संजय उवाच । (१।१)

ततो युधिष्ठिरो द्रोणं दृष्ट्वान्तिकम् उपागतम् । (१।२)

महता शरवर्षेण प्रत्यगृह्णाद् अभीतवत् ॥ (१।३)

ततो हलहलाशब्द आसीद् यौधिष्ठिरे बले । (२।१)

जिघृक्षति महासिंहे गजानाम् इव यूथपम् ॥ (२।२)

दृष्ट्वा द्रोणं ततः शूरः सत्यजित् सत्यविक्रमः । (३।१)

युधिष्ठिरं परिप्रेप्सुम् आचार्यं समुपाद्रवत् ॥ (३।२)

तत आचार्यपाञ्चाल्यौ युयुधाते परस्परम् । (४।१)

विक्षोभयन्तौ तत् सैन्यम् इन्द्रवैरोचनाविव ॥ (४।२)

ततः सत्यजितं तीक्ष्णैर् दशभिर् मर्मभेदिभिः । (५।१)

अविध्यच्छीघ्रम् आचार्यश्छित्त्वास्य सशरं धनुः ॥ (५।२)

स शीघ्रतरम् आदाय धनुर् अन्यत् प्रतापवान् । (६।१)

द्रोणं सो ऽभिजघानाशु विंशद्भिः कङ्कपत्रिभिः ॥ (६।२)

ज्ञात्वा सत्यजिता द्रोणं ग्रस्यमानम् इवाहवे । (७।१)

वृकः शरशतैस्तीक्ष्णैः पाञ्चाल्यो द्रोणम् अर्दयत् ॥ (७।२)

संछाद्यमानं समरे द्रोणं दृष्ट्वा महारथम् । (८।१)

चुक्रुशुः पाण्डवा राजन् वस्त्राणि दुधुवुश्च ह ॥ (८।२)

वृकस्तु परमक्रुद्धो द्रोणं षष्ट्या स्तनान्तरे । (९।१)

विव्याध बलवान् राजंस्तद् अद्भुतम् इवाभवत् ॥ (९।२)

द्रोणस्तु शरवर्षेण छाद्यमानो महारथः । (१०।१)

वेगं चक्रे महावेगः क्रोधाद् उद्वृत्य चक्षुषी ॥ (१०।२)

ततः सत्यजितश्चापं छित्त्वा द्रोणो वृकस्य च । (११।१)

षड्भिः ससूतं सहयं शरैर् द्रोणो ऽवधीद् वृकम् ॥ (११।२)

अथान्यद् धनुर् आदाय सत्यजिद् वेगवत्तरम् । (१२।१)

साश्वं ससूतं विशिखैर् द्रोणं विव्याध सध्वजम् ॥ (१२।२)

स तन्न ममृषे द्रोणः पाञ्चाल्येनार्दनं मृधे । (१३।१)

ततस्तस्य विनाशाय सत्वरं व्यसृजच्छरान् ॥ (१३।२)

हयान् ध्वजं धनुर् मुष्टिम् उभौ च पार्ष्णिसारथी । (१४।१)

अवाकिरत् ततो द्रोणः शरवर्षैः सहस्रशः ॥ (१४।२)

तथा संछिद्यमानेषु कार्मुकेषु पुनः पुनः । (१५।१)

पाञ्चाल्यः परमास्त्रज्ञः शोणाश्वं समयोधयत् ॥ (१५।२)

स सत्यजितम् आलक्ष्य तथोदीर्णं महाहवे । (१६।१)

अर्धचन्द्रेण चिछेद शिरस्तस्य महात्मनः ॥ (१६।२)

तस्मिन् हते महामात्रे पाञ्चालानां रथर्षभे । (१७।१)

अपायाज्जवनैर् अश्वैर् द्रोणात् त्रस्तो युधिष्ठिरः ॥ (१७।२)

पाञ्चालाः केकया मत्स्याश्चेदिकारूषकोसलाः । (१८।१)

युधिष्ठिरम् उदीक्षन्तो हृष्टा द्रोणम् उपाद्रवन् ॥ (१८।२)

