ (७।३)

ततो ब्रह्मा महासेनं प्रजापतिर् अथाब्रवीत् । (८।१)

अभिगच्छ महादेवं पितरं त्रिपुरार्दनम् ॥ (८।२)

रुद्रेणाग्निं समाविश्य स्वाहाम् आविश्य चोमया । (९।१)

हितार्थं सर्वलोकानां जातस् त्वम् अपराजितः ॥ (९।२)

उमायोन्यां च रुद्रेण शुक्रं सिक्तं महात्मना । (१०।१)

आस्ते गिरौ निपतितं मिञ्जिकामिञ्जिकं यतः ॥ (१०।२)

सम्भूतं लोहितोदे तु शुक्रशेषम् अवापतत् । (११।१)

सूर्यरश्मिषु चाप्यन्यद् अन्यच्चैवापतद् भुवि । (११।२)

आसक्तम् अन्यद् वृक्षेषु तद् एवं पञ्चधापतत् ॥ (११।३)

त एते विविधाकारा गणा ज्ञेया मनीषिभिः । (१२।१)

तव पारिषदा घोरा य एते पिशिताशनाः ॥ (१२।२)

एवम् अस्त्विति चाप्युक्त्वा महासेनो महेश्वरम् । (१३।१)

अपूजयद् अमेयात्मा पितरं पितृवत्सलः ॥ (१३।२)

अर्कपुष्पैस् तु ते पञ्च गणाः पूज्या धनार्थिभिः । (१४।१)

व्याधिप्रशमनार्थं च तेषां पूजां समाचरेत् ॥ (१४।२)

मिञ्जिकामिञ्जिकं चैव मिथुनं रुद्रसम्भवम् । (१५।१)

नमस्कार्यं सदैवेह बालानां हितम् इच्छता ॥ (१५।२)

स्त्रियो मानुषमांसादा वृद्धिका नाम नामतः । (१६।१)

वृक्षेषु जातास् ता देव्यो नमस्कार्याः प्रजार्थिभिः ॥ (१६।२)

एवम् एते पिशाचानाम् असंख्येया गणाः स्मृताः । (१७।१)

घण्टायाः सपताकायाः शृणु मे सम्भवं नृप ॥ (१७।२)

ऐरावतस्य घण्टे द्वे वैजयन्त्याविति श्रुते । (१८।१)

गुहस्य ते स्वयं दत्ते शक्रेणानाय्य धीमता ॥ (१८।२)

एका तत्र विशाखस्य घण्टा स्कन्दस्य चापरा । (१९।१)

पताका कार्त्तिकेयस्य विशाखस्य च लोहिता ॥ (१९।२)

यानि क्रीडनकान्यस्य देवैर् दत्तानि वै तदा । (२०।१)

तैर् एव रमते देवो महासेनो महाबलः ॥ (२०।२)

स संवृतः पिशाचानां गणैर् देवगणैस् तथा । (२१।१)

शुशुभे काञ्चने शैले दीप्यमानः श्रिया वृतः ॥ (२१।२)

तेन वीरेण शुशुभे स शैलः शुभकाननः । (२२।१)

आदित्येनेवांशुमता मन्दरश् चारुकन्दरः ॥ (२२।२)

संतानकवनैः फुल्लैः करवीरवनैर् अपि । (२३।१)

पारिजातवनैश् चैव जपाशोकवनैस् तथा ॥ (२३।२)

कदम्बतरुषण्डैश् च दिव्यैर् मृगगणैर् अपि । (२४।१)

दिव्यैः पक्षिगणैश् चैव शुशुभे श्वेतपर्वतः ॥ (२४।२)

तत्र देवगणाः सर्वे सर्वे चैव महर्षयः । (२५।१)

मेघतूर्यरवाश् चैव क्षुब्धोदधिसमस्वनाः ॥ (२५।२)

तत्र दिव्याश् च गन्धर्वा नृत्यन्त्यप्सरसस् तथा । (२६।१)

हृष्टानां तत्र भूतानां श्रूयते निनदो महान् ॥ (२६।२)

एवं सेन्द्रं जगत् सर्वं श्वेतपर्वतसंस्थितम् । (२७।१)

प्रहृष्टं प्रेक्षते स्कन्दं न च ग्लायति दर्शनात् ॥ (२७।२)