MBh, 12, 335
Select a line for its word-by-word analysis.
प्रवृत्तौ च निवृत्तौ च यो यथा परिकल्पितः । (२।१)
pravṛttau ca nivṛttau ca yo yathā parikalpitaḥ |
स तथा नः श्रुतो ब्रह्मन् कथ्यमानस्त्वयानघ ॥ (२।२)
sa tathā naḥ śruto brahman kathyamānastvayānagha ||
यच्च तत् कथितं पूर्वं त्वया हयशिरो महत् । (३।१)
yacca tat kathitaṃ pūrvaṃ tvayā hayaśiro mahat |
दृष्ट्वा हि विबुधश्रेष्ठम् अपूर्वम् अमितौजसम् । (५।१)
dṛṣṭvā hi vibudhaśreṣṭham apūrvam amitaujasam |
तद् अश्वशिरसं पुण्यं ब्रह्मा किम् अकरोन्मुने ॥ (५।२)
tad aśvaśirasaṃ puṇyaṃ brahmā kim akaronmune ||
पाविताः स्म त्वया ब्रह्मन् पुण्यां कथयता कथाम् ॥ (६।३)
pāvitāḥ sma tvayā brahman puṇyāṃ kathayatā kathām ||
जगौ यद् भगवान् व्यासो राज्ञो धर्मसुतस्य वै ॥ (७।३)
jagau yad bhagavān vyāso rājño dharmasutasya vai ||
यत् तद् दर्शितवान् ब्रह्मा देवं हयशिरोधरम् । (९।२)
yat tad darśitavān brahmā devaṃ hayaśirodharam |
किमर्थं तत् समभवद् वपुर् देवोपकल्पितम् ॥ (९।३)
kimarthaṃ tat samabhavad vapur devopakalpitam ||
यत् किंचिद् इह लोके वै देहबद्धं विशां पते । (१०।२)
yat kiṃcid iha loke vai dehabaddhaṃ viśāṃ pate |
सर्वं पञ्चभिर् आविष्टं भूतैर् ईश्वरबुद्धिजैः ॥ (१०।३)
sarvaṃ pañcabhir āviṣṭaṃ bhūtair īśvarabuddhijaiḥ ||
ईश्वरो हि जगत्स्रष्टा प्रभुर् नारायणो विराट् । (११।१)
īśvaro hi jagatsraṣṭā prabhur nārāyaṇo virāṭ |
भूतान्तरात्मा वरदः सगुणो निर्गुणो ऽपि च । (११।२)
bhūtāntarātmā varadaḥ saguṇo nirguṇo 'pi ca |
धरण्याम् अथ लीनायाम् अप्सु चैकार्णवे पुरा । (१२।१)
dharaṇyām atha līnāyām apsu caikārṇave purā |
ज्योतिर्भूते जले चापि लीने ज्योतिषि चानिले ॥ (१२।२)
jyotirbhūte jale cāpi līne jyotiṣi cānile ||
व्यक्ते मनसि संलीने व्यक्ते चाव्यक्ततां गते ॥ (१३।२)
vyakte manasi saṃlīne vyakte cāvyaktatāṃ gate ||
अव्यक्ते पुरुषं याते पुंसि सर्वगते ऽपि च । (१४।१)
avyakte puruṣaṃ yāte puṃsi sarvagate 'pi ca |
तमसो ब्रह्म सम्भूतं तमोमूलम् ऋतात्मकम् । (१५।१)
tamaso brahma sambhūtaṃ tamomūlam ṛtātmakam |
तद् विश्वभावसंज्ञान्तं पौरुषीं तनुम् आस्थितम् ॥ (१५।२)
tad viśvabhāvasaṃjñāntaṃ pauruṣīṃ tanum āsthitam ||
सो ऽनिरुद्ध इति प्रोक्तस् तत् प्रधानं प्रचक्षते । (१६।१)
so 'niruddha iti proktas tat pradhānaṃ pracakṣate |
तद् अव्यक्तम् इति ज्ञेयं त्रिगुणं नृपसत्तम ॥ (१६।२)
tad avyaktam iti jñeyaṃ triguṇaṃ nṛpasattama ||