ततो युधिष्ठिरप्रेप्सुर् आचार्यः शत्रुपूगहा । (१९।१)

व्यधमत् तान्यनीकानि तूलराशिम् इवानिलः ॥ (१९।२)

निर्दहन्तम् अनीकानि तानि तानि पुनः पुनः । (२०।१)

द्रोणं मत्स्याद् अवरजः शतानीको ऽभ्यवर्तत ॥ (२०।२)

सूर्यरश्मिप्रतीकाशैः कर्मारपरिमार्जितैः । (२१।१)

षड्भिः ससूतं सहयं द्रोणं विद्ध्वानदद् भृशम् ॥ (२१।२)

तस्य नानदतो द्रोणः शिरः कायात् सकुण्डलम् । (२२।१)

क्षुरेणापाहरत् तूर्णं ततो मत्स्याः प्रदुद्रुवुः ॥ (२२।२)

मत्स्याञ् जित्वाजयच्चेदीन् कारूषान् केकयान् अपि । (२३।१)

पाञ्चालान् सृञ्जयान् पाण्डून् भारद्वाजः पुनः पुनः ॥ (२३।२)

तं दहन्तम् अनीकानि क्रुद्धम् अग्निं यथा वनम् । (२४।१)

दृष्ट्वा रुक्मरथं क्रुद्धं समकम्पन्त सृञ्जयाः ॥ (२४।२)

उत्तमं ह्यादधानस्य धनुर् अस्याशुकारिणः । (२५।१)

ज्याघोषो निघ्नतो ऽमित्रान् दिक्षु सर्वासु शुश्रुवे ॥ (२५।२)

नागान् अश्वान् पदातींश्च रथिनो गजसादिनः । (२६।१)

रौद्रा हस्तवता मुक्ताः प्रमथ्नन्ति स्म सायकाः ॥ (२६।२)

नानद्यमानः पर्जन्यो मिश्रवातो हिमात्यये । (२७।१)

अश्मवर्षम् इवावर्षत् परेषां भयम् आदधत् ॥ (२७।२)

सर्वा दिशः समचरत् सैन्यं विक्षोभयन्न् इव । (२८।१)

बली शूरो महेष्वासो मित्राणाम् अभयंकरः ॥ (२८।२)

तस्य विद्युद् इवाभ्रेषु चापं हेमपरिष्कृतम् । (२९।१)

दिक्षु सर्वास्वपश्याम द्रोणस्यामिततेजसः ॥ (२९।२)

द्रोणस्तु पाण्डवानीके चकार कदनं महत् । (३०।१)

यथा दैत्यगणे विष्णुः सुरासुरनमस्कृतः ॥ (३०।२)

स शूरः सत्यवाक् प्राज्ञो बलवान् सत्यविक्रमः । (३१।१)

महानुभावः कालान्ते रौद्रीं भीरुविभीषणाम् ॥ (३१।२)

कवचोर्मिध्वजावर्तां मर्त्यकूलापहारिणीम् । (३२।१)

गजवाजिमहाग्राहाम् असिमीनां दुरासदाम् ॥ (३२।२)

वीरास्थिशर्करां रौद्रां भेरीमुरजकच्छपाम् । (३३।१)

चर्मवर्मप्लवां घोरां केशशैवलशाड्वलाम् ॥ (३३।२)

शरौघिणीं धनुःस्रोतां बाहुपन्नगसंकुलाम् । (३४।१)

रणभूमिवहां घोरां कुरुसृञ्जयवाहिनीम् । (३४।२)

मनुष्यशीर्षपाषाणां शक्तिमीनां गदोडुपाम् ॥ (३४।३)

उष्णीषफेनवसनां निष्कीर्णान्त्रसरीसृपाम् । (३५।१)

वीरापहारिणीम् उग्रां मांसशोणितकर्दमाम् ॥ (३५।२)

हस्तिग्राहां केतुवृक्षां क्षत्रियाणां निमज्जनीम् । (३६।१)

