गुरुर् उवाच । (१।१)

दुरन्तेष्विन्द्रियार्थेषु सक्ताः सीदन्ति जन्तवः । (१।२)

ये त्वसक्ता महात्मानस्ते यान्ति परमां गतिम् ॥ (१।३)

जन्ममृत्युजरादुःखैर् व्याधिभिर् मनसः क्लमैः । (२।१)

दृष्ट्वेमं संततं लोकं घटेन्मोक्षाय बुद्धिमान् ॥ (२।२)

वाङ्मनोभ्यां शरीरेण शुचिः स्याद् अनहंकृतः । (३।१)

प्रशान्तो ज्ञानवान् भिक्षुर् निरपेक्षश्चरेत् सुखम् ॥ (३।२)

अथवा मनसः सङ्गं पश्येद् भूतानुकम्पया । (४।१)

अत्राप्युपेक्षां कुर्वीत ज्ञात्वा कर्मफलं जगत् ॥ (४।२)

यत् कृतं प्राक् शुभं कर्म पापं वा तद् उपाश्नुते । (५।१)

तस्माच्छुभानि कर्माणि कुर्याद् वाग्बुद्धिकर्मभिः ॥ (५।२)

अहिंसा सत्यवचनं सर्वभूतेषु चार्जवम् । (६।१)

क्षमा चैवाप्रमादश्च यस्यैते स सुखी भवेत् ॥ (६।२)

यश्चैनं परमं धर्मं सर्वभूतसुखावहम् । (७।१)

दुःखान्निःसरणं वेद स तत्त्वज्ञः सुखी भवेत् ॥ (७।२)

तस्मात् समाहितं बुद्ध्या मनो भूतेषु धारयेत् । (८।१)

नापध्यायेन्न स्पृहयेन्नाबद्धं चिन्तयेद् असत् ॥ (८।२)

अवाग्योगप्रयोगेण मनोज्ञं सम्प्रवर्तते । (९।१)

विवक्षता वा सद्वाक्यं धर्मं सूक्ष्मम् अवेक्षता । (९।२)

सत्यां वाचम् अहिंस्रां च वदेद् अनपवादिनीम् ॥ (९।३)

कल्कापेताम् अपरुषाम् अनृशंसाम् अपैशुनाम् । (१०।१)

ईदृग् अल्पं च वक्तव्यम् अविक्षिप्तेन चेतसा ॥ (१०।२)

वाक्प्रबुद्धो हि संरागाद् विरागाद् व्याहरेद् यदि । (११।१)

बुद्ध्या ह्यनिगृहीतेन मनसा कर्म तामसम् । (११।२)

रजोभूतैर् हि करणैः कर्मणा प्रतिपद्यते ॥ (११।३)

स दुःखं प्राप्य लोके ऽस्मिन्नरकायोपपद्यते । (१२।१)

तस्मान्मनोवाक्शरीरैर् आचरेद् धैर्यम् आत्मनः ॥ (१२।२)

प्रकीर्णमेषभारो हि यद्वद् धार्येत दस्युभिः । (१३।१)

प्रतिलोमां दिशं बुद्ध्वा संसारम् अबुधास्तथा ॥ (१३।२)

तान् एव च यथा दस्यून् क्षिप्त्वा गच्छेच्छिवां दिशम् । (१४।१)

तथा रजस्तमःकर्माण्युत्सृज्य प्राप्नुयात् सुखम् ॥ (१४।२)

निःसंदिग्धम् अनीहो वै मुक्तः सर्वपरिग्रहैः । (१५।१)

विविक्तचारी लघ्वाशी तपस्वी नियतेन्द्रियः ॥ (१५।२)

ज्ञानदग्धपरिक्लेशः प्रयोगरतिर् आत्मवान् । (१६।१)

निष्प्रचारेण मनसा परं तद् अधिगच्छति ॥ (१६।२)

धृतिमान् आत्मवान् बुद्धिं निगृह्णीयाद् असंशयम् । (१७।१)

मनो बुद्ध्या निगृह्णीयाद् विषयान्मनसात्मनः ॥ (१७।२)

निगृहीतेन्द्रियस्यास्य कुर्वाणस्य मनो वशे । (१८।१)

देवतास्ताः प्रकाशन्ते हृष्टा यान्ति तम् ईश्वरम् ॥ (१८।२)

ताभिः संसक्तमनसो ब्रह्मवत् संप्रकाशते । (१९।१)

एतैश्चापगतैः सर्वैर् ब्रह्मभूयाय कल्पते ॥ (१९।२)

अथवा न प्रवर्तेत योगतन्त्रैर् उपक्रमेत् । (२०।१)

येन तन्त्रमयं तन्त्रं वृत्तिः स्यात् तत् तद् आचरेत् ॥ (२०।२)

कणपिण्याककुल्माषशाकयावकसक्तवः । (२१।१)

तथा मूलफलं भैक्षं पर्यायेणोपयोजयेत् ॥ (२१।२)

आहारं नियतं चैव देशे काले च सात्त्विकम् । (२२।१)

तत् परीक्ष्यानुवर्तेत यत् प्रवृत्त्यनुवर्तकम् ॥ (२२।२)

प्रवृत्तं नोपरुन्धेत शनैर् अग्निम् इवेन्धयेत् । (२३।१)

ज्ञानेन्धितं ततो ज्ञानम् अर्कवत् संप्रकाशते ॥ (२३।२)

ज्ञानाधिष्ठानम् अज्ञानं त्रींल् लोकान् अधितिष्ठति । (२४।१)

विज्ञानानुगतं ज्ञानम् अज्ञानाद् अपकृष्यते ॥ (२४।२)

पृथक्त्वात् संप्रयोगाच्च नासूयुर् वेद शाश्वतम् । (२५।१)

स तयोर् अपवर्गज्ञो वीतरागो विमुच्यते ॥ (२५।२)

वयोऽतीतो जरामृत्यू जित्वा ब्रह्म सनातनम् । (२६।१)

अमृतं तद् अवाप्नोति यत् तद् अक्षरम् अव्ययम् ॥ (२६।२)