पुलस्त्य उवाच । (१।१)

ततो गच्छेत राजेन्द्र कुरुक्षेत्रम् अभिष्टुतम् । (१।२)

पापेभ्यो विप्रमुच्यन्ते तद्गताः सर्वजन्तवः ॥ (१।३)

कुरुक्षेत्रं गमिष्यामि कुरुक्षेत्रे वसाम्यहम् । (२।१)

य एवं सततं ब्रूयात् सो ऽपि पापैः प्रमुच्यते ॥ (२।२)

तत्र मासं वसेद् वीर सरस्वत्यां युधिष्ठिर । (३।१)

यत्र ब्रह्मादयो देवा ऋषयः सिद्धचारणाः ॥ (३।२)

गन्धर्वाप्सरसो यक्षाः पन्नगाश् च महीपते । (४।१)

ब्रह्मक्षेत्रं महापुण्यम् अभिगच्छन्ति भारत ॥ (४।२)

मनसाप्यभिकामस्य कुरुक्षेत्रं युधिष्ठिर । (५।१)

पापानि विप्रणश्यन्ति ब्रह्मलोकं च गच्छति ॥ (५।२)

गत्वा हि श्रद्धया युक्तः कुरुक्षेत्रं कुरूद्वह । (६।१)

राजसूयाश्वमेधाभ्यां फलं प्राप्नोति मानवः ॥ (६।२)

ततो मचक्रुकं राजन् द्वारपालं महाबलम् । (७।१)

यक्षं समभिवाद्यैव गोसहस्रफलं लभेत् ॥ (७।२)

ततो गच्छेत धर्मज्ञ विष्णोः स्थानम् अनुत्तमम् । (८।१)

सततं नाम राजेन्द्र यत्र संनिहितो हरिः ॥ (८।२)

तत्र स्नात्वार्चयित्वा च त्रिलोकप्रभवं हरिम् । (९।१)

अश्वमेधम् अवाप्नोति विष्णुलोकं च गच्छति ॥ (९।२)

ततः पारिप्लवं गच्छेत् तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । (१०।१)

अग्निष्टोमातिरात्राभ्यां फलं प्राप्नोति मानवः ॥ (१०।२)

पृथिव्यास् तीर्थम् आसाद्य गोसहस्रफलं लभेत् । (११।१)

ततः शालूकिनीं गत्वा तीर्थसेवी नराधिप । (११।२)

दशाश्वमेधिके स्नात्वा तद् एव लभते फलम् ॥ (११।३)

सर्पदर्वीं समासाद्य नागानां तीर्थम् उत्तमम् । (१२।१)

अग्निष्टोमम् अवाप्नोति नागलोकं च विन्दति ॥ (१२।२)

ततो गच्छेत धर्मज्ञ द्वारपालं तरन्तुकम् । (१३।१)

तत्रोष्य रजनीम् एकां गोसहस्रफलं लभेत् ॥ (१३।२)

ततः पञ्चनदं गत्वा नियतो नियताशनः । (१४।१)

कोटितीर्थम् उपस्पृश्य हयमेधफलं लभेत् । (१४।२)

अश्विनोस् तीर्थम् आसाद्य रूपवान् अभिजायते ॥ (१४।३)

ततो गच्छेत धर्मज्ञ वाराहं तीर्थम् उत्तमम् । (१५।१)

विष्णुर् वाराहरूपेण पूर्वं यत्र स्थितो ऽभवत् । (१५।२)

तत्र स्नात्वा नरव्याघ्र अग्निष्टोमफलं लभेत् ॥ (१५।३)

ततो जयन्त्या राजेन्द्र सोमतीर्थं समाविशेत् । (१६।१)

स्नात्वा फलम् अवाप्नोति राजसूयस्य मानवः ॥ (१६।२)

एकहंसे नरः स्नात्वा गोसहस्रफलं लभेत् । (१७।१)

कृतशौचं समासाद्य तीर्थसेवी कुरूद्वह । (१७।२)

पुण्डरीकम् अवाप्नोति कृतशौचो भवेन् नरः ॥ (१७।३)

