वैशंपायन उवाच । (१।१)

स तु वाजी समुद्रान्तां पर्येत्य पृथिवीम् इमाम् । (१।२)

निवृत्तो ऽभिमुखो राजन् येन नागाह्वयं पुरम् ॥ (१।३)

अनुगच्छंश्च तेजस्वी निवृत्तो ऽथ किरीटभृत् । (२।१)

यदृच्छया समापेदे पुरं राजगृहं तदा ॥ (२।२)

तम् अभ्याशगतं राजा जरासंधात्मजात्मजः । (३।१)

क्षत्रधर्मे स्थितो वीरः समरायाजुहाव ह ॥ (३।२)

ततः पुरात् स निष्क्रम्य रथी धन्वी शरी तली । (४।१)

मेघसंधिः पदातिं तं धनंजयम् उपाद्रवत् ॥ (४।२)

आसाद्य च महातेजा मेघसंधिर् धनंजयम् । (५।१)

बालभावान्महाराज प्रोवाचेदं न कौशलात् ॥ (५।२)

किम् अयं चार्यते वाजी स्त्रीमध्य इव भारत । (६।१)

हयम् एनं हरिष्यामि प्रयतस्व विमोक्षणे ॥ (६।२)

अदत्तानुनयो युद्धे यदि त्वं पितृभिर् मम । (७।१)

करिष्यामि तवातिथ्यं प्रहर प्रहरामि वा ॥ (७।२)

इत्युक्तः प्रत्युवाचैनं पाण्डवः प्रहसन्न् इव । (८।१)

विघ्नकर्ता मया वार्य इति मे व्रतम् आहितम् ॥ (८।२)

भ्रात्रा ज्येष्ठेन नृपते तवापि विदितं ध्रुवम् । (९।१)

प्रहरस्व यथाशक्ति न मन्युर् विद्यते मम ॥ (९।२)

इत्युक्तः प्राहरत् पूर्वं पाण्डवं मगधेश्वरः । (१०।१)

किरञ् शरसहस्राणि वर्षाणीव सहस्रदृक् ॥ (१०।२)

ततो गाण्डीवभृच्छूरो गाण्डीवप्रेषितैः शरैः । (११।१)

चकार मोघांस्तान् बाणान् अयत्नाद् भरतर्षभ ॥ (११।२)

स मोघं तस्य बाणौघं कृत्वा वानरकेतनः । (१२।१)

शरान्मुमोच ज्वलितान् दीप्तास्यान् इव पन्नगान् ॥ (१२।२)

ध्वजे पताकादण्डेषु रथयन्त्रे हयेषु च । (१३।१)

अन्येषु च रथाङ्गेषु न शरीरे न सारथौ ॥ (१३।२)

संरक्ष्यमाणः पार्थेन शरीरे फल्गुनस्य ह । (१४।१)

मन्यमानः स्ववीर्यं तन्मागधः प्राहिणोच्छरान् ॥ (१४।२)

ततो गाण्डीवभृच्छूरो मागधेन समाहतः । (१५।१)

बभौ वासन्तिक इव पलाशः पुष्पितो महान् ॥ (१५।२)

अवध्यमानः सो ऽभ्यघ्नन्मागधः पाण्डवर्षभम् । (१६।१)

तेन तस्थौ स कौरव्य लोकवीरस्य दर्शने ॥ (१६।२)

सव्यसाची तु संक्रुद्धो विकृष्य बलवद् धनुः । (१७।१)

हयांश्चकार निर्देहान् सारथेश्च शिरो ऽहरत् ॥ (१७।२)

धनुश्चास्य महच्चित्रं क्षुरेण प्रचकर्त ह । (१८।१)

हस्तावापं पताकां च ध्वजं चास्य न्यपातयत् ॥ (१८।२)

स राजा व्यथितो व्यश्वो विधनुर् हतसारथिः । (१९।१)

गदाम् आदाय कौन्तेयम् अभिदुद्राव वेगवान् ॥ (१९।२)

तस्यापतत एवाशु गदां हेमपरिष्कृताम् । (२०।१)

शरैश्चकर्त बहुधा बहुभिर् गृध्रवाजितैः ॥ (२०।२)

सा गदा शकलीभूता विशीर्णमणिबन्धना । (२१।१)

व्याली निर्मुच्यमानेव पपातास्य सहस्रधा ॥ (२१।२)

विरथं तं विधन्वानं गदया परिवर्जितम् । (२२।१)

नैच्छत् ताडयितुं धीमान् अर्जुनः समराग्रणीः ॥ (२२।२)

तत एनं विमनसं क्षत्रधर्मे समास्थितम् । (२३।१)

सान्त्वपूर्वम् इदं वाक्यम् अब्रवीत् कपिकेतनः ॥ (२३।२)

पर्याप्तः क्षत्रधर्मो ऽयं दर्शितः पुत्र गम्यताम् । (२४।१)

बह्वेतत् समरे कर्म तव बालस्य पार्थिव ॥ (२४।२)

युधिष्ठिरस्य संदेशो न हन्तव्या नृपा इति । (२५।१)

तेन जीवसि राजंस्त्वम् अपराद्धो ऽपि मे रणे ॥ (२५।२)

इति मत्वा स चात्मानं प्रत्यादिष्टं स्म मागधः । (२६।१)

तथ्यम् इत्यवगम्यैनं प्राञ्जलिः प्रत्यपूजयत् ॥ (२६।२)

तम् अर्जुनः समाश्वास्य पुनर् एवेदम् अब्रवीत् । (२७।१)

आगन्तव्यं परां चैत्रीम् अश्वमेधे नृपस्य नः ॥ (२७।२)

इत्युक्तः स तथेत्युक्त्वा पूजयामास तं हयम् । (२८।१)

फल्गुनं च युधां श्रेष्ठं विधिवत् सहदेवजः ॥ (२८।२)

ततो यथेष्टम् अगमत् पुनर् एव स केसरी । (२९।१)

ततः समुद्रतीरेण वङ्गान् पुण्ड्रान् सकेरलान् ॥ (२९।२)

तत्र तत्र च भूरीणि म्लेच्छसैन्यान्यनेकशः । (३०।१)

विजिग्ये धनुषा राजन् गाण्डीवेन धनंजयः ॥ (३०।२)