नकुल उवाच । (१।१)

उक्तं बहुविधं वाक्यं धर्मराजेन माधव । (१।२)

धर्मज्ञेन वदान्येन धर्मयुक्तं च तत्त्वतः ॥ (१।३)

मतम् आज्ञाय राज्ञश्च भीमसेनेन माधव । (२।१)

संशमो बाहुवीर्यं च ख्यापितं माधवात्मनः ॥ (२।२)

तथैव फल्गुनेनापि यद् उक्तं तत् त्वया श्रुतम् । (३।१)

आत्मनश्च मतं वीर कथितं भवतासकृत् ॥ (३।२)

सर्वम् एतद् अतिक्रम्य श्रुत्वा परमतं भवान् । (४।१)

यत् प्राप्तकालं मन्येथास्तत् कुर्याः पुरुषोत्तम ॥ (४।२)

तस्मिंस्तस्मिन्निमित्ते हि मतं भवति केशव । (५।१)

प्राप्तकालं मनुष्येण स्वयं कार्यम् अरिंदम ॥ (५।२)

अन्यथा चिन्तितो ह्यर्थः पुनर् भवति सो ऽन्यथा । (६।१)

अनित्यमतयो लोके नराः पुरुषसत्तम ॥ (६।२)

अन्यथा बुद्धयो ह्यासन्न् अस्मासु वनवासिषु । (७।१)

अदृश्येष्वन्यथा कृष्ण दृश्येषु पुनर् अन्यथा ॥ (७।२)

अस्माकम् अपि वार्ष्णेय वने विचरतां तदा । (८।१)

न तथा प्रणयो राज्ये यथा संप्रति वर्तते ॥ (८।२)

निवृत्तवनवासान्नः श्रुत्वा वीर समागताः । (९।१)

अक्षौहिण्यो हि सप्तेमास्त्वत्प्रसादाज्जनार्दन ॥ (९।२)

इमान् हि पुरुषव्याघ्रान् अचिन्त्यबलपौरुषान् । (१०।१)

आत्तशस्त्रान् रणे दृष्ट्वा न व्यथेद् इह कः पुमान् ॥ (१०।२)

स भवान् कुरुमध्ये तं सान्त्वपूर्वं भयान्वितम् । (११।१)

ब्रूयाद् वाक्यं यथा मन्दो न व्यथेत सुयोधनः ॥ (११।२)

युधिष्ठिरं भीमसेनं बीभत्सुं चापराजितम् । (१२।१)

सहदेवं च मां चैव त्वां च रामं च केशव ॥ (१२।२)

सात्यकिं च महावीर्यं विराटं च सहात्मजम् । (१३।१)

द्रुपदं च सहामात्यं धृष्टद्युम्नं च पार्षतम् ॥ (१३।२)

काशिराजं च विक्रान्तं धृष्टकेतुं च चेदिपम् । (१४।१)

मांसशोणितभृन्मर्त्यः प्रतियुध्येत को युधि ॥ (१४।२)

स भवान् गमनाद् एव साधयिष्यत्यसंशयम् । (१५।१)

इष्टम् अर्थं महाबाहो धर्मराजस्य केवलम् ॥ (१५।२)

विदुरश्चैव भीष्मश्च द्रोणश्च सहबाह्लिकः । (१६।१)

श्रेयः समर्था विज्ञातुम् उच्यमानं त्वयानघ ॥ (१६।२)

ते चैनम् अनुनेष्यन्ति धृतराष्ट्रं जनाधिपम् । (१७।१)

तं च पापसमाचारं सहामात्यं सुयोधनम् ॥ (१७।२)

श्रोता चार्थस्य विदुरस्त्वं च वक्ता जनार्दन । (१८।१)

कम् इवार्थं विवर्तन्तं स्थापयेतां न वर्त्मनि ॥ (१८।२)