ततो मुञ्जवटं नाम महादेवस्य धीमतः । (१८।१)

तत्रोष्य रजनीम् एकां गाणपत्यम् अवाप्नुयात् ॥ (१८।२)

तत्रैव च महाराज यक्षी लोकपरिश्रुता । (१९।१)

तां चाभिगम्य राजेन्द्र पुण्यांल्लोकान् अवाप्नुयात् ॥ (१९।२)

कुरुक्षेत्रस्य तद् द्वारं विश्रुतं भरतर्षभ । (२०।१)

प्रदक्षिणम् उपावृत्य तीर्थसेवी समाहितः ॥ (२०।२)

संमिते पुष्कराणां च स्नात्वार्च्य पितृदेवताः । (२१।१)

जामदग्न्येन रामेण आहृते वै महात्मना । (२१।२)

कृतकृत्यो भवेद् राजन्न् अश्वमेधं च विन्दति ॥ (२१।३)

ततो रामह्रदान् गच्छेत् तीर्थसेवी नराधिप । (२२।१)

यत्र रामेण राजेन्द्र तरसा दीप्ततेजसा । (२२।२)

क्षत्रम् उत्साद्य वीर्येण ह्रदाः पञ्च निवेशिताः ॥ (२२।३)

पूरयित्वा नरव्याघ्र रुधिरेणेति नः श्रुतम् । (२३।१)

पितरस् तर्पिताः सर्वे तथैव च पितामहाः । (२३।२)

ततस् ते पितरः प्रीता रामम् ऊचुर् महीपते ॥ (२३।३)

राम राम महाभाग प्रीताः स्म तव भार्गव । (२४।१)

अनया पितृभक्त्या च विक्रमेण च ते विभो । (२४।२)

वरं वृणीष्व भद्रं ते किम् इच्छसि महाद्युते ॥ (२४।३)

एवम् उक्तः स राजेन्द्र रामः प्रहरतां वरः । (२५।१)

अब्रवीत् प्राञ्जलिर् वाक्यं पितॄन् स गगने स्थितान् ॥ (२५।२)

भवन्तो यदि मे प्रीता यद्यनुग्राह्यता मयि । (२६।१)

पितृप्रसादाद् इच्छेयं तपसाप्यायनं पुनः ॥ (२६।२)

यच्च रोषाभिभूतेन क्षत्रम् उत्सादितं मया । (२७।१)

ततश् च पापान् मुच्येयं युष्माकं तेजसा ह्यहम् । (२७।२)

ह्रदाश् च तीर्थभूता मे भवेयुर् भुवि विश्रुताः ॥ (२७।३)

एतच्छ्रुत्वा शुभं वाक्यं रामस्य पितरस् तदा । (२८।१)

प्रत्यूचुः परमप्रीता रामं हर्षसमन्विताः ॥ (२८।२)

तपस् ते वर्धतां भूयः पितृभक्त्या विशेषतः । (२९।१)

यच्च रोषाभिभूतेन क्षत्रम् उत्सादितं त्वया ॥ (२९।२)

ततश् च पापान् मुक्तस् त्वं कर्मभिस् ते च पातिताः । (३०।१)

ह्रदाश् च तव तीर्थत्वं गमिष्यन्ति न संशयः ॥ (३०।२)

ह्रदेष्वेतेषु यः स्नात्वा पितॄन् संतर्पयिष्यति । (३१।१)

पितरस् तस्य वै प्रीता दास्यन्ति भुवि दुर्लभम् । (३१।२)

ईप्सितं मनसः कामं स्वर्गलोकं च शाश्वतम् ॥ (३१।३)

एवं दत्त्वा वरान् राजन् रामस्य पितरस् तदा । (३२।१)

आमन्त्र्य भार्गवं प्रीतास् तत्रैवान्तर्दधुस् तदा ॥ (३२।२)

एवं रामह्रदाः पुण्या भार्गवस्य महात्मनः । (३३।१)

स्नात्वा ह्रदेषु रामस्य ब्रह्मचारी शुभव्रतः । (३३।२)

