वैशम्पायन उवाच । (१।१)

ततस्तानि महार्हाणि दिव्यानि भरतर्षभ । (१।२)

बहूनि बहुरूपाणि विरजांसि समाददे ॥ (१।३)

ततो वायुर् महाञ्शीघ्रो नीचैः शर्करकर्षणः । (२।१)

प्रादुरासीत् खरस्पर्शः संग्रामम् अभिचोदयन् ॥ (२।२)

पपात महती चोल्का सनिर्घाता महाप्रभा । (३।१)

निष्प्रभश् चाभवत् सूर्यश् छन्नरश्मिस् तमोवृतः ॥ (३।२)

निर्घातश् चाभवद् भीमो भीमे विक्रमम् आस्थिते । (४।१)

चचाल पृथिवी चापि पांसुवर्षं पपात च ॥ (४।२)

सलोहिता दिशश् चासन् खरवाचो मृगद्विजाः । (५।१)

तमोवृतम् अभूत् सर्वं न प्रज्ञायत किंचन ॥ (५।२)

तद् अद्भुतम् अभिप्रेक्ष्य धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः । (६।१)

उवाच वदतां श्रेष्ठः को ऽस्मान् अभिभविष्यति ॥ (६।२)

सज्जीभवत भद्रं वः पाण्डवा युद्धदुर्मदाः । (७।१)

यथारूपाणि पश्यामि स्वभ्यग्रो नः पराक्रमः ॥ (७।२)

एवम् उक्त्वा ततो राजा वीक्षांचक्रे समन्ततः । (८।१)

अपश्यमानो भीमं च धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ (८।२)

तत्र कृष्णां यमौ चैव समीपस्थान् अरिंदमः । (९।१)

पप्रच्छ भ्रातरं भीमं भीमकर्माणम् आहवे ॥ (९।२)

कच्चिन्न भीमः पाञ्चालि किंचित् कृत्यं चिकीर्षति । (१०।१)

कृतवान् अपि वा वीरः साहसं साहसप्रियः ॥ (१०।२)

इमे ह्यकस्माद् उत्पाता महासमरदर्शिनः । (११।१)

दर्शयन्तो भयं तीव्रं प्रादुर्भूताः समन्ततः ॥ (११।२)

तं तथा वादिनं कृष्णा प्रत्युवाच मनस्विनी । (१२।१)

प्रिया प्रियं चिकीर्षन्ती महिषी चारुहासिनी ॥ (१२।२)

यत् तत् सौगन्धिकं राजन्न् आहृतं मातरिश्वना । (१३।१)

तन् मया भीमसेनस्य प्रीतयाद्योपपादितम् ॥ (१३।२)

अपि चोक्तो मया वीरो यदि पश्येद् बहून्यपि । (१४।१)

तानि सर्वाण्युपादाय शीघ्रम् आगम्यताम् इति ॥ (१४।२)

स तु नूनं महाबाहुः प्रियार्थं मम पाण्डवः । (१५।१)

प्रागुदीचीं दिशं राजंस् तान्याहर्तुम् इतो गतः ॥ (१५।२)

उक्तस्त्वेवं तया राजा यमाविदम् अथाब्रवीत् । (१६।१)

गच्छाम सहितास् तूर्णं येन यातो वृकोदरः ॥ (१६।२)

वहन्तु राक्षसा विप्रान् यथाश्रान्तान् यथाकृशान् । (१७।१)

त्वम् अप्यमरसंकाश वह कृष्णां घटोत्कच ॥ (१७।२)

व्यक्तं दूरम् इतो भीमः प्रविष्ट इति मे मतिः । (१८।१)

चिरं च तस्य कालो ऽयं स च वायुसमो जवे ॥ (१८।२)

तरस्वी वैनतेयस्य सदृशो भुवि लङ्घने । (१९।१)

उत्पतेद् अपि चाकाशं निपतेच्च यथेच्छकम् ॥ (१९।२)

तम् अन्वियाम भवतां प्रभावाद् रजनीचराः । (२०।१)

पुरा स नापराध्नोति सिद्धानां ब्रह्मवादिनाम् ॥ (२०।२)

तथेत्युक्त्वा तु ते सर्वे हैडिम्बप्रमुखास् तदा । (२१।१)

उद्देशज्ञाः कुबेरस्य नलिन्या भरतर्षभ ॥ (२१।२)

आदाय पाण्डवांश् चैव तांश् च विप्रान् अनेकशः । (२२।१)

लोमशेनैव सहिताः प्रययुः प्रीतमानसाः ॥ (२२।२)

ते गत्वा सहिताः सर्वे ददृशुस् तत्र कानने । (२३।१)

प्रफुल्लपङ्कजवतीं नलिनीं सुमनोहराम् ॥ (२३।२)

तं च भीमं महात्मानं तस्यास् तीरे व्यवस्थितम् । (२४।१)

ददृशुर् निहतांश् चैव यक्षान् सुविपुलेक्षणान् ॥ (२४।२)

उद्यम्य च गदां दोर्भ्यां नदीतीरे व्यवस्थितम् । (२५।१)

प्रजासंक्षेपसमये दण्डहस्तम् इवान्तकम् ॥ (२५।२)

तं दृष्ट्वा धर्मराजस् तु परिष्वज्य पुनः पुनः । (२६।१)

उवाच श्लक्ष्णया वाचा कौन्तेय किम् इदं कृतम् ॥ (२६।२)

साहसं बत भद्रं ते देवानाम् अपि चाप्रियम् । (२७।१)

पुनर् एवं न कर्तव्यं मम चेद् इच्छसि प्रियम् ॥ (२७।२)

अनुशास्य च कौन्तेयं पद्मानि प्रतिगृह्य च । (२८।१)

तस्याम् एव नलिन्यां ते विजह्रुर् अमरोपमाः ॥ (२८।२)

एतस्मिन्न् एव काले तु प्रगृहीतशिलायुधाः । (२९।१)

प्रादुरासन् महाकायास् तस्योद्यानस्य रक्षिणः ॥ (२९।२)

ते दृष्ट्वा धर्मराजानं देवर्षिं चापि लोमशम् । (३०।१)

नकुलं सहदेवं च तथान्यान् ब्राह्मणर्षभान् । (३०।२)

विनयेनानताः सर्वे प्रणिपेतुश् च भारत ॥ (३०।३)

सान्त्विता धर्मराजेन प्रसेदुः क्षणदाचराः । (३१।१)

विदिताश् च कुबेरस्य ततस् ते नरपुंगवाः । (३१।२)

ऊषुर् नातिचिरं कालं रममाणाः कुरूद्वहाः ॥ (३१।३)