मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

तस्यां रात्र्यां व्यतीतायाम् उदिते सूर्यमण्डले । (१।२)

कृतपूर्वाह्णिकाः सर्वे समेयुस्ते तपोधनाः ॥ (१।३)

तद् एव सर्वं सावित्र्या महाभाग्यं महर्षयः । (२।१)

द्युमत्सेनाय नातृप्यन् कथयन्तः पुनः पुनः ॥ (२।२)

ततः प्रकृतयः सर्वाः शाल्वेभ्यो ऽभ्यागता नृप । (३।१)

आचख्युर् निहतं चैव स्वेनामात्येन तं नृपम् ॥ (३।२)

तं मन्त्रिणा हतं श्रुत्वा ससहायं सबान्धवम् । (४।१)

न्यवेदयन् यथातत्त्वं विद्रुतं च द्विषद्बलम् ॥ (४।२)

ऐकमत्यं च सर्वस्य जनस्याथ नृपं प्रति । (५।१)

सचक्षुर् वाप्यचक्षुर् वा स नो राजा भवत्विति ॥ (५।२)

अनेन निश्चयेनेह वयं प्रस्थापिता नृप । (६।१)

प्राप्तानीमानि यानानि चतुरङ्गं च ते बलम् ॥ (६।२)

प्रयाहि राजन् भद्रं ते घुष्टस् ते नगरे जयः । (७।१)

अध्यास्स्व चिररात्राय पितृपैतामहं पदम् ॥ (७।२)

चक्षुष्मन्तं च तं दृष्ट्वा राजानं वपुषान्वितम् । (८।१)

मूर्धभिः पतिताः सर्वे विस्मयोत्फुल्ललोचनाः ॥ (८।२)

ततो ऽभिवाद्य तान् वृद्धान् द्विजान् आश्रमवासिनः । (९।१)

तैश् चाभिपूजितः सर्वैः प्रययौ नगरं प्रति ॥ (९।२)

शैब्या च सह सावित्र्या स्वास्तीर्णेन सुवर्चसा । (१०।१)

नरयुक्तेन यानेन प्रययौ सेनया वृता ॥ (१०।२)

ततो ऽभिषिषिचुः प्रीत्या द्युमत्सेनं पुरोहिताः । (११।१)

पुत्रं चास्य महात्मानं यौवराज्ये ऽभ्यषेचयन् ॥ (११।२)

ततः कालेन महता सावित्र्याः कीर्तिवर्धनम् । (१२।१)

तद् वै पुत्रशतं जज्ञे शूराणाम् अनिवर्तिनाम् ॥ (१२।२)

भ्रातॄणां सोदराणां च तथैवास्याभवच्छतम् । (१३।१)

मद्राधिपस्याश्वपतेर् मालव्यां सुमहाबलम् ॥ (१३।२)

एवम् आत्मा पिता माता श्वश्रूः श्वशुर एव च । (१४।१)

भर्तुः कुलं च सावित्र्या सर्वं कृच्छ्रात् समुद्धृतम् ॥ (१४।२)

तथैवैषापि कल्याणी द्रौपदी शीलसंमता । (१५।१)

तारयिष्यति वः सर्वान् सावित्रीव कुलाङ्गना ॥ (१५।२)

वैशम्पायन उवाच । (१६।१)

एवं स पाण्डवस्तेन अनुनीतो महात्मना । (१६।२)

विशोको विज्वरो राजन् काम्यके न्यवसत् तदा ॥ (१६।३)