रामम् अभ्यर्च्य राजेन्द्र लभेद् बहु सुवर्णकम् ॥ (३३।३)

वंशमूलकम् आसाद्य तीर्थसेवी कुरूद्वह । (३४।१)

स्ववंशम् उद्धरेद् राजन् स्नात्वा वै वंशमूलके ॥ (३४।२)

कायशोधनम् आसाद्य तीर्थं भरतसत्तम । (३५।१)

शरीरशुद्धिः स्नातस्य तस्मिंस् तीर्थे न संशयः । (३५।२)

शुद्धदेहश्च संयाति शुभांल्लोकान् अनुत्तमान् ॥ (३५।३)

ततो गच्छेत राजेन्द्र तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । (३६।१)

लोका यत्रोद्धृताः पूर्वं विष्णुना प्रभविष्णुना ॥ (३६।२)

लोकोद्धारं समासाद्य तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । (३७।१)

स्नात्वा तीर्थवरे राजंल्लोकान् उद्धरते स्वकान् । (३७।२)

श्रीतीर्थं च समासाद्य विन्दते श्रियम् उत्तमाम् ॥ (३७।३)

कपिलातीर्थम् आसाद्य ब्रह्मचारी समाहितः । (३८।१)

तत्र स्नात्वार्चयित्वा च दैवतानि पितॄंस् तथा । (३८।२)

कपिलानां सहस्रस्य फलं विन्दति मानवः ॥ (३८।३)

सूर्यतीर्थं समासाद्य स्नात्वा नियतमानसः । (३९।१)

अर्चयित्वा पितॄन् देवान् उपवासपरायणः । (३९।२)

अग्निष्टोमम् अवाप्नोति सूर्यलोकं च गच्छति ॥ (३९।३)

गवांभवनम् आसाद्य तीर्थसेवी यथाक्रमम् । (४०।१)

तत्राभिषेकं कुर्वाणो गोसहस्रफलं लभेत् ॥ (४०।२)

शङ्खिनीं तत्र आसाद्य तीर्थसेवी कुरूद्वह । (४१।१)

देव्यास् तीर्थे नरः स्नात्वा लभते रूपम् उत्तमम् ॥ (४१।२)

ततो गच्छेत राजेन्द्र द्वारपालम् अरन्तुकम् । (४२।१)

तस्य तीर्थं सरस्वत्यां यक्षेन्द्रस्य महात्मनः । (४२।२)

तत्र स्नात्वा नरो राजन्न् अग्निष्टोमफलं लभेत् ॥ (४२।३)

ततो गच्छेत धर्मज्ञ ब्रह्मावर्तं नराधिप । (४३।१)

ब्रह्मावर्ते नरः स्नात्वा ब्रह्मलोकम् अवाप्नुयात् ॥ (४३।२)

ततो गच्छेत धर्मज्ञ सुतीर्थकम् अनुत्तमम् । (४४।१)

यत्र संनिहिता नित्यं पितरो दैवतैः सह ॥ (४४।२)

तत्राभिषेकं कुर्वीत पितृदेवार्चने रतः । (४५।१)

अश्वमेधम् अवाप्नोति पितृलोकं च गच्छति ॥ (४५।२)

ततो ऽम्बुवश्यं धर्मज्ञ समासाद्य यथाक्रमम् । (४६।१)

कोशेश्वरस्य तीर्थेषु स्नात्वा भरतसत्तम । (४६।२)

सर्वव्याधिविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोके महीयते ॥ (४६।३)

मातृतीर्थं च तत्रैव यत्र स्नातस्य भारत । (४७।१)

प्रजा विवर्धते राजन्न् अनन्तां चाश्नुते श्रियम् ॥ (४७।२)

ततः शीतवनं गच्छेन् नियतो नियताशनः । (४८।१)

तीर्थं तत्र महाराज महद् अन्यत्र दुर्लभम् ॥ (४८।२)

पुनाति दर्शनाद् एव दण्डेनैकं नराधिप । (४९।१)

केशान् अभ्युक्ष्य वै तस्मिन् पूतो भवति भारत ॥ (४९।२)

