वैशम्पायन उवाच । (१।१)

ततस् ते सहिताः सर्वे दुर्योधनम् उपागमन् । (१।२)

अब्रुवंश् च महाराज यद् ऊचुः कौरवं प्रति ॥ (१।३)

गन्धर्वैर् वारिते सैन्ये धार्तराष्ट्रः प्रतापवान् । (२।१)

अमर्षपूर्णः सैन्यानि प्रत्यभाषत भारत ॥ (२।२)

शासतैनान् अधर्मज्ञान् मम विप्रियकारिणः । (३।१)

यदि प्रक्रीडितो देवैः सर्वैः सह शतक्रतुः ॥ (३।२)

दुर्योधनवचः श्रुत्वा धार्तराष्ट्रा महाबलाः । (४।१)

सर्व एवाभिसंनद्धा योधाश् चापि सहस्रशः ॥ (४।२)

ततः प्रमथ्य गन्धर्वांस् तद् वनं विविशुर् बलात् । (५।१)

सिंहनादेन महता पूरयन्तो दिशो दश ॥ (५।२)

ततो ऽपरैर् अवार्यन्त गन्धर्वैः कुरुसैनिकाः । (६।१)

ते वार्यमाणा गन्धर्वैः साम्नैव वसुधाधिप । (६।२)

तान् अनादृत्य गन्धर्वांस्तद् वनं विविशुर् महत् ॥ (६।३)

यदा वाचा न तिष्ठन्ति धार्तराष्ट्राः सराजकाः । (७।१)

ततस् ते खेचराः सर्वे चित्रसेने न्यवेदयन् ॥ (७।२)

गन्धर्वराजस् तान् सर्वान् अब्रवीत् कौरवान् प्रति । (८।१)

अनार्याञ्शासतेत्येवं चित्रसेनो ऽत्यमर्षणः ॥ (८।२)

अनुज्ञातास् तु गन्धर्वाश् चित्रसेनेन भारत । (९।१)

प्रगृहीतायुधाः सर्वे धार्तराष्ट्रान् अभिद्रवन् ॥ (९।२)

तान् दृष्ट्वा पततः शीघ्रान् गन्धर्वान् उद्यतायुधान् । (१०।१)

सर्वे ते प्राद्रवन् संख्ये धार्तराष्ट्रस्य पश्यतः ॥ (१०।२)

तान् दृष्ट्वा द्रवतः सर्वान् धार्तराष्ट्रान् पराङ्मुखान् । (११।१)

वैकर्तनस् तदा वीरो नासीत् तत्र पराङ्मुखः ॥ (११।२)

आपतन्तीं तु सम्प्रेक्ष्य गन्धर्वाणां महाचमूम् । (१२।१)

महता शरवर्षेण राधेयः प्रत्यवारयत् ॥ (१२।२)

क्षुरप्रैर् विशिखैर् भल्लैर् वत्सदन्तैस् तथायसैः । (१३।१)

गन्धर्वाञ्शतशो ऽभ्यघ्नंल्लघुत्वात् सूतनन्दनः ॥ (१३।२)

पातयन्नुत्तमाङ्गानि गन्धर्वाणां महारथः । (१४।१)

क्षणेन व्यधमत् सर्वां चित्रसेनस्य वाहिनीम् ॥ (१४।२)

ते वध्यमाना गन्धर्वाः सूतपुत्रेण धीमता । (१५।१)

भूय एवाभ्यवर्तन्त शतशो ऽथ सहस्रशः ॥ (१५।२)

गन्धर्वभूता पृथिवी क्षणेन समपद्यत । (१६।१)

आपतद्भिर् महावेगैश् चित्रसेनस्य सैनिकैः ॥ (१६।२)

अथ दुर्योधनो राजा शकुनिश् चापि सौबलः । (१७।१)

दुःशासनो विकर्णश् च ये चान्ये धृतराष्ट्रजाः । (१७।२)

न्यहनंस्तत् तदा सैन्यं रथैर् गरुडनिस्वनैः ॥ (१७।३)

भूयश् च योधयामासुः कृत्वा कर्णम् अथाग्रतः । (१८।१)

महता रथघोषेण हयचारेण चाप्युत । (१८।२)

वैकर्तनं परीप्सन्तो गन्धर्वान् समवारयन् ॥ (१८।३)

ततः संन्यपतन् सर्वे गन्धर्वाः कौरवैः सह । (१९।१)

तदा सुतुमुलं युद्धम् अभवल्लोमहर्षणम् ॥ (१९।२)

ततस् ते मृदवो ऽभूवन् गन्धर्वाः शरपीडिताः । (२०।१)

उच्चुक्रुशुश् च कौरव्या गन्धर्वान् प्रेक्ष्य पीडितान् ॥ (२०।२)

गन्धर्वांस्त्रासितान् दृष्ट्वा चित्रसेनो ऽत्यमर्षणः । (२१।१)

उत्पपातासनात् क्रुद्धो वधे तेषां समाहितः ॥ (२१।२)

ततो मायास्त्रम् आस्थाय युयुधे चित्रमार्गवित् । (२२।१)

तयामुह्यन्त कौरव्याश् चित्रसेनस्य मायया ॥ (२२।२)

एकैको हि तदा योधो धार्तराष्ट्रस्य भारत । (२३।१)

पर्यवर्तत गन्धर्वैर् दशभिर् दशभिः सह ॥ (२३।२)

ततः सम्पीड्यमानास् ते बलेन महता तदा । (२४।१)

प्राद्रवन्त रणे भीता यत्र राजा युधिष्ठिरः ॥ (२४।२)

भज्यमानेष्वनीकेषु धार्तराष्ट्रेषु सर्वशः । (२५।१)

कर्णो वैकर्तनो राजंस् तस्थौ गिरिर् इवाचलः ॥ (२५।२)

दुर्योधनश् च कर्णश् च शकुनिश् चापि सौबलः । (२६।१)

गन्धर्वान् योधयांचक्रुः समरे भृशविक्षताः ॥ (२६।२)

सर्व एव तु गन्धर्वाः शतशो ऽथ सहस्रशः । (२७।१)

जिघांसमानाः सहिताः कर्णम् अभ्यद्रवन् रणे ॥ (२७।२)

असिभिः पट्टिशैः शूलैर् गदाभिश् च महाबलाः । (२८।१)

सूतपुत्रं जिघांसन्तः समन्तात् पर्यवारयन् ॥ (२८।२)

अन्ये ऽस्य युगम् अछिन्दन् ध्वजम् अन्ये न्यपातयन् । (२९।१)

ईषाम् अन्ये हयान् अन्ये सूतम् अन्ये न्यपातयन् ॥ (२९।२)

अन्ये छत्त्रं वरूथं च बन्धुरं च तथापरे । (३०।१)

गन्धर्वा बहुसाहस्राः खण्डशो ऽभ्यहनन् रथम् ॥ (३०।२)

ततो रथाद् अवप्लुत्य सूतपुत्रो ऽसिचर्मभृत् । (३१।१)

विकर्णरथम् आस्थाय मोक्षायाश्वान् अचोदयत् ॥ (३१।२)