जनमेजय उवाच । (१।१)

एवं हृतायां कृष्णायां प्राप्य क्लेशम् अनुत्तमम् । (१।२)

अत ऊर्ध्वं नरव्याघ्राः किम् अकुर्वत पाण्डवाः ॥ (१।३)

वैशम्पायन उवाच । (२।१)

एवं कृष्णां मोक्षयित्वा विनिर्जित्य जयद्रथम् । (२।२)

आसांचक्रे मुनिगणैर् धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ (२।३)

तेषां मध्ये महर्षीणां शृण्वताम् अनुशोचताम् । (३।१)

मार्कण्डेयम् इदं वाक्यम् अब्रवीत् पाण्डुनन्दनः ॥ (३।२)

मन्ये कालश् च बलवान् दैवं च विधिनिर्मितम् । (४।१)

भवितव्यं च भूतानां यस्य नास्ति व्यतिक्रमः ॥ (४।२)

कथं हि पत्नीम् अस्माकं धर्मज्ञां धर्मचारिणीम् । (५।१)

संस्पृशेद् ईदृशो भावः शुचिं स्तैन्यम् इवानृतम् ॥ (५।२)

न हि पापं कृतं किंचित् कर्म वा निन्दितं क्वचित् । (६।१)

द्रौपद्या ब्राह्मणेष्वेव धर्मः सुचरितो महान् ॥ (६।२)

तां जहार बलाद् राजा मूढबुद्धिर् जयद्रथः । (७।१)

तस्याः संहरणात् प्राप्तः शिरसः केशवापनम् । (७।२)

पराजयं च संग्रामे ससहायः समाप्तवान् ॥ (७।३)

प्रत्याहृता तथास्माभिर् हत्वा तत् सैन्धवं बलम् । (८।१)

तद् दारहरणं प्राप्तम् अस्माभिरवितर्कितम् ॥ (८।२)

दुःखश्चायं वने वासो मृगयायां च जीविका । (९।१)

हिंसा च मृगजातीनां वनौकोभिर्वनौकसाम् । (९।२)

ज्ञातिभिर् विप्रवासश्च मिथ्या व्यवसितैरयम् ॥ (९।३)

अस्ति नूनं मया कश्चिद् अल्पभाग्यतरो नरः । (१०।१)

भवता दृष्टपूर्वो वा श्रुतपूर्वो ऽपि वा भवेत् ॥ (१०।२)