वासुदेव उवाच । (१।१)

तां तूपयात्वा राजेन्द्र शाल्वः सौभपतिस् तदा । (१।२)

प्रभूतनरनागेन बलेनोपविवेश ह ॥ (१।३)

समे निविष्टा सा सेना प्रभूतसलिलाशये । (२।१)

चतुरङ्गबलोपेता शाल्वराजाभिपालिता ॥ (२।२)

वर्जयित्वा श्मशानानि देवतायतनानि च । (३।१)

वल्मीकांश् चैव चैत्यांश् च तन्निविष्टम् अभूद् बलम् ॥ (३।२)

अनीकानां विभागेन पन्थानः षट्कृताभवन् । (४।१)

प्रवणा नव चैवासञ्शाल्वस्य शिबिरे नृप ॥ (४।२)

सर्वायुधसमोपेतं सर्वशस्त्रविशारदम् । (५।१)

रथनागाश्वकलिलं पदातिध्वजसंकुलम् ॥ (५।२)

तुष्टपुष्टजनोपेतं वीरलक्षणलक्षितम् । (६।१)

विचित्रध्वजसंनाहं विचित्ररथकार्मुकम् ॥ (६।२)

संनिवेश्य च कौरव्य द्वारकायां नरर्षभ । (७।१)

अभिसारयामास तदा वेगेन पतगेन्द्रवत् ॥ (७।२)

तदापतन्तं संदृश्य बलं शाल्वपतेस् तदा । (८।१)

निर्याय योधयामासुः कुमारा वृष्णिनन्दनाः ॥ (८।२)

असहन्तो ऽभियानं तच्छाल्वराजस्य कौरव । (९।१)

चारुदेष्णश् च साम्बश् च प्रद्युम्नश् च महारथः ॥ (९।२)

ते रथैर् दंशिताः सर्वे विचित्राभरणध्वजाः । (१०।१)

संसक्ताः शाल्वराजस्य बहुभिर् योधपुंगवैः ॥ (१०।२)

गृहीत्वा तु धनुः साम्बः शाल्वस्य सचिवं रणे । (११।१)

योधयाम् आस संहृष्टः क्षेमवृद्धिं चमूपतिम् ॥ (११।२)

तस्य बाणमयं वर्षं जाम्बवत्याः सुतो महत् । (१२।१)

मुमोच भरतश्रेष्ठ यथा वर्षं सहस्रदृक् ॥ (१२।२)

तद् बाणवर्षं तुमुलं विषेहे स चमूपतिः । (१३।१)

क्षेमवृद्धिर् महाराज हिमवान् इव निश्चलः ॥ (१३।२)

ततः साम्बाय राजेन्द्र क्षेमवृद्धिर् अपि स्म ह । (१४।१)

मुमोच मायाविहितं शरजालं महत्तरम् ॥ (१४।२)

ततो मायामयं जालं माययैव विदार्य सः । (१५।१)

साम्बः शरसहस्रेण रथम् अस्याभ्यवर्षत ॥ (१५।२)

ततः स विद्धः साम्बेन क्षेमवृद्धिश् चमूपतिः । (१६।१)

अपायाज् जवनैर् अश्वैः साम्बबाणप्रपीडितः ॥ (१६।२)

तस्मिन् विप्रद्रुते क्रूरे शाल्वस्याथ चमूपतौ । (१७।१)

वेगवान् नाम दैतेयः सुतं मे ऽभ्यद्रवद् बली ॥ (१७।२)

अभिपन्नस् तु राजेन्द्र साम्बो वृष्णिकुलोद्वहः । (१८।१)

वेगं वेगवतो राजंस् तस्थौ वीरो विधारयन् ॥ (१८।२)

स वेगवति कौन्तेय साम्बो वेगवतीं गदाम् । (१९।१)

चिक्षेप तरसा वीरो व्याविध्य सत्यविक्रमः ॥ (१९।२)

तया त्वभिहतो राजन् वेगवान् अपतद् भुवि । (२०।१)

वातरुग्ण इव क्षुण्णो जीर्णमूलो वनस्पतिः ॥ (२०।२)

तस्मिन् निपतिते वीरे गदानुन्ने महासुरे । (२१।१)

प्रविश्य महतीं सेनां योधयाम् आस मे सुतः ॥ (२१।२)

चारुदेष्णेन संसक्तो विविन्ध्यो नाम दानवः । (२२।१)

महारथः समाज्ञातो महाराज महाधनुः ॥ (२२।२)

ततः सुतुमुलं युद्धं चारुदेष्णविविन्ध्ययोः । (२३।१)

वृत्रवासवयो राजन् यथा पूर्वं तथाभवत् ॥ (२३।२)

अन्योन्यस्याभिसंक्रुद्धावन्योन्यं जघ्नतुः शरैः । (२४।१)

विनदन्तौ महाराज सिंहाविव महाबलौ ॥ (२४।२)

रौक्मिणेयस् ततो बाणम् अग्न्यर्कोपमवर्चसम् । (२५।१)

अभिमन्त्र्य महास्त्रेण संदधे शत्रुनाशनम् ॥ (२५।२)

स विविन्ध्याय सक्रोधः समाहूय महारथः । (२६।१)

चिक्षेप मे सुतो राजन् स गतासुर् अथापतत् ॥ (२६।२)

विविन्ध्यं निहतं दृष्ट्वा तां च विक्षोभितां चमूम् । (२७।१)

कामगेन स सौभेन शाल्वः पुनर् उपागमत् ॥ (२७।२)

ततो व्याकुलितं सर्वं द्वारकावासि तद् बलम् । (२८।१)

दृष्ट्वा शाल्वं महाबाहो सौभस्थं पृथिवीगतम् ॥ (२८।२)

ततो निर्याय कौन्तेय व्यवस्थाप्य च तद् बलम् । (२९।१)

आनर्तानां महाराज प्रद्युम्नो वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (२९।२)

सर्वे भवन्तस् तिष्ठन्तु सर्वे पश्यन्तु मां युधि । (३०।१)

निवारयन्तं संग्रामे बलात् सौभं सराजकम् ॥ (३०।२)

अहं सौभपतेः सेनाम् आयसैर् भुजगैर् इव । (३१।१)

धनुर्भुजविनिर्मुक्तैर् नाशयाम्यद्य यादवाः ॥ (३१।२)

आश्वसध्वं न भीः कार्या सौभराड् अद्य नश्यति । (३२।१)

मयाभिपन्नो दुष्टात्मा ससौभो विनशिष्यति ॥ (३२।२)

एवं ब्रुवति संहृष्टे प्रद्युम्ने पाण्डुनन्दन । (३३।१)

विष्ठितं तद् बलं वीर युयुधे च यथासुखम् ॥ (३३।२)