वैशंपायन उवाच । (१।१)

तद् आज्ञाय हृषीकेशो विसृष्टं पापकर्मणा । (१।२)

हृष्यमाण इदं वाक्यं द्रौणिं प्रत्यब्रवीत् तदा ॥ (१।३)

विराटस्य सुतां पूर्वं स्नुषां गाण्डीवधन्वनः । (२।१)

उपप्लव्यगतां दृष्ट्वा व्रतवान् ब्राह्मणो ऽब्रवीत् ॥ (२।२)

परिक्षीणेषु कुरुषु पुत्रस्तव जनिष्यति । (३।१)

एतद् अस्य परिक्षित्त्वं गर्भस्थस्य भविष्यति ॥ (३।२)

तस्य तद् वचनं साधोः सत्यम् एव भविष्यति । (४।१)

परिक्षिद् भविता ह्येषां पुनर् वंशकरः सुतः ॥ (४।२)

एवं ब्रुवाणं गोविन्दं सात्वतप्रवरं तदा । (५।१)

द्रौणिः परमसंरब्धः प्रत्युवाचेदम् उत्तरम् ॥ (५।२)

नैतद् एवं यथात्थ त्वं पक्षपातेन केशव । (६।१)

वचनं पुण्डरीकाक्ष न च मद्वाक्यम् अन्यथा ॥ (६।२)

पतिष्यत्येतद् अस्त्रं हि गर्भे तस्या मयोद्यतम् । (७।१)

विराटदुहितुः कृष्ण यां त्वं रक्षितुम् इच्छसि ॥ (७।२)

वासुदेव उवाच । (८।१)

अमोघः परमास्त्रस्य पातस्तस्य भविष्यति । (८।२)

स तु गर्भो मृतो जातो दीर्घम् आयुर् अवाप्स्यति ॥ (८।३)

त्वां तु कापुरुषं पापं विदुः सर्वे मनीषिणः । (९।१)

असकृत् पापकर्माणं बालजीवितघातकम् ॥ (९।२)

तस्मात् त्वम् अस्य पापस्य कर्मणः फलम् आप्नुहि । (१०।१)

त्रीणि वर्षसहस्राणि चरिष्यसि महीम् इमाम् । (१०।२)

अप्राप्नुवन् क्वचित् कांचित् संविदं जातु केनचित् ॥ (१०।३)

निर्जनान् असहायस्त्वं देशान् प्रविचरिष्यसि । (११।१)

भवित्री न हि ते क्षुद्र जनमध्येषु संस्थितिः ॥ (११।२)

पूयशोणितगन्धी च दुर्गकान्तारसंश्रयः । (१२।१)

विचरिष्यसि पापात्मन् सर्वव्याधिसमन्वितः ॥ (१२।२)

वयः प्राप्य परिक्षित् तु वेदव्रतम् अवाप्य च । (१३।१)

कृपाच्छारद्वताद् वीरः सर्वास्त्राण्युपलप्स्यते ॥ (१३।२)

विदित्वा परमास्त्राणि क्षत्रधर्मव्रते स्थितः । (१४।१)

षष्टिं वर्षाणि धर्मात्मा वसुधां पालयिष्यति ॥ (१४।२)

इतश्चोर्ध्वं महाबाहुः कुरुराजो भविष्यति । (१५।१)

परिक्षिन्नाम नृपतिर् मिषतस्ते सुदुर्मते । (१५।२)

पश्य मे तपसो वीर्यं सत्यस्य च नराधम ॥ (१५।३)

व्यास उवाच । (१६।१)

यस्माद् अनादृत्य कृतं त्वयास्मान् कर्म दारुणम् । (१६।२)

ब्राह्मणस्य सतश्चैव यस्मात् ते वृत्तम् ईदृशम् ॥ (१६।३)

तस्माद् यद् देवकीपुत्र उक्तवान् उत्तमं वचः । (१७।१)

असंशयं ते तद् भावि क्षुद्रकर्मन् व्रजाश्वितः ॥ (१७।२)

अश्वत्थामोवाच । (१८।१)

सहैव भवता ब्रह्मन् स्थास्यामि पुरुषेष्वहम् । (१८।२)