विद्यासहायवान् देवो विष्वक्सेनो हरिः प्रभुः । (१७।१)
vidyāsahāyavān devo viṣvakseno hariḥ prabhuḥ |
जगतश्चिन्तयन् सृष्टिं चित्रां बहुगुणोद्भवाम् ॥ (१७।३)
jagataścintayan sṛṣṭiṃ citrāṃ bahuguṇodbhavām ||
तस्य चिन्तयतः सृष्टिं महान् आत्मगुणः स्मृतः । (१८।१)
tasya cintayataḥ sṛṣṭiṃ mahān ātmaguṇaḥ smṛtaḥ |
पद्मे ऽनिरुद्धात् सम्भूतस्तदा पद्मनिभेक्षणः । (१९।१)
padme 'niruddhāt sambhūtastadā padmanibhekṣaṇaḥ |
ददृशे ऽद्भुतसंकाशे लोकान् आपोमयान् प्रभुः । (२०।१)
dadṛśe 'dbhutasaṃkāśe lokān āpomayān prabhuḥ |
सत्त्वस्थः परमेष्ठी स ततो भूतगणान् सृजत् ॥ (२०।२)
sattvasthaḥ parameṣṭhī sa tato bhūtagaṇān sṛjat ||
पूर्वम् एव च पद्मस्य पत्रे सूर्यांशुसप्रभे । (२१।१)
pūrvam eva ca padmasya patre sūryāṃśusaprabhe |
नारायणकृतौ बिन्दू अपाम् आस्तां गुणोत्तरौ ॥ (२१।२)
nārāyaṇakṛtau bindū apām āstāṃ guṇottarau ||
एकस्तत्राभवद् बिन्दुर् मध्वाभो रुचिरप्रभः ॥ (२२।२)
ekastatrābhavad bindur madhvābho ruciraprabhaḥ ||
कठिनस्त्वपरो बिन्दुः कैटभो राजसस्तु सः ॥ (२३।२)
kaṭhinastvaparo binduḥ kaiṭabho rājasastu saḥ ||
तावभ्यधावतां श्रेष्ठौ तमोरजगुणान्वितौ । (२४।१)
tāvabhyadhāvatāṃ śreṣṭhau tamorajaguṇānvitau |
ददृशाते ऽरविन्दस्थं ब्रह्माणम् अमितप्रभम् । (२५।१)
dadṛśāte 'ravindasthaṃ brahmāṇam amitaprabham |
सृजन्तं प्रथमं वेदांश्चतुरश्चारुविग्रहान् ॥ (२५।२)
sṛjantaṃ prathamaṃ vedāṃścaturaścāruvigrahān ||
ततो विग्रहवन्तौ तौ वेदान् दृष्ट्वासुरोत्तमौ । (२६।१)
tato vigrahavantau tau vedān dṛṣṭvāsurottamau |
सहसा जगृहतुर् वेदान् ब्रह्मणः पश्यतस्तदा ॥ (२६।२)
sahasā jagṛhatur vedān brahmaṇaḥ paśyatastadā ||
अथ तौ दानवश्रेष्ठौ वेदान् गृह्य सनातनान् । (२७।१)
atha tau dānavaśreṣṭhau vedān gṛhya sanātanān |
रसां विविशतुस्तूर्णम् उदक्पूर्वे महोदधौ ॥ (२७।२)
rasāṃ viviśatustūrṇam udakpūrve mahodadhau ||
ततो हृतेषु वेदेषु ब्रह्मा कश्मलम् आविशत् । (२८।१)
tato hṛteṣu vedeṣu brahmā kaśmalam āviśat |
वेदा मे परमं चक्षुर् वेदा मे परमं बलम् । (२९।१)
vedā me paramaṃ cakṣur vedā me paramaṃ balam |
वेदा मे परमं धाम वेदा मे ब्रह्म चोत्तमम् ॥ (२९।२)
vedā me paramaṃ dhāma vedā me brahma cottamam ||
मम वेदा हृताः सर्वे दानवाभ्यां बलाद् इतः । (३०।१)
mama vedā hṛtāḥ sarve dānavābhyāṃ balād itaḥ |
अन्धकारा हि मे लोका जाता वेदैर् विनाकृताः । (३०।२)
andhakārā hi me lokā jātā vedair vinākṛtāḥ |