तीर्थं तत्र महाराज श्वानलोमापहं स्मृतम् । (५०।१)

यत्र विप्रा नरव्याघ्र विद्वांसस् तीर्थतत्पराः ॥ (५०।२)

श्वानलोमापनयने तीर्थे भरतसत्तम । (५१।१)

प्राणायामैर् निर्हरन्ति श्वलोमानि द्विजोत्तमाः ॥ (५१।२)

पूतात्मानश् च राजेन्द्र प्रयान्ति परमां गतिम् । (५२।१)

दशाश्वमेधिकं चैव तस्मिंस्तीर्थे महीपते । (५२।२)

तत्र स्नात्वा नरव्याघ्र गच्छेत परमां गतिम् ॥ (५२।३)

ततो गच्छेत राजेन्द्र मानुषं लोकविश्रुतम् । (५३।१)

यत्र कृष्णमृगा राजन् व्याधेन परिपीडिताः । (५३।२)

अवगाह्य तस्मिन् सरसि मानुषत्वम् उपागताः ॥ (५३।३)

तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा ब्रह्मचारी जितेन्द्रियः । (५४।१)

सर्वपापविशुद्धात्मा स्वर्गलोके महीयते ॥ (५४।२)

मानुषस्य तु पूर्वेण क्रोशमात्रे महीपते । (५५।१)

आपगा नाम विख्याता नदी सिद्धनिषेविता ॥ (५५।२)

श्यामाकभोजनं तत्र यः प्रयच्छति मानवः । (५६।१)

देवान् पितॄंश् च उद्दिश्य तस्य धर्मफलं महत् । (५६।२)

एकस्मिन् भोजिते विप्रे कोटिर् भवति भोजिता ॥ (५६।३)

तत्र स्नात्वार्चयित्वा च दैवतानि पितॄंस् तथा । (५७।१)

उषित्वा रजनीम् एकाम् अग्निष्टोमफलं लभेत् ॥ (५७।२)

ततो गच्छेत राजेन्द्र ब्रह्मणः स्थानम् उत्तमम् । (५८।१)

ब्रह्मोदुम्बरम् इत्येव प्रकाशं भुवि भारत ॥ (५८।२)

तत्र सप्तर्षिकुण्डेषु स्नातस्य कुरुपुंगव । (५९।१)

केदारे चैव राजेन्द्र कपिष्ठलमहात्मनः ॥ (५९।२)

ब्रह्माणम् अभिगम्याथ शुचिः प्रयतमानसः । (६०।१)

सर्वपापविशुद्धात्मा ब्रह्मलोकं प्रपद्यते ॥ (६०।२)

कपिष्ठलस्य केदारं समासाद्य सुदुर्लभम् । (६१।१)

अन्तर्धानम् अवाप्नोति तपसा दग्धकिल्बिषः ॥ (६१।२)

ततो गच्छेत राजेन्द्र सरकं लोकविश्रुतम् । (६२।१)

कृष्णपक्षे चतुर्दश्याम् अभिगम्य वृषध्वजम् । (६२।२)

लभते सर्वकामान् हि स्वर्गलोकं च गच्छति ॥ (६२।३)

तिस्रः कोट्यस् तु तीर्थानां सरके कुरुनन्दन । (६३।१)

रुद्रकोटिस् तथा कूपे ह्रदेषु च महीपते । (६३।२)

इलास्पदं च तत्रैव तीर्थं भरतसत्तम ॥ (६३।३)

तत्र स्नात्वार्चयित्वा च पितॄन् देवांश् च भारत । (६४।१)

न दुर्गतिम् अवाप्नोति वाजपेयं च विन्दति ॥ (६४।२)

किंदाने च नरः स्नात्वा किंजप्ये च महीपते । (६५।१)

अप्रमेयम् अवाप्नोति दानं जप्यं च भारत ॥ (६५।२)

कलश्यां चाप्युपस्पृश्य श्रद्दधानो जितेन्द्रियः । (६६।१)

अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः ॥ (६६।२)

सरकस्य तु पूर्वेण नारदस्य महात्मनः । (६७।१)

