लोमश उवाच । (१।१)

स तु राजा महेष्वासश् चक्रवर्ती महारथः । (१।२)

बभूव सर्वलोकस्य मनोनयननन्दनः ॥ (१।३)

स शुश्राव महाबाहुः कपिलेन महात्मना । (२।१)

पितॄणां निधनं घोरम् अप्राप्तिं त्रिदिवस्य च ॥ (२।२)

स राज्यं सचिवे न्यस्य हृदयेन विदूयता । (३।१)

जगाम हिमवत्पार्श्वं तपस् तप्तुं नरेश्वरः ॥ (३।२)

आरिराधयिषुर् गङ्गां तपसा दग्धकिल्बिषः । (४।१)

सो ऽपश्यत नरश्रेष्ठ हिमवन्तं नगोत्तमम् ॥ (४।२)

शृङ्गैर् बहुविधाकारैर् धातुमद्भिर् अलंकृतम् । (५।१)

पवनालम्बिभिर् मेघैः परिष्वक्तं समन्ततः ॥ (५।२)

नदीकुञ्जनितम्बैश् च सोदकैर् उपशोभितम् । (६।१)

गुहाकन्दरसंलीनैः सिंहव्याघ्रैर् निषेवितम् ॥ (६।२)

शकुनैश् च विचित्राङ्गैः कूजद्भिर् विविधा गिरः । (७।१)

भृङ्गराजैस् तथा हंसैर् दात्यूहैर् जलकुक्कुटैः ॥ (७।२)

मयूरैः शतपत्त्रैश् च कोकिलैर् जीवजीवकैः । (८।१)

चकोरैर् असितापाङ्गैस् तथा पुत्रप्रियैर् अपि ॥ (८।२)

जलस्थानेषु रम्येषु पद्मिनीभिश् च संकुलम् । (९।१)

सारसानां च मधुरैर् व्याहृतैः समलंकृतम् ॥ (९।२)

किंनरैर् अप्सरोभिश् च निषेवितशिलातलम् । (१०।१)

दिशागजविषाणाग्रैः समन्ताद् घृष्टपादपम् ॥ (१०।२)

विद्याधरानुचरितं नानारत्नसमाकुलम् । (११।१)

विषोल्बणैर् भुजंगैश् च दीप्तजिह्वैर् निषेवितम् ॥ (११।२)

क्वचित् कनकसंकाशं क्वचिद् रजतसंनिभम् । (१२।१)

क्वचिद् अञ्जनपुञ्जाभं हिमवन्तम् उपागमत् ॥ (१२।२)

स तु तत्र नरश्रेष्ठस् तपो घोरं समाश्रितः । (१३।१)

फलमूलाम्बुभक्षो ऽभूत् सहस्रं परिवत्सरान् ॥ (१३।२)

संवत्सरसहस्रे तु गते दिव्ये महानदी । (१४।१)

दर्शयामास तं गङ्गा तदा मूर्तिमती स्वयम् ॥ (१४।२)

गङ्गोवाच । (१५।१)

किम् इच्छसि महाराज मत्तः किं च ददानि ते । (१५।२)

तद् ब्रवीहि नरश्रेष्ठ करिष्यामि वचस् तव ॥ (१५।३)

लोमश उवाच । (१६।१)

एवम् उक्तः प्रत्युवाच राजा हैमवतीं तदा । (१६।२)

पितामहा मे वरदे कपिलेन महानदि । (१६।३)

अन्वेषमाणास् तुरगं नीता वैवस्वतक्षयम् ॥ (१६।४)

षष्टिस् तानि सहस्राणि सागराणां महात्मनाम् । (१७।१)

कापिलं तेज आसाद्य क्षणेन निधनं गताः ॥ (१७।२)

तेषाम् एवं विनष्टानां स्वर्गे वासो न विद्यते । (१८।१)

यावत् तानि शरीराणि त्वं जलैर् नाभिषिञ्चसि ॥ (१८।२)

स्वर्गं नय महाभागे मत्पितॄन् सगरात्मजान् । (१९।१)

तेषाम् अर्थे ऽभियाचामि त्वाम् अहं वै महानदि ॥ (१९।२)

एतच्छ्रुत्वा वचो राज्ञो गङ्गा लोकनमस्कृता । (२०।१)

भगीरथम् इदं वाक्यं सुप्रीता समभाषत ॥ (२०।२)

करिष्यामि महाराज वचस् ते नात्र संशयः । (२१।१)

वेगं तु मम दुर्धार्यं पतन्त्या गगनाच्च्युतम् ॥ (२१।२)

न शक्तस् त्रिषु लोकेषु कश्चिद् धारयितुं नृप । (२२।१)

अन्यत्र विबुधश्रेष्ठान्नीलकण्ठान्महेश्वरात् ॥ (२२।२)

तं तोषय महाबाहो तपसा वरदं हरम् । (२३।१)

स तु मां प्रच्युतां देवः शिरसा धारयिष्यति । (२३।२)

करिष्यति च ते कामं पितॄणां हितकाम्यया ॥ (२३।३)

एतच्छ्रुत्वा वचो राजन् महाराजो भगीरथः । (२४।१)

कैलासं पर्वतं गत्वा तोषयामास शंकरम् ॥ (२४।२)

ततस् तेन समागम्य कालयोगेन केनचित् । (२५।१)

अगृह्णाच्च वरं तस्माद् गङ्गाया धारणं नृप । (२५।२)

स्वर्गवासं समुद्दिश्य पितॄणां स नरोत्तमः ॥ (२५।३)