वेदान् ऋते हि किं कुर्यां लोकान् वै स्रष्टुम् उद्यतः ॥ (३०।३)
vedān ṛte hi kiṃ kuryāṃ lokān vai sraṣṭum udyataḥ ||
प्राप्तं दुनोति हृदयं तीव्रशोकाय रन्धयन् ॥ (३१।२)
prāptaṃ dunoti hṛdayaṃ tīvraśokāya randhayan ||
को हि शोकार्णवे मग्नं माम् इतो ऽद्य समुद्धरेत् । (३२।१)
ko hi śokārṇave magnaṃ mām ito 'dya samuddharet |
वेदांस्तान् आनयेन्नष्टान् कस्य चाहं प्रियो भवे ॥ (३२।२)
vedāṃstān ānayennaṣṭān kasya cāhaṃ priyo bhave ||
हरेः स्तोत्रार्थम् उद्भूता बुद्धिर् बुद्धिमतां वर । (३३।२)
hareḥ stotrārtham udbhūtā buddhir buddhimatāṃ vara |
ततो जगौ परं जप्यं साञ्जलिप्रग्रहः प्रभुः ॥ (३३।३)
tato jagau paraṃ japyaṃ sāñjalipragrahaḥ prabhuḥ ||
लोकाद्य भुवनश्रेष्ठ सांख्ययोगनिधे विभो ॥ (३४।२)
lokādya bhuvanaśreṣṭha sāṃkhyayoganidhe vibho ||
व्यक्ताव्यक्तकराचिन्त्य क्षेमं पन्थानम् आस्थित । (३५।१)
vyaktāvyaktakarācintya kṣemaṃ panthānam āsthita |
विश्वभुक् सर्वभूतानाम् अन्तरात्मन्न् अयोनिज ॥ (३५।२)
viśvabhuk sarvabhūtānām antarātmann ayonija ||
अहं प्रसादजस्तुभ्यं लोकधाम्ने स्वयंभुवे । (३६।१)
ahaṃ prasādajastubhyaṃ lokadhāmne svayaṃbhuve |
त्वत्तो मे मानसं जन्म प्रथमं द्विजपूजितम् ॥ (३६।२)
tvatto me mānasaṃ janma prathamaṃ dvijapūjitam ||
चाक्षुषं वै द्वितीयं मे जन्म चासीत् पुरातनम् । (३७।१)
cākṣuṣaṃ vai dvitīyaṃ me janma cāsīt purātanam |
त्वत्प्रसादाच्च मे जन्म तृतीयं वाचिकं महत् ॥ (३७।२)
tvatprasādācca me janma tṛtīyaṃ vācikaṃ mahat ||
त्वत्तः श्रवणजं चापि चतुर्थं जन्म मे विभो । (३८।१)
tvattaḥ śravaṇajaṃ cāpi caturthaṃ janma me vibho |
नासिक्यं चापि मे जन्म त्वत्तः पञ्चमम् उच्यते ॥ (३८।२)
nāsikyaṃ cāpi me janma tvattaḥ pañcamam ucyate ||
अण्डजं चापि मे जन्म त्वत्तः षष्ठं विनिर्मितम् । (३९।१)
aṇḍajaṃ cāpi me janma tvattaḥ ṣaṣṭhaṃ vinirmitam |
इदं च सप्तमं जन्म पद्मजं मे ऽमितप्रभ ॥ (३९।२)
idaṃ ca saptamaṃ janma padmajaṃ me 'mitaprabha ||
सर्गे सर्गे ह्यहं पुत्रस्तव त्रिगुणवर्जितः । (४०।१)
sarge sarge hyahaṃ putrastava triguṇavarjitaḥ |
प्रथितः पुण्डरीकाक्ष प्रधानगुणकल्पितः ॥ (४०।२)
prathitaḥ puṇḍarīkākṣa pradhānaguṇakalpitaḥ ||
त्वम् ईश्वरस्वभावश्च स्वयंभूः पुरुषोत्तमः । (४१।१)
tvam īśvarasvabhāvaśca svayaṃbhūḥ puruṣottamaḥ |
त्वया विनिर्मितो ऽहं वै वेदचक्षुर् वयोतिगः ॥ (४१।२)
tvayā vinirmito 'haṃ vai vedacakṣur vayotigaḥ ||
ते मे वेदा हृताश्चक्षुर् अन्धो जातो ऽस्मि जागृहि । (४२।१)