क्रूरां शरीरसंघाटां सादिनक्रां दुरत्ययाम् । (३६।२)

द्रोणः प्रावर्तयत् तत्र नदीम् अन्तकगामिनीम् ॥ (३६।३)

क्रव्यादगणसंघुष्टां श्वशृगालगणायुताम् । (३७।१)

निषेवितां महारौद्रैः पिशिताशैः समन्ततः ॥ (३७।२)

तं दहन्तम् अनीकानि रथोदारं कृतान्तवत् । (३८।१)

सर्वतो ऽभ्यद्रवन् द्रोणं कुन्तीपुत्रपुरोगमाः ॥ (३८।२)

तांस्तु शूरान्महेष्वासांस् तावकाभ्युद्यतायुधाः । (३९।१)

राजानो राजपुत्राश्च समन्तात् पर्यवारयन् ॥ (३९।२)

ततो द्रोणः सत्यसंधः प्रभिन्न इव कुञ्जरः । (४०।१)

अभ्यतीत्य रथानीकं दृढसेनम् अपातयत् ॥ (४०।२)

ततो राजानम् आसाद्य प्रहरन्तम् अभीतवत् । (४१।१)

अविध्यन्नवभिः क्षेमं स हतः प्रापतद् रथात् ॥ (४१।२)

स मध्यं प्राप्य सैन्यानां सर्वाः प्रविचरन् दिशः । (४२।१)

त्राता ह्यभवद् अन्येषां न त्रातव्यः कथंचन ॥ (४२।२)

शिखण्डिनं द्वादशभिर् विंशत्या चोत्तमौजसम् । (४३।१)

वसुदानं च भल्लेन प्रेषयद् यमसादनम् ॥ (४३।२)

अशीत्या क्षत्रवर्माणं षड्विंशत्या सुदक्षिणम् । (४४।१)

क्षत्रदेवं तु भल्लेन रथनीडाद् अपाहरत् ॥ (४४।२)

युधामन्युं चतुःषष्ट्या त्रिंशता चैव सात्यकिम् । (४५।१)

विद्ध्वा रुक्मरथस्तूर्णं युधिष्ठिरम् उपाद्रवत् ॥ (४५।२)

ततो युधिष्ठिरः क्षिप्रं कितवो राजसत्तमः । (४६।१)

अपायाज्जवनैर् अश्वैः पाञ्चाल्यो द्रोणम् अभ्ययात् ॥ (४६।२)

तं द्रोणः सधनुष्कं तु साश्वयन्तारम् अक्षिणोत् । (४७।१)

स हतः प्रापतद् भूमौ रथाज्ज्योतिर् इवाम्बरात् ॥ (४७।२)

तस्मिन् हते राजपुत्रे पाञ्चालानां यशस्करे । (४८।१)

हत द्रोणं हत द्रोणम् इत्यासीत् तुमुलं महत् ॥ (४८।२)

तांस्तथा भृशसंक्रुद्धान् पाञ्चालान्मत्स्यकेकयान् । (४९।१)

सृञ्जयान् पाण्डवांश्चैव द्रोणो व्यक्षोभयद् बली ॥ (४९।२)

सात्यकिं चेकितानं च धृष्टद्युम्नशिखण्डिनौ । (५०।१)

वार्धक्षेमिं चित्रसेनं सेनाबिन्दुं सुवर्चसम् ॥ (५०।२)

एतांश्चान्यांश्च सुबहून्नानाजनपदेश्वरान् । (५१।१)

सर्वान् द्रोणो ऽजयद् युद्धे कुरुभिः परिवारितः ॥ (५१।२)

तावकास्तु महाराज जयं लब्ध्वा महाहवे । (५२।१)

पाण्डवेयान् रणे जघ्नुर् द्रवमाणान् समन्ततः ॥ (५२।२)

ते दानवा इवेन्द्रेण वध्यमाना महात्मना । (५३।१)

पाञ्चालाः केकया मत्स्याः समकम्पन्त भारत ॥ (५३।२)