तीर्थं कुरुवरश्रेष्ठ अनाजन्मेति विश्रुतम् ॥ (६७।२)

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा प्राणांश् चोत्सृज्य भारत । (६८।१)

नारदेनाभ्यनुज्ञातो लोकान् प्राप्नोति दुर्लभान् ॥ (६८।२)

शुक्लपक्षे दशम्यां तु पुण्डरीकं समाविशेत् । (६९।१)

तत्र स्नात्वा नरो राजन् पुण्डरीकफलं लभेत् ॥ (६९।२)

ततस् त्रिविष्टपं गच्छेत् त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् । (७०।१)

तत्र वैतरणी पुण्या नदी पापप्रमोचनी ॥ (७०।२)

तत्र स्नात्वार्चयित्वा च शूलपाणिं वृषध्वजम् । (७१।१)

सर्वपापविशुद्धात्मा गच्छेत परमां गतिम् ॥ (७१।२)

ततो गच्छेत राजेन्द्र फलकीवनम् उत्तमम् । (७२।१)

यत्र देवाः सदा राजन् फलकीवनम् आश्रिताः । (७२।२)

तपश्चरन्ति विपुलं बहुवर्षसहस्रकम् ॥ (७२।३)

दृषद्वत्यां नरः स्नात्वा तर्पयित्वा च देवताः । (७३।१)

अग्निष्टोमातिरात्राभ्यां फलं विन्दति भारत ॥ (७३।२)

तीर्थे च सर्वदेवानां स्नात्वा भरतसत्तम । (७४।१)

गोसहस्रस्य राजेन्द्र फलं प्राप्नोति मानवः ॥ (७४।२)

पाणिखाते नरः स्नात्वा तर्पयित्वा च देवताः । (७५।१)

राजसूयम् अवाप्नोति ऋषिलोकं च गच्छति ॥ (७५।२)

ततो गच्छेत राजेन्द्र मिश्रकं तीर्थम् उत्तमम् । (७६।१)

तत्र तीर्थानि राजेन्द्र मिश्रितानि महात्मना ॥ (७६।२)

व्यासेन नृपशार्दूल द्विजार्थम् इति नः श्रुतम् । (७७।१)

सर्वतीर्थेषु स स्नाति मिश्रके स्नाति यो नरः ॥ (७७।२)

ततो व्यासवनं गच्छेन् नियतो नियताशनः । (७८।१)

मनोजवे नरः स्नात्वा गोसहस्रफलं लभेत् ॥ (७८।२)

गत्वा मधुवटीं चापि देव्यास् तीर्थं नरः शुचिः । (७९।१)

तत्र स्नात्वार्चयेद् देवान् पितॄंश् च प्रयतः शुचिः । (७९।२)

स देव्या समनुज्ञातो गोसहस्रफलं लभेत् ॥ (७९।३)

कौशिक्याः संगमे यस् तु दृषद्वत्याश् च भारत । (८०।१)

स्नाति वै नियताहारः सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ (८०।२)

ततो व्यासस्थली नाम यत्र व्यासेन धीमता । (८१।१)

पुत्रशोकाभितप्तेन देहत्यागार्थनिश्चयः ॥ (८१।२)

कृतो देवैश् च राजेन्द्र पुनर् उत्थापितस् तदा । (८२।१)

अभिगम्य स्थलीं तस्य गोसहस्रफलं लभेत् ॥ (८२।२)

किंदत्तं कूपम् आसाद्य तिलप्रस्थं प्रदाय च । (८३।१)

गच्छेत परमां सिद्धिम् ऋणैर् मुक्तः कुरूद्वह ॥ (८३।२)

अहश् च सुदिनं चैव द्वे तीर्थे च सुदुर्लभे । (८४।१)

तयोः स्नात्वा नरव्याघ्र सूर्यलोकम् अवाप्नुयात् ॥ (८४।२)

मृगधूमं ततो गच्छेत् त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् । (८५।१)

तत्र गङ्गाह्रदे स्नात्वा समभ्यर्च्य च मानवः । (८५।२)