सत्यवाग् अस्तु भगवान् अयं च पुरुषोत्तमः ॥ (१८।३)

वैशंपायन उवाच । (१९।१)

प्रदायाथ मणिं द्रौणिः पाण्डवानां महात्मनाम् । (१९।२)

जगाम विमनास्तेषां सर्वेषां पश्यतां वनम् ॥ (१९।३)

पाण्डवाश्चापि गोविन्दं पुरस्कृत्य हतद्विषः । (२०।१)

कृष्णद्वैपायनं चैव नारदं च महामुनिम् ॥ (२०।२)

द्रोणपुत्रस्य सहजं मणिम् आदाय सत्वराः । (२१।१)

द्रौपदीम् अभ्यधावन्त प्रायोपेतां मनस्विनीम् ॥ (२१।२)

ततस्ते पुरुषव्याघ्राः सदश्वैर् अनिलोपमैः । (२२।१)

अभ्ययुः सहदाशार्हाः शिबिरं पुनर् एव ह ॥ (२२।२)

अवतीर्य रथाभ्यां तु त्वरमाणा महारथाः । (२३।१)

ददृशुर् द्रौपदीं कृष्णाम् आर्ताम् आर्ततराः स्वयम् ॥ (२३।२)

ताम् उपेत्य निरानन्दां दुःखशोकसमन्विताम् । (२४।१)

परिवार्य व्यतिष्ठन्त पाण्डवाः सहकेशवाः ॥ (२४।२)

ततो राज्ञाभ्यनुज्ञातो भीमसेनो महाबलः । (२५।१)

प्रददौ तु मणिं दिव्यं वचनं चेदम् अब्रवीत् ॥ (२५।२)

अयं भद्रे तव मणिः पुत्रहन्ता जितः स ते । (२६।१)

उत्तिष्ठ शोकम् उत्सृज्य क्षत्रधर्मम् अनुस्मर ॥ (२६।२)

प्रयाणे वासुदेवस्य शमार्थम् असितेक्षणे । (२७।१)

यान्युक्तानि त्वया भीरु वाक्यानि मधुघातिनः ॥ (२७।२)

नैव मे पतयः सन्ति न पुत्रा भ्रातरो न च । (२८।१)

नैव त्वम् अपि गोविन्द शमम् इच्छति राजनि ॥ (२८।२)

उक्तवत्यसि धीराणि वाक्यानि पुरुषोत्तमम् । (२९।१)

क्षत्रधर्मानुरूपाणि तानि संस्मर्तुम् अर्हसि ॥ (२९।२)

हतो दुर्योधनः पापो राज्यस्य परिपन्थकः । (३०।१)

दुःशासनस्य रुधिरं पीतं विस्फुरतो मया ॥ (३०।२)

वैरस्य गतम् आनृण्यं न स्म वाच्या विवक्षताम् । (३१।१)

जित्वा मुक्तो द्रोणपुत्रो ब्राह्मण्याद् गौरवेण च ॥ (३१।२)

यशो ऽस्य पातितं देवि शरीरं त्ववशेषितम् । (३२।१)

वियोजितश्च मणिना न्यासितश्चायुधं भुवि ॥ (३२।२)

द्रौपद्युवाच । (३३।१)

केवलानृण्यम् आप्तास्मि गुरुपुत्रो गुरुर् मम । (३३।२)

शिरस्येतं मणिं राजा प्रतिबध्नातु भारत ॥ (३३।३)

वैशंपायन उवाच । (३४।१)

तं गृहीत्वा ततो राजा शिरस्येवाकरोत् तदा । (३४।२)

गुरोर् उच्छिष्टम् इत्येव द्रौपद्या वचनाद् अपि ॥ (३४।३)

ततो दिव्यं मणिवरं शिरसा धारयन् प्रभुः । (३५।१)

शुशुभे स महाराजः सचन्द्र इव पर्वतः ॥ (३५।२)

उत्तस्थौ पुत्रशोकार्ता ततः कृष्णा मनस्विनी । (३६।१)

कृष्णं चापि महाबाहुं पर्यपृच्छत धर्मराट् ॥ (३६।२)