te me vedā hṛtāścakṣur andho jāto 'smi jāgṛhi |
ददस्व चक्षुषी मह्यं प्रियो ऽहं ते प्रियो ऽसि मे ॥ (४२।२)
dadasva cakṣuṣī mahyaṃ priyo 'haṃ te priyo 'si me ||
एवं स्तुतः स भगवान् पुरुषः सर्वतोमुखः । (४३।१)
evaṃ stutaḥ sa bhagavān puruṣaḥ sarvatomukhaḥ |
जहौ निद्राम् अथ तदा वेदकार्यार्थम् उद्यतः । (४३।२)
jahau nidrām atha tadā vedakāryārtham udyataḥ |
ऐश्वरेण प्रयोगेण द्वितीयां तनुम् आस्थितः ॥ (४३।३)
aiśvareṇa prayogeṇa dvitīyāṃ tanum āsthitaḥ ||
कृत्वा हयशिरः शुभ्रं वेदानाम् आलयं प्रभुः ॥ (४४।२)
kṛtvā hayaśiraḥ śubhraṃ vedānām ālayaṃ prabhuḥ ||
तस्य मूर्धा समभवद् द्यौः सनक्षत्रतारका । (४५।१)
tasya mūrdhā samabhavad dyauḥ sanakṣatratārakā |
केशाश्चास्याभवन् दीर्घा रवेर् अंशुसमप्रभाः ॥ (४५।२)
keśāścāsyābhavan dīrghā raver aṃśusamaprabhāḥ ||
गङ्गा सरस्वती पुण्या भ्रुवावास्तां महानदी ॥ (४६।२)
gaṅgā sarasvatī puṇyā bhruvāvāstāṃ mahānadī ||
चक्षुषी सोमसूर्यौ ते नासा संध्या पुनः स्मृता । (४७।१)
cakṣuṣī somasūryau te nāsā saṃdhyā punaḥ smṛtā |
ॐकारस्त्वथ संस्कारो विद्युज्जिह्वा च निर्मिता ॥ (४७।२)
oṃkārastvatha saṃskāro vidyujjihvā ca nirmitā ||
दन्ताश्च पितरो राजन् सोमपा इति विश्रुताः । (४८।१)
dantāśca pitaro rājan somapā iti viśrutāḥ |
गोलोको ब्रह्मलोकश्च ओष्ठावास्तां महात्मनः । (४८।२)
goloko brahmalokaśca oṣṭhāvāstāṃ mahātmanaḥ |
ग्रीवा चास्याभवद् राजन् कालरात्रिर् गुणोत्तरा ॥ (४८।३)
grīvā cāsyābhavad rājan kālarātrir guṇottarā ||
अन्तर्दधे स विश्वेशो विवेश च रसां प्रभुः ॥ (४९।२)
antardadhe sa viśveśo viveśa ca rasāṃ prabhuḥ ||
रसां पुनः प्रविष्टश्च योगं परमम् आस्थितः । (५०।१)
rasāṃ punaḥ praviṣṭaśca yogaṃ paramam āsthitaḥ |
शैक्षं स्वरं समास्थाय ओम् इति प्रासृजत् स्वरम् ॥ (५०।२)
śaikṣaṃ svaraṃ samāsthāya om iti prāsṛjat svaram ||
स स्वरः सानुनादी च सर्वगः स्निग्ध एव च । (५१।१)
sa svaraḥ sānunādī ca sarvagaḥ snigdha eva ca |
रसातले विनिक्षिप्य यतः शब्दस्ततो द्रुतौ ॥ (५२।२)
rasātale vinikṣipya yataḥ śabdastato drutau ||
प्रादाच्च ब्रह्मणे भूयस्ततः स्वां प्रकृतिं गतः ॥ (५३।३)
prādācca brahmaṇe bhūyastataḥ svāṃ prakṛtiṃ gataḥ ||
पुनर् आजग्मतुस्तत्र वेगितौ पश्यतां च तौ । (५५।२)
punar ājagmatustatra vegitau paśyatāṃ ca tau |
यत्र वेदा विनिक्षिप्तास्तत् स्थानं शून्यम् एव च ॥ (५५।३)
yatra vedā vinikṣiptāstat sthānaṃ śūnyam eva ca ||
