वैशंपायन उवाच । (१।१)

कृतोदकं तु राजानं धृतराष्ट्रं युधिष्ठिरः । (१।२)

पुरस्कृत्य महाबाहुर् उत्तताराकुलेन्द्रियः ॥ (१।३)

उत्तीर्य च महीपालो बाष्पव्याकुललोचनः । (२।१)

पपात तीरे गङ्गाया व्याधविद्ध इव द्विपः ॥ (२।२)

तं सीदमानं जग्राह भीमः कृष्णेन चोदितः । (३।१)

मैवम् इत्यब्रवीच्चैनं कृष्णः परबलार्दनः ॥ (३।२)

तम् आर्तं पतितं भूमौ निश्वसन्तं पुनः पुनः । (४।१)

ददृशुः पाण्डवा राजन् धर्मात्मानं युधिष्ठिरम् ॥ (४।२)

तं दृष्ट्वा दीनमनसं गतसत्त्वं जनेश्वरम् । (५।१)

भूयः शोकसमाविष्टाः पाण्डवाः समुपाविशन् ॥ (५।२)

राजा च धृतराष्ट्रस्तम् उपासीनो महाभुजः । (६।१)

वाक्यम् आह महाप्राज्ञो महाशोकप्रपीडितम् ॥ (६।२)

उत्तिष्ठ कुरुशार्दूल कुरु कार्यम् अनन्तरम् । (७।१)

क्षत्रधर्मेण कौरव्य जितेयम् अवनिस्त्वया ॥ (७।२)

तां भुङ्क्ष्व भ्रातृभिः सार्धं सुहृद्भिश्च जनेश्वर । (८।१)

न शोचितव्यं पश्यामि त्वया धर्मभृतां वर ॥ (८।२)

शोचितव्यं मया चैव गान्धार्या च विशां पते । (९।१)

पुत्रैर् विहीनो राज्येन स्वप्नलब्धधनो यथा ॥ (९।२)

अश्रुत्वा हितकामस्य विदुरस्य महात्मनः । (१०।१)

वाक्यानि सुमहार्थानि परितप्यामि दुर्मतिः ॥ (१०।२)

उक्तवान् एष मां पूर्वं धर्मात्मा दिव्यदर्शनः । (११।१)

दुर्योधनापराधेन कुलं ते विनशिष्यति ॥ (११।२)

स्वस्ति चेद् इच्छसे राजन् कुलस्यात्मन एव च । (१२।१)

वध्यताम् एष दुष्टात्मा मन्दो राजा सुयोधनः ॥ (१२।२)

कर्णश्च शकुनिश्चैव मैनं पश्यतु कर्हिचित् । (१३।१)

द्यूतसंपातम् अप्येषाम् अप्रमत्तो निवारय ॥ (१३।२)

अभिषेचय राजानं धर्मात्मानं युधिष्ठिरम् । (१४।१)

स पालयिष्यति वशी धर्मेण पृथिवीम् इमाम् ॥ (१४।२)

अथ नेच्छसि राजानं कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम् । (१५।१)

मेढीभूतः स्वयं राज्यं प्रतिगृह्णीष्व पार्थिव ॥ (१५।२)

समं सर्वेषु भूतेषु वर्तमानं नराधिप । (१६।१)

अनुजीवन्तु सर्वे त्वां ज्ञातयो ज्ञातिवर्धन ॥ (१६।२)

एवं ब्रुवति कौन्तेय विदुरे दीर्घदर्शिनि । (१७।१)

दुर्योधनम् अहं पापम् अन्ववर्तं वृथामतिः ॥ (१७।२)

अश्रुत्वा ह्यस्य वीरस्य वाक्यानि मधुराण्यहम् । (१८।१)

फलं प्राप्य महद् दुःखं निमग्नः शोकसागरे ॥ (१८।२)

वृद्धौ हि ते स्वः पितरौ पश्यावां दुःखितौ नृप । (१९।१)

न शोचितव्यं भवता पश्यामीह जनाधिप ॥ (१९।२)