वैशंपायन उवाच । (१।१)

श्रुत्वा दुर्योधनो वाक्यम् अप्रियं कुरुसंसदि । (१।२)

प्रत्युवाच महाबाहुं वासुदेवं यशस्विनम् ॥ (१।३)

प्रसमीक्ष्य भवान् एतद् वक्तुम् अर्हति केशव । (२।१)

माम् एव हि विशेषेण विभाष्य परिगर्हसे ॥ (२।२)

भक्तिवादेन पार्थानाम् अकस्मान्मधुसूदन । (३।१)

भवान् गर्हयते नित्यं किं समीक्ष्य बलाबलम् ॥ (३।२)

भवान् क्षत्ता च राजा च आचार्यो वा पितामहः । (४।१)

माम् एव परिगर्हन्ते नान्यं कंचन पार्थिवम् ॥ (४।२)

न चाहं लक्षये कंचिद् व्यभिचारम् इहात्मनः । (५।१)

अथ सर्वे भवन्तो मां विद्विषन्ति सराजकाः ॥ (५।२)

न चाहं कंचिद् अत्यर्थम् अपराधम् अरिंदम । (६।१)

विचिन्तयन् प्रपश्यामि सुसूक्ष्मम् अपि केशव ॥ (६।२)

प्रियाभ्युपगते द्यूते पाण्डवा मधुसूदन । (७।१)

जिताः शकुनिना राज्यं तत्र किं मम दुष्कृतम् ॥ (७।२)

यत् पुनर् द्रविणं किंचित् तत्राजीयन्त पाण्डवाः । (८।१)

तेभ्य एवाभ्यनुज्ञातं तत् तदा मधुसूदन ॥ (८।२)

अपराधो न चास्माकं यत् ते ह्यक्षपराजिताः । (९।१)

अजेया जयतां श्रेष्ठ पार्थाः प्रव्राजिता वनम् ॥ (९।२)

केन चाप्यपवादेन विरुध्यन्ते ऽरिभिः सह । (१०।१)

अशक्ताः पाण्डवाः कृष्ण प्रहृष्टाः प्रत्यमित्रवत् ॥ (१०।२)

किम् अस्माभिः कृतं तेषां कस्मिन् वा पुनर् आगसि । (११।१)

धार्तराष्ट्राञ् जिघांसन्ति पाण्डवाः सृञ्जयैः सह ॥ (११।२)

न चापि वयम् उग्रेण कर्मणा वचनेन वा । (१२।१)

वित्रस्ताः प्रणमामेह भयाद् अपि शतक्रतोः ॥ (१२।२)

न च तं कृष्ण पश्यामि क्षत्रधर्मम् अनुष्ठितम् । (१३।१)

उत्सहेत युधा जेतुं यो नः शत्रुनिबर्हण ॥ (१३।२)

न हि भीष्मकृपद्रोणाः सगणा मधुसूदन । (१४।१)

देवैर् अपि युधा जेतुं शक्याः किमुत पाण्डवैः ॥ (१४।२)

स्वधर्मम् अनुतिष्ठन्तो यदि माधव संयुगे । (१५।१)

शस्त्रेण निधनं काले प्राप्स्यामः स्वर्गम् एव तत् ॥ (१५।२)

मुख्यश्चैवैष नो धर्मः क्षत्रियाणां जनार्दन । (१६।१)

यच्छयीमहि संग्रामे शरतल्पगता वयम् ॥ (१६।२)

ते वयं वीरशयनं प्राप्स्यामो यदि संयुगे । (१७।१)

अप्रणम्यैव शत्रूणां न नस्तप्स्यति माधव ॥ (१७।२)

कश्च जातु कुले जातः क्षत्रधर्मेण वर्तयन् । (१८।१)

भयाद् वृत्तिं समीक्ष्यैवं प्रणमेद् इह कस्यचित् ॥ (१८।२)

उद्यच्छेद् एव न नमेद् उद्यमो ह्येव पौरुषम् । (१९।१)

अप्यपर्वणि भज्येत न नमेद् इह कस्यचित् ॥ (१९।२)

इति मातङ्गवचनं परीप्सन्ति हितेप्सवः । (२०।१)

धर्माय चैव प्रणमेद् ब्राह्मणेभ्यश्च मद्विधः ॥ (२०।२)

अचिन्तयन् कंचिद् अन्यं यावज्जीवं तथाचरेत् । (२१।१)

एष धर्मः क्षत्रियाणां मतम् एतच्च मे सदा ॥ (२१।२)

राज्यांशश्चाभ्यनुज्ञातो यो मे पित्रा पुराभवत् । (२२।१)

न स लभ्यः पुनर् जातु मयि जीवति केशव ॥ (२२।२)

यावच्च राजा ध्रियते धृतराष्ट्रो जनार्दन । (२३।१)

न्यस्तशस्त्रा वयं ते वाप्युपजीवाम माधव ॥ (२३।२)

यद्यदेयं पुरा दत्तं राज्यं परवतो मम । (२४।१)

अज्ञानाद् वा भयाद् वापि मयि बाले जनार्दन ॥ (२४।२)

न तद् अद्य पुनर् लभ्यं पाण्डवैर् वृष्णिनन्दन । (२५।१)

ध्रियमाणे महाबाहो मयि संप्रति केशव ॥ (२५।२)

यावद्धि सूच्यास्तीक्ष्णाया विध्येद् अग्रेण माधव । (२६।१)

तावद् अप्यपरित्याज्यं भूमेर् नः पाण्डवान् प्रति ॥ (२६।२)