पुनर् उत्तस्थतुः शीघ्रं रसानाम् आलयात् तदा । (५६।२)
punar uttasthatuḥ śīghraṃ rasānām ālayāt tadā |
श्वेतं चन्द्रविशुद्धाभम् अनिरुद्धतनौ स्थितम् । (५७।१)
śvetaṃ candraviśuddhābham aniruddhatanau sthitam |
भूयो ऽप्यमितविक्रान्तं निद्रायोगम् उपागतम् ॥ (५७।२)
bhūyo 'pyamitavikrāntaṃ nidrāyogam upāgatam ||
निष्कल्मषेण सत्त्वेन सम्पन्नं रुचिरप्रभम् । (५९।१)
niṣkalmaṣeṇa sattvena sampannaṃ ruciraprabham |
तं दृष्ट्वा दानवेन्द्रौ तौ महाहासम् अमुञ्चताम् ॥ (५९।२)
taṃ dṛṣṭvā dānavendrau tau mahāhāsam amuñcatām ||
अयं स पुरुषः श्वेतः शेते निद्राम् उपागतः ॥ (६०।२)
ayaṃ sa puruṣaḥ śvetaḥ śete nidrām upāgataḥ ||
कस्यैष को नु खल्वेष किं च स्वपिति भोगवान् ॥ (६१।२)
kasyaiṣa ko nu khalveṣa kiṃ ca svapiti bhogavān ||
इत्युच्चारितवाक्यौ तौ बोधयामासतुर् हरिम् । (६२।१)
ityuccāritavākyau tau bodhayāmāsatur harim |
युद्धार्थिनौ तु विज्ञाय विबुद्धः पुरुषोत्तमः ॥ (६२।२)
yuddhārthinau tu vijñāya vibuddhaḥ puruṣottamaḥ ||
निरीक्ष्य चासुरेन्द्रौ तौ ततो युद्धे मनो दधे । (६३।१)
nirīkṣya cāsurendrau tau tato yuddhe mano dadhe |
निर्ममे स तदा लोकान् कृत्स्नान् स्थावरजङ्गमान् ॥ (६६।२)
nirmame sa tadā lokān kṛtsnān sthāvarajaṅgamān ||
दत्त्वा पितामहायाग्र्यां बुद्धिं लोकविसर्गिकीम् । (६७।१)
dattvā pitāmahāyāgryāṃ buddhiṃ lokavisargikīm |
तौ दानवौ हरिर् हत्वा कृत्वा हयशिरस्तनुम् । (६८।१)
tau dānavau harir hatvā kṛtvā hayaśirastanum |
पुनः प्रवृत्तिधर्मार्थं ताम् एव विदधे तनुम् ॥ (६८।२)
punaḥ pravṛttidharmārthaṃ tām eva vidadhe tanum ||
पौराणम् एतद् आख्यातं रूपं वरदम् ऐश्वरम् ॥ (६९।२)
paurāṇam etad ākhyātaṃ rūpaṃ varadam aiśvaram ||
यो ह्येतद् ब्राह्मणो नित्यं शृणुयाद् धारयेत वा । (७०।१)
yo hyetad brāhmaṇo nityaṃ śṛṇuyād dhārayeta vā |
पाञ्चालेन क्रमः प्राप्तो रामेण पथि देशिते ॥ (७१।२)
pāñcālena kramaḥ prāpto rāmeṇa pathi deśite ||
एतद्धयशिरो राजन्न् आख्यानं तव कीर्तितम् । (७२।१)
etaddhayaśiro rājann ākhyānaṃ tava kīrtitam |
पुराणं वेदसमितं यन्मां त्वं परिपृच्छसि ॥ (७२।२)
purāṇaṃ vedasamitaṃ yanmāṃ tvaṃ paripṛcchasi ||
यां याम् इच्छेत् तनुं देवः कर्तुं कार्यविधौ क्वचित् । (७३।१)
yāṃ yām icchet tanuṃ devaḥ kartuṃ kāryavidhau kvacit |
तां तां कुर्याद् विकुर्वाणः स्वयम् आत्मानम् आत्मना ॥ (७३।२)
tāṃ tāṃ kuryād vikurvāṇaḥ svayam ātmānam ātmanā ||
एष योगश्च सांख्यं च ब्रह्म चाग्र्यं हरिर् विभुः ॥ (७४।२)
eṣa yogaśca sāṃkhyaṃ ca brahma cāgryaṃ harir vibhuḥ ||
प्रवृत्तिलक्षणश्चैव धर्मो नारायणात्मकः । (७७।१)
pravṛttilakṣaṇaścaiva dharmo nārāyaṇātmakaḥ |
नारायणात्मको गन्धो भूमौ श्रेष्ठतमः स्मृतः ॥ (७७।२)
nārāyaṇātmako gandho bhūmau śreṣṭhatamaḥ smṛtaḥ ||
ज्योतिषां च गुणो रूपं स्मृतं नारायणात्मकम् ॥ (७८।२)
jyotiṣāṃ ca guṇo rūpaṃ smṛtaṃ nārāyaṇātmakam ||
नारायणात्मकश्चापि स्पर्शो वायुगुणः स्मृतः । (७९।१)
nārāyaṇātmakaścāpi sparśo vāyuguṇaḥ smṛtaḥ |
नारायणपरा कीर्तिः श्रीश्च लक्ष्मीश्च देवताः । (८१।१)
nārāyaṇaparā kīrtiḥ śrīśca lakṣmīśca devatāḥ |
कारणं पुरुषो येषां प्रधानं चापि कारणम् । (८२।१)
kāraṇaṃ puruṣo yeṣāṃ pradhānaṃ cāpi kāraṇam |
स्वभावश्चैव कर्माणि दैवं येषां च कारणम् ॥ (८२।२)
svabhāvaścaiva karmāṇi daivaṃ yeṣāṃ ca kāraṇam ||
पञ्चकारणसंख्यातो निष्ठा सर्वत्र वै हरिः । (८३।१)
pañcakāraṇasaṃkhyāto niṣṭhā sarvatra vai hariḥ |
तत्त्वं जिज्ञासमानानां हेतुभिः सर्वतोमुखैः ॥ (८३।२)
tattvaṃ jijñāsamānānāṃ hetubhiḥ sarvatomukhaiḥ ||
तत्त्वम् एको महायोगी हरिर् नारायणः प्रभुः । (८४।१)
tattvam eko mahāyogī harir nārāyaṇaḥ prabhuḥ |
सब्रह्मकानां लोकानाम् ऋषीणां च महात्मनाम् ॥ (८४।२)
sabrahmakānāṃ lokānām ṛṣīṇāṃ ca mahātmanām ||
सांख्यानां योगिनां चापि यतीनाम् आत्मवेदिनाम् । (८५।१)
sāṃkhyānāṃ yogināṃ cāpi yatīnām ātmavedinām |
ये केचित् सर्वलोकेषु दैवं पित्र्यं च कुर्वते । (८६।१)
ye kecit sarvalokeṣu daivaṃ pitryaṃ ca kurvate |
दानानि च प्रयच्छन्ति तप्यन्ति च तपो महत् ॥ (८६।२)
dānāni ca prayacchanti tapyanti ca tapo mahat ||
सर्वेषाम् आश्रयो विष्णुर् ऐश्वरं विधिम् आस्थितः । (८७।१)
sarveṣām āśrayo viṣṇur aiśvaraṃ vidhim āsthitaḥ |
अयं हि नित्यः परमो महर्षिर् महाविभूतिर् गुणवान्निर्गुणाख्यः । (८८।१)
ayaṃ hi nityaḥ paramo maharṣir mahāvibhūtir guṇavānnirguṇākhyaḥ |
गुणैश्च संयोगम् उपैति शीघ्रं कालो यथर्ताव् ऋतुसम्प्रयुक्तः ॥ (८८।२)
guṇaiśca saṃyogam upaiti śīghraṃ kālo yathartāv ṛtusamprayuktaḥ ||
नैवास्य विन्दन्ति गतिं महात्मनो न चागतिं कश्चिद् इहानुपस्यति । (८९।१)
naivāsya vindanti gatiṃ mahātmano na cāgatiṃ kaścid ihānupasyati |
ज्ञानात्मकाः संयमिनो महर्षयः पश्यन्ति नित्यं पुरुषं गुणाधिकम् ॥ (८९।२)
jñānātmakāḥ saṃyamino maharṣayaḥ paśyanti nityaṃ puruṣaṃ guṇādhikam ||
Data courtesy of The Digital Corpus of Sanskrit.