शूलपाणिं महादेवम् अश्वमेधफलं लभेत् ॥ (८५।३)

देवतीर्थे नरः स्नात्वा गोसहस्रफलं लभेत् । (८६।१)

अथ वामनकं गच्छेत् त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् ॥ (८६।२)

तत्र विष्णुपदे स्नात्वा अर्चयित्वा च वामनम् । (८७।१)

सर्वपापविशुद्धात्मा विष्णुलोकम् अवाप्नुयात् ॥ (८७।२)

कुलम्पुने नरः स्नात्वा पुनाति स्वकुलं नरः । (८८।१)

पवनस्य ह्रदं गत्वा मरुतां तीर्थम् उत्तमम् । (८८।२)

तत्र स्नात्वा नरव्याघ्र वायुलोके महीयते ॥ (८८।३)

अमराणां ह्रदे स्नात्वा अमरेषु नराधिप । (८९।१)

अमराणां प्रभावेन स्वर्गलोके महीयते ॥ (८९।२)

शालिहोत्रस्य राजेन्द्र शालिशूर्पे यथाविधि । (९०।१)

स्नात्वा नरवरश्रेष्ठ गोसहस्रफलं लभेत् ॥ (९०।२)

श्रीकुञ्जं च सरस्वत्यां तीर्थं भरतसत्तम । (९१।१)

तत्र स्नात्वा नरो राजन्न् अग्निष्टोमफलं लभेत् ॥ (९१।२)

ततो नैमिषकुञ्जं च समासाद्य कुरूद्वह । (९२।१)

ऋषयः किल राजेन्द्र नैमिषेयास् तपोधनाः । (९२।२)

तीर्थयात्रां पुरस्कृत्य कुरुक्षेत्रं गताः पुरा ॥ (९२।३)

ततः कुञ्जः सरस्वत्यां कृतो भरतसत्तम । (९३।१)

ऋषीणाम् अवकाशः स्याद् यथा तुष्टिकरो महान् ॥ (९३।२)

तस्मिन् कुञ्जे नरः स्नात्वा गोसहस्रफलं लभेत् । (९४।१)

कन्यातीर्थे नरः स्नात्वा अग्निष्टोमफलं लभेत् ॥ (९४।२)

ततो गच्छेन् नरव्याघ्र ब्रह्मणः स्थानम् उत्तमम् । (९५।१)

तत्र वर्णावरः स्नात्वा ब्राह्मण्यं लभते नरः । (९५।२)

ब्राह्मणश् च विशुद्धात्मा गच्छेत परमां गतिम् ॥ (९५।३)

ततो गच्छेन् नरश्रेष्ठ सोमतीर्थम् अनुत्तमम् । (९६।१)

तत्र स्नात्वा नरो राजन् सोमलोकम् अवाप्नुयात् ॥ (९६।२)

सप्तसारस्वतं तीर्थं ततो गच्छेन् नराधिप । (९७।१)

यत्र मङ्कणकः सिद्धो महर्षिर् लोकविश्रुतः ॥ (९७।२)

पुरा मङ्कणको राजन् कुशाग्रेणेति नः श्रुतम् । (९८।१)

क्षतः किल करे राजंस् तस्य शाकरसो ऽस्रवत् ॥ (९८।२)

स वै शाकरसं दृष्ट्वा हर्षाविष्टो महातपाः । (९९।१)

प्रनृत्तः किल विप्रर्षिर् विस्मयोत्फुल्ललोचनः ॥ (९९।२)

ततस् तस्मिन् प्रनृत्ते वै स्थावरं जङ्गमं च यत् । (१००।१)

प्रनृत्तम् उभयं वीर तेजसा तस्य मोहितम् ॥ (१००।२)

ब्रह्मादिभिः सुरै राजन्न् ऋषिभिश् च तपोधनैः । (१०१।१)

विज्ञप्तो वै महादेव ऋषेर् अर्थे नराधिप । (१०१।२)

नायं नृत्येद् यथा देव तथा त्वं कर्तुम् अर्हसि ॥ (१०१।३)

ततः प्रनृत्तम् आसाद्य हर्षाविष्टेन चेतसा । (१०२।१)

सुराणां हितकामार्थम् ऋषिं देवो ऽभ्यभाषत ॥ (१०२।२)

अहो महर्षे धर्मज्ञ किमर्थं नृत्यते भवान् । (१०३।१)

हर्षस्थानं किमर्थं वा तवाद्य मुनिपुंगव ॥ (१०३।२)

ऋषिर् उवाच । (१०४।१)

किं न पश्यसि मे देव कराच्छाकरसं स्रुतम् । (१०४।२)

यं दृष्ट्वाहं प्रनृत्तो वै हर्षेण महतान्वितः ॥ (१०४।३)

पुलस्त्य उवाच । (१०५।१)

तं प्रहस्याब्रवीद् देवो मुनिं रागेण मोहितम् । (१०५।२)

अहं वै विस्मयं विप्र न गच्छामीति पश्य माम् ॥ (१०५।३)

एवम् उक्त्वा नरश्रेष्ठ महादेवेन धीमता । (१०६।१)

अङ्गुल्यग्रेण राजेन्द्र स्वाङ्गुष्ठस् ताडितो ऽनघ ॥ (१०६।२)

ततो भस्म क्षताद् राजन् निर्गतं हिमसंनिभम् । (१०७।१)

तद् दृष्ट्वा व्रीडितो राजन् स मुनिः पादयोर् गतः ॥ (१०७।२)

नान्यं देवम् अहं मन्ये रुद्रात् परतरं महत् । (१०८।१)

सुरासुरस्य जगतो गतिस् त्वम् असि शूलधृक् ॥ (१०८।२)

त्वया सृष्टम् इदं विश्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । (१०९।१)

त्वाम् एव भगवन् सर्वे प्रविशन्ति युगक्षये ॥ (१०९।२)

देवैर् अपि न शक्यस् त्वं परिज्ञातुं कुतो मया । (११०।१)

त्वयि सर्वे च दृश्यन्ते सुरा ब्रह्मादयो ऽनघ ॥ (११०।२)

सर्वस् त्वम् असि लोकानां कर्ता कारयिता च ह । (१११।१)

त्वत्प्रसादात् सुराः सर्वे मोदन्तीहाकुतोभयाः । (१११।२)

एवं स्तुत्वा महादेवं स ऋषिः प्रणतो ऽभवत् ॥ (१११।३)

ऋषिर् उवाच । (११२।१)

त्वत्प्रसादान् महादेव तपो मे न क्षरेत वै । (११२।२)

पुलस्त्य उवाच । (११२।३)

ततो देवः प्रहृष्टात्मा ब्रह्मर्षिम् इदम् अब्रवीत् । (११२।४)

तपस् ते वर्धतां विप्र मत्प्रसादात् सहस्रधा ॥ (११२।५)

आश्रमे चेह वत्स्यामि त्वया सार्धं महामुने । (११३।१)

सप्तसारस्वते स्नात्वा अर्चयिष्यन्ति ये तु माम् ॥ (११३।२)

न तेषां दुर्लभं किंचिद् इह लोके परत्र च । (११४।१)

सारस्वतं च ते लोकं गमिष्यन्ति न संशयः ॥ (११४।२)

ततस् त्वौशनसं गच्छेत् त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् । (११५।१)

यत्र ब्रह्मादयो देवा ऋषयश् च तपोधनाः ॥ (११५।२)

कार्त्तिकेयश्च भगवांस् त्रिसंध्यं किल भारत । (११६।१)

सांनिध्यम् अकरोत् तत्र भार्गवप्रियकाम्यया ॥ (११६।२)

कपालमोचनं तीर्थं सर्वपापप्रमोचनम् । (११७।१)

तत्र स्नात्वा नरव्याघ्र सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ (११७।२)

अग्नितीर्थं ततो गच्छेत् तत्र स्नात्वा नरर्षभ । (११८।१)

अग्निलोकम् अवाप्नोति कुलं चैव समुद्धरेत् ॥ (११८।२)

विश्वामित्रस्य तत्रैