वैशंपायन उवाच । (१।१)

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा प्रज्ञावृद्धो महाद्युतिः । (१।२)

सम्पूज्यैनं यथाकालं भीष्मो वचनम् अब्रवीत् ॥ (१।३)

दिष्ट्या कुशलिनः सर्वे पाण्डवाः सह बान्धवैः । (२।१)

दिष्ट्या सहायवन्तश्च दिष्ट्या धर्मे च ते रताः ॥ (२।२)

दिष्ट्या च संधिकामास्ते भ्रातरः कुरुनन्दनाः । (३।१)

दिष्ट्या न युद्धमनसः सह दामोदरेण ते ॥ (३।२)

भवता सत्यम् उक्तं च सर्वम् एतन्न संशयः । (४।१)

अतितीक्ष्णं तु ते वाक्यं ब्राह्मण्याद् इति मे मतिः ॥ (४।२)

असंशयं क्लेशितास्ते वने चेह च पाण्डवाः । (५।१)

प्राप्ताश्च धर्मतः सर्वं पितुर् धनम् असंशयम् ॥ (५।२)

किरीटी बलवान् पार्थः कृतास्त्रश्च महाबलः । (६।१)

को हि पाण्डुसुतं युद्धे विषहेत धनंजयम् ॥ (६।२)

अपि वज्रधरः साक्षात् किम् उतान्ये धनुर्भृतः । (७।१)

त्रयाणाम् अपि लोकानां समर्थ इति मे मतिः ॥ (७।२)

भीष्मे ब्रुवति तद् वाक्यं धृष्टम् आक्षिप्य मन्युमान् । (८।१)

दुर्योधनं समालोक्य कर्णो वचनम् अब्रवीत् ॥ (८।२)

न तन्न विदितं ब्रह्मंल् लोके भूतेन केनचित् । (९।१)

पुनरुक्तेन किं तेन भाषितेन पुनः पुनः ॥ (९।२)

दुर्योधनार्थे शकुनिर् द्यूते निर्जितवान् पुरा । (१०।१)

समयेन गतो ऽरण्यं पाण्डुपुत्रो युधिष्ठिरः ॥ (१०।२)

न तं समयम् आदृत्य राज्यम् इच्छति पैतृकम् । (११।१)

बलम् आश्रित्य मत्स्यानां पाञ्चालानां च पार्थिवः ॥ (११।२)

दुर्योधनो भयाद् विद्वन्न दद्यात् पदम् अन्ततः । (१२।१)

धर्मतस्तु महीं कृत्स्नां प्रदद्याच्छत्रवे ऽपि च ॥ (१२।२)

यदि काङ्क्षन्ति ते राज्यं पितृपैतामहं पुनः । (१३।१)

यथाप्रतिज्ञं कालं तं चरन्तु वनम् आश्रिताः ॥ (१३।२)

ततो दुर्योधनस्याङ्के वर्तन्ताम् अकुतोभयाः । (१४।१)

अधार्मिकाम् इमां बुद्धिं कुर्युर् मौर्ख्याद्धि केवलम् ॥ (१४।२)

अथ ते धर्मम् उत्सृज्य युद्धम् इच्छन्ति पाण्डवाः । (१५।१)

आसाद्येमान् कुरुश्रेष्ठान् स्मरिष्यन्ति वचो मम ॥ (१५।२)

भीष्म उवाच । (१६।१)

किं नु राधेय वाचा ते कर्म तत् स्मर्तुम् अर्हसि । (१६।२)

एक एव यदा पार्थः षड् रथाञ् जितवान् युधि ॥ (१६।३)

न चेद् एवं करिष्यामो यद् अयं ब्राह्मणो ऽब्रवीत् । (१७।१)

ध्रुवं युधि हतास्तेन भक्षयिष्याम पांसुकान् ॥ (१७।२)

वैशंपायन उवाच । (१८।१)

धृतराष्ट्रस्ततो भीष्मम् अनुमान्य प्रसाद्य च । (१८।२)

अवभर्त्स्य च राधेयम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१८।३)

अस्मद्धितम् इदं वाक्यं भीष्मः शांतनवो ऽब्रवीत् । (१९।१)

पाण्डवानां हितं चैव सर्वस्य जगतस्तथा ॥ (१९।२)

चिन्तयित्वा तु पार्थेभ्यः प्रेषयिष्यामि संजयम् । (२०।१)

स भवान् प्रतियात्वद्य पाण्डवान् एव माचिरम् ॥ (२०।२)

स तं सत्कृत्य कौरव्यः प्रेषयामास पाण्डवान् । (२१।१)

सभामध्ये समाहूय संजयं वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (२१।२)