वैशंपायन उवाच । (१।१)

एतावद् उक्त्वा देवर्षिर् विरराम स नारदः । (१।२)

युधिष्ठिरस्तु राजर्षिर् दध्यौ शोकपरिप्लुतः ॥ (१।३)

तं दीनमनसं वीरम् अधोवदनम् आतुरम् । (२।१)

निःश्वसन्तं यथा नागं पर्यश्रुनयनं तथा ॥ (२।२)

कुन्ती शोकपरीताङ्गी दुःखोपहतचेतना । (३।१)

अब्रवीन्मधुराभाषा काले वचनम् अर्थवत् ॥ (३।२)

युधिष्ठिर महाबाहो नैनं शोचितुम् अर्हसि । (४।१)

जहि शोकं महाप्राज्ञ शृणु चेदं वचो मम ॥ (४।२)

यतितः स मया पूर्वं भ्रात्र्यं ज्ञापयितुं तव । (५।१)

भास्करेण च देवेन पित्रा धर्मभृतां वर ॥ (५।२)

यद् वाच्यं हितकामेन सुहृदा भूतिम् इच्छता । (६।१)

तथा दिवाकरेणोक्तः स्वप्नान्ते मम चाग्रतः ॥ (६।२)

न चैनम् अशकद् भानुर् अहं वा स्नेहकारणैः । (७।१)

पुरा प्रत्यनुनेतुं वा नेतुं वाप्येकतां त्वया ॥ (७।२)

ततः कालपरीतः स वैरस्योद्धुक्षणे रतः । (८।१)

प्रतीपकारी युष्माकम् इति चोपेक्षितो मया ॥ (८।२)

इत्युक्तो धर्मराजस्तु मात्रा बाष्पाकुलेक्षणः । (९।१)

उवाच वाक्यं धर्मात्मा शोकव्याकुलचेतनः ॥ (९।२)

भवत्या गूढमन्त्रत्वात् पीडितो ऽस्मीत्युवाच ताम् । (१०।१)

शशाप च महातेजाः सर्वलोकेषु च स्त्रियः । (१०।२)

न गुह्यं धारयिष्यन्तीत्यतिदुःखसमन्वितः ॥ (१०।३)

स राजा पुत्रपौत्राणां संबन्धिसुहृदां तथा । (११।१)

स्मरन्न् उद्विग्नहृदयो बभूवास्वस्थचेतनः ॥ (११।२)

ततः शोकपरीतात्मा सधूम इव पावकः । (१२।१)

निर्वेदम् अकरोद् धीमान् राजा संतापपीडितः ॥ (१२।२)