ब्राह्मण्युवाच । (१।१)

नेदम् अल्पात्मना शक्यं वेदितुं नाकृतात्मना । (१।२)

बहु चाल्पं च संक्षिप्तं विप्लुतं च मतं मम ॥ (१।३)

उपायं तु मम ब्रूहि येनैषा लभ्यते मतिः । (२।१)

तन्मन्ये कारणतमं यत एषा प्रवर्तते ॥ (२।२)

ब्राह्मण उवाच । (३।१)

अरणीं ब्राह्मणीं विद्धि गुरुर् अस्योत्तरारणिः । (३।२)

तपःश्रुते ऽभिमथ्नीतो ज्ञानाग्निर् जायते ततः ॥ (३।३)

ब्राह्मण्युवाच । (४।१)

यद् इदं ब्रह्मणो लिङ्गं क्षेत्रज्ञम् इति संज्ञितम् । (४।२)

ग्रहीतुं येन तच्छक्यं लक्षणं तस्य तत् क्व नु ॥ (४।३)

ब्राह्मण उवाच । (५।१)

अलिङ्गो निर्गुणश्चैव कारणं नास्य विद्यते । (५।२)

उपायम् एव वक्ष्यामि येन गृह्येत वा न वा ॥ (५।३)

सम्यग् अप्युपदिष्टश्च भ्रमरैर् इव लक्ष्यते । (६।१)

कर्मबुद्धिर् अबुद्धित्वाज्ज्ञानलिङ्गैर् इवाश्रितम् ॥ (६।२)

इदं कार्यम् इदं नेति न मोक्षेषूपदिश्यते । (७।१)

पश्यतः शृण्वतो बुद्धिर् आत्मनो येषु जायते ॥ (७।२)

यावन्त इह शक्येरंस्तावतो ऽंशान् प्रकल्पयेत् । (८।१)

व्यक्तान् अव्यक्तरूपांश्च शतशो ऽथ सहस्रशः ॥ (८।२)

सर्वान्नानात्वयुक्तांश्च सर्वान् प्रत्यक्षहेतुकान् । (९।१)

यतः परं न विद्येत ततो ऽभ्यासे भविष्यति ॥ (९।२)

वासुदेव उवाच । (१०।१)

ततस्तु तस्या ब्राह्मण्या मतिः क्षेत्रज्ञसंक्षये । (१०।२)

क्षेत्रज्ञाद् एव परतः क्षेत्रज्ञो ऽन्यः प्रवर्तते ॥ (१०।३)

अर्जुन उवाच । (११।१)

क्व नु सा ब्राह्मणी कृष्ण क्व चासौ ब्राह्मणर्षभः । (११।२)

याभ्यां सिद्धिर् इयं प्राप्ता तावुभौ वद मे ऽच्युत ॥ (११।३)

वासुदेव उवाच । (१२।१)

मनो मे ब्राह्मणं विद्धि बुद्धिं मे विद्धि ब्राह्मणीम् । (१२।२)

क्षेत्रज्ञ इति यश्चोक्तः सो ऽहम् एव धनंजय ॥ (१२।३)