शल्य उवाच । (१।१)

अथ ताम् अब्रवीद् दृष्ट्वा नहुषो देवराट् तदा । (१।२)

त्रयाणाम् अपि लोकानाम् अहम् इन्द्रः शुचिस्मिते । (१।३)

भजस्व मां वरारोहे पतित्वे वरवर्णिनि ॥ (१।४)

एवम् उक्ता तु सा देवी नहुषेण पतिव्रता । (२।१)

प्रावेपत भयोद्विग्ना प्रवाते कदली यथा ॥ (२।२)

नमस्य सा तु ब्रह्माणं कृत्वा शिरसि चाञ्जलिम् । (३।१)

देवराजम् अथोवाच नहुषं घोरदर्शनम् ॥ (३।२)

कालम् इच्छाम्यहं लब्धुं किंचित् त्वत्तः सुरेश्वर । (४।१)

न हि विज्ञायते शक्रः प्राप्तः किं वा क्व वा गतः ॥ (४।२)

तत्त्वम् एतत् तु विज्ञाय यदि न ज्ञायते प्रभो । (५।१)

ततो ऽहं त्वाम् उपस्थास्ये सत्यम् एतद् ब्रवीमि ते । (५।२)

एवम् उक्तः स इन्द्राण्या नहुषः प्रीतिमान् अभूत् ॥ (५।३)

नहुष उवाच । (६।१)

एवं भवतु सुश्रोणि यथा माम् अभिभाषसे । (६।२)

ज्ञात्वा चागमनं कार्यं सत्यम् एतद् अनुस्मरेः ॥ (६।३)

शल्य उवाच । (७।१)

नहुषेण विसृष्टा च निश्चक्राम ततः शुभा । (७।२)

बृहस्पतिनिकेतं सा जगाम च तपस्विनी ॥ (७।३)

तस्याः संश्रुत्य च वचो देवाः साग्निपुरोगमाः । (८।१)

मन्त्रयामासुर् एकाग्राः शक्रार्थं राजसत्तम ॥ (८।२)

देवदेवेन संगम्य विष्णुना प्रभविष्णुना । (९।१)

ऊचुश्चैनं समुद्विग्ना वाक्यं वाक्यविशारदाः ॥ (९।२)

ब्रह्महत्याभिभूतो वै शक्रः सुरगणेश्वरः । (१०।१)

गतिश्च नस्त्वं देवेश पूर्वजो जगतः प्रभुः । (१०।२)

रक्षार्थं सर्वभूतानां विष्णुत्वम् उपजग्मिवान् ॥ (१०।३)

त्वद्वीर्यान्निहते वृत्रे वासवो ब्रह्महत्यया । (११।१)

वृतः सुरगणश्रेष्ठ मोक्षं तस्य विनिर्दिश ॥ (११।२)

तेषां तद् वचनं श्रुत्वा देवानां विष्णुर् अब्रवीत् । (१२।१)

माम् एव यजतां शक्रः पावयिष्यामि वज्रिणम् ॥ (१२।२)

पुण्येन हयमेधेन माम् इष्ट्वा पाकशासनः । (१३।१)

पुनर् एष्यति देवानाम् इन्द्रत्वम् अकुतोभयः ॥ (१३।२)

स्वकर्मभिश्च नहुषो नाशं यास्यति दुर्मतिः । (१४।१)

कंचित् कालम् इमं देवा मर्षयध्वम् अतन्द्रिताः ॥ (१४।२)

श्रुत्वा विष्णोः शुभां सत्यां तां वाणीम् अमृतोपमाम् । (१५।१)

ततः सर्वे सुरगणाः सोपाध्यायाः सहर्षिभिः । (१५।२)

यत्र शक्रो भयोद्विग्नस्तं देशम् उपचक्रमुः ॥ (१५।३)

इन्द्र लोओसेस् हिस् ब्रह्महत्यातत्राश्वमेधः सुमहान्महेन्द्रस्य महात्मनः । (१६।१)

ववृते पावनार्थं वै ब्रह्महत्यापहो नृप ॥ (१६।२)

विभज्य ब्रह्महत्यां तु वृक्षेषु च नदीषु च । (१७।१)

पर्वतेषु पृथिव्यां च स्त्रीषु चैव युधिष्ठिर ॥ (१७।२)

संविभज्य च भूतेषु विसृज्य च सुरेश्वरः । (१८।१)

विज्वरः पूतपाप्मा च वासवो ऽभवद् आत्मवान् ॥ (१८।२)

अकम्प्यं नहुषं स्थानाद् दृष्ट्वा च बलसूदनः । (१९।१)

तेजोघ्नं सर्वभूतानां वरदानाच्च दुःसहम् ॥ (१९।२)

ततः शचीपतिर् वीरः पुनर् एव व्यनश्यत । (२०।१)

अदृश्यः सर्वभूतानां कालाकाङ्क्षी चचार ह ॥ (२०।२)

प्रनष्टे तु ततः शक्रे शची शोकसमन्विता । (२१।१)

हा शक्रेति तदा देवी विललाप सुदुःखिता ॥ (२१।२)

यदि दत्तं यदि हुतं गुरवस्तोषिता यदि । (२२।१)

एकभर्तृत्वम् एवास्तु सत्यं यद्यस्ति वा मयि ॥ (२२।२)

पुण्यां चेमाम् अहं दिव्यां प्रवृत्ताम् उत्तरायणे । (२३।१)

देवीं रात्रिं नमस्यामि सिध्यतां मे मनोरथः ॥ (२३।२)

प्रयता च निशां देवीम् उपातिष्ठत तत्र सा । (२४।१)

पतिव्रतात्वात् सत्येन सोपश्रुतिम् अथाकरोत् ॥ (२४।२)

यत्रास्ते देवराजो ऽसौ तं देशं दर्शयस्व मे । (२५।१)

इत्याहोपश्रुतिं देवी सत्यं सत्येन दृश्यताम् ॥ (२५।२)