सूत उवाच । (१।१)

एतच्छ्रुत्वा नृपो विद्वान् हृष्टो ऽभूज्जनमेजयः । (१।२)

पितामहानां सर्वेषां गमनागमनं तदा ॥ (१।३)

अब्रवीच्च मुदा युक्तः पुनरागमनं प्रति । (२।१)

कथं नु त्यक्तदेहानां पुनस्तद् रूपदर्शनम् ॥ (२।२)

इत्युक्तः स द्विजश्रेष्ठो व्यासशिष्यः प्रतापवान् । (३।१)

प्रोवाच वदतां श्रेष्ठस्तं नृपं जनमेजयम् ॥ (३।२)

अविप्रणाशः सर्वेषां कर्मणाम् इति निश्चयः । (४।१)

कर्मजानि शरीराणि तथैवाकृतयो नृप ॥ (४।२)

महाभूतानि नित्यानि भूताधिपतिसंश्रयात् । (५।१)

तेषां च नित्यसंवासो न विनाशो वियुज्यताम् ॥ (५।२)

अनाशाय कृतं कर्म तस्य चेष्टः फलागमः । (६।१)

आत्मा चैभिः समायुक्तः सुखदुःखम् उपाश्नुते ॥ (६।२)

अविनाशी तथा नित्यं क्षेत्रज्ञ इति निश्चयः । (७।१)

भूतानाम् आत्मभावो यो ध्रुवो ऽसौ संविजानताम् ॥ (७।२)

यावन्न क्षीयते कर्म तावद् अस्य स्वरूपता । (८।१)

संक्षीणकर्मा पुरुषो रूपान्यत्वं नियच्छति ॥ (८।२)

नानाभावास्तथैकत्वं शरीरं प्राप्य संहताः । (९।१)

भवन्ति ते तथा नित्याः पृथग्भावं विजानताम् ॥ (९।२)

अश्वमेधे श्रुतिश्चेयम् अश्वसंज्ञपनं प्रति । (१०।१)

लोकान्तरगता नित्यं प्राणा नित्या हि वाजिनः ॥ (१०।२)

अहं हितं वदाम्येतत् प्रियं चेत् तव पार्थिव । (११।१)

देवयाना हि पन्थानः श्रुतास्ते यज्ञसंस्तरे ॥ (११।२)

सुकृतो यत्र ते यज्ञस्तत्र देवा हितास्तव । (१२।१)

यदा समन्विता देवाः पशूनां गमनेश्वराः । (१२।२)

गतिमन्तश्च तेनेष्ट्वा नान्ये नित्या भवन्ति ते ॥ (१२।३)

नित्ये ऽस्मिन् पञ्चके वर्गे नित्ये चात्मनि यो नरः । (१३।१)

अस्य नानासमायोगं यः पश्यति वृथामतिः । (१३।२)

वियोगे शोचते ऽत्यर्थं स बाल इति मे मतिः ॥ (१३।३)

वियोगे दोषदर्शी यः संयोगम् इह वर्जयेत् । (१४।१)

असङ्गे संगमो नास्ति दुःखं भुवि वियोगजम् ॥ (१४।२)

परापरज्ञस्तु नरो नाभिमानाद् उदीरितः । (१५।१)

अपरज्ञः परां बुद्धिं स्पृष्ट्वा मोहाद् विमुच्यते ॥ (१५।२)

अदर्शनाद् आपतितः पुनश्चादर्शनं गतः । (१६।१)

नाहं तं वेद्मि नासौ मां न च मे ऽस्ति विरागता ॥ (१६।२)

येन येन शरीरेण करोत्ययम् अनीश्वरः । (१७।१)

तेन तेन शरीरेण तद् अवश्यम् उपाश्नुते । (१७।२)

मानसं मनसाप्नोति शारीरं च शरीरवान् ॥ (१७।३)