संजय उवाच । (१।१)

श्रुतकर्मा महाराज चित्रसेनं महीपतिम् । (१।२)

आजघ्ने समरे क्रुद्धः पञ्चाशद्भिः शिलीमुखैः ॥ (१।३)

अभिसारस् तु तं राजा नवभिर् निशितैः शरैः । (२।१)

श्रुतकर्माणम् आहत्य सूतं विव्याध पञ्चभिः ॥ (२।२)

श्रुतकर्मा ततः क्रुद्धश् चित्रसेनं चमूमुखे । (३।१)

नाराचेन सुतीक्ष्णेन मर्मदेशे समर्दयत् ॥ (३।२)

एतस्मिन्न् अन्तरे चैनं श्रुतकीर्तिर् महायशाः । (४।१)

नवत्या जगतीपालं छादयामास पत्रिभिः ॥ (४।२)

प्रतिलभ्य ततः संज्ञां चित्रसेनो महारथः । (५।१)

धनुश् चिछेद भल्लेन तं च विव्याध सप्तभिः ॥ (५।२)

सो ऽन्यत् कार्मुकम् आदाय वेगघ्नं रुक्मभूषणम् । (६।१)

चित्ररूपतरं चक्रे चित्रसेनं शरोर्मिभिः ॥ (६।२)

स शरैश् चित्रितो राजंश् चित्रमाल्यधरो युवा । (७।१)

युवेव समशोभत् स गोष्ठीमध्ये स्वलंकृतः ॥ (७।२)

श्रुतकर्माणम् अथ वै नाराचेन स्तनान्तरे । (८।१)

बिभेद समरे क्रुद्धस् तिष्ठ तिष्ठेति चाब्रवीत् ॥ (८।२)

श्रुतकर्मापि समरे नाराचेन समर्दितः । (९।१)

सुस्राव रुधिरं भूरि गैरिकाम्भ इवाचलः ॥ (९।२)

ततः स रुधिराक्ताङ्गो रुधिरेण कृतच्छविः । (१०।१)

रराज समरे राजन् सपुष्प इव किंशुकः ॥ (१०।२)

श्रुतकर्मा ततो राजञ् शत्रूणां समभिद्रुतः । (११।१)

शत्रुसंवरणं कृत्वा द्विधा चिछेद कार्मुकम् ॥ (११।२)

अथैनं छिन्नधन्वानं नाराचानां त्रिभिः शतैः । (१२।१)

विव्याध भरतश्रेष्ठ श्रुतकर्मा महायशाः ॥ (१२।२)

ततो ऽपरेण भल्लेन भृशं तीक्ष्णेन सत्वरः । (१३।१)

जहार सशिरस्त्राणं शिरस् तस्य महात्मनः ॥ (१३।२)

तच्छिरो न्यपतद् भूमौ सुमहच् चित्रवर्मणः । (१४।१)

यदृच्छया यथा चन्द्रश् च्युतः स्वर्गान् महीतले ॥ (१४।२)

राजानं निहतं दृष्ट्वा अभिसारं च मारिष । (१५।१)

अभ्यद्रवन्त वेगेन चित्रसेनस्य सैनिकाः ॥ (१५।२)

ततः क्रुद्धो महेष्वासस् तत् सैन्यं प्राद्रवच्छरैः । (१६।१)

अन्तकाले यथा क्रुद्धः सर्वभूतानि प्रेतराट् । (१६।२)

द्रावयन्न् इषुभिस् तूर्णं श्रुतकर्मा व्यरोचत ॥ (१६।३)

प्रतिविन्ध्यस् ततश् चित्रं भित्त्वा पञ्चभिर् आशुगैः । (१७।१)

सारथिं त्रिभिर् आनर्छद् ध्वजम् एकेषुणा ततः ॥ (१७।२)

तं चित्रो नवभिर् भल्लैर् बाह्वोर् उरसि चार्दयत् । (१८।१)

स्वर्णपुङ्खैः शिलाधौतैः कङ्कबर्हिणवाजितैः ॥ (१८।२)

प्रतिविन्ध्यो धनुस् तस्य छित्त्वा भारत सायकैः । (१९।१)

पञ्चभिर् निशितैर् बाणैर् अथैनं संप्रजघ्निवान् ॥ (१९।२)

ततः शक्तिं महाराज हेमदण्डां दुरासदाम् । (२०।१)

प्राहिणोत् तव पुत्राय घोराम् अग्निशिखाम् इव ॥ (२०।२)

ताम् आपतन्तीं सहसा शक्तिम् उल्काम् इवाम्बरात् । (२१।१)

द्विधा चिछेद समरे प्रतिविन्ध्यो हसन्न् इव ॥ (२१।२)

सा पपात तदा छिन्ना प्रतिविन्ध्यशरैः शितैः । (२२।१)

युगान्ते सर्वभूतानि त्रासयन्ती यथाशनिः ॥ (२२।२)

शक्तिं तां प्रहतां दृष्ट्वा चित्रो गृह्य महागदाम् । (२३।१)

प्रतिविन्ध्याय चिक्षेप रुक्मजालविभूषिताम् ॥ (२३।२)

सा जघान हयांस् तस्य सारथिं च महारणे । (२४।१)

रथं प्रमृद्य वेगेन धरणीम् अन्वपद्यत ॥ (२४।२)

एतस्मिन्न् एव काले तु रथाद् आप्लुत्य भारत । (२५।१)

शक्तिं चिक्षेप चित्राय स्वर्णघण्टाम् अलंकृताम् ॥ (२५।२)

ताम् आपतन्तीं जग्राह चित्रो राजन् महामनाः । (२६।१)

ततस् ताम् एव चिक्षेप प्रतिविन्ध्याय भारत ॥ (२६।२)

समासाद्य रणे शूरं प्रतिविन्ध्यं महाप्रभा । (२७।१)

निर्भिद्य दक्षिणं बाहुं निपपात महीतले । (२७।२)

पतिताभासयच् चैव तं देशम् अशनिर् यथा ॥ (२७।३)

प्रतिविन्ध्यस् ततो राजंस् तोमरं हेमभूषितम् । (२८।१)

प्रेषयामास संक्रुद्धश् चित्रस्य वधकाम्यया ॥ (२८।२)

स तस्य देवावरणं भित्त्वा हृदयम् एव च । (२९।१)

जगाम धरणीं तूर्णं महोरग इवाशयम् ॥ (२९।२)

स पपात तदा राजंस् तोमरेण समाहतः । (३०।१)

प्रसार्य विपुलौ बाहू पीनौ परिघसंनिभौ ॥ (३०।२)

चित्रं सम्प्रेक्ष्य निहतं तावका रणशोभिनः । (३१।१)

अभ्यद्रवन्त वेगेन प्रतिविन्ध्यं समन्ततः ॥ (३१।२)

सृजन्तो विविधान् बाणाञ् शतघ्नीश् च सकिङ्किणीः । (३२।१)

त एनं छादयामासुः सूर्यम् अभ्रगणा इव ॥ (३२।२)

तान् अपास्य महाबाहुः शरजालेन संयुगे । (३३।१)

व्यद्रावयत् तव चमूं वज्रहस्त इवासुरीम् ॥ (३३।२)

ते वध्यमानाः समरे तावकाः पाण्डवैर् नृप । (३४।१)

विप्रकीर्यन्त सहसा वातनुन्ना घना इव ॥ (३४।२)

विप्रद्रुते बले तस्मिन् वध्यमाने समन्ततः । (३५।१)

द्रौणिर् एको ऽभ्ययात् तूर्णं भीमसेनं महाबलम् ॥ (३५।२)

ततः समागमो घोरो बभूव सहसा तयोः । (३६।१)

यथा देवासुरे युद्धे वृत्रवासवयोर् अभूत् ॥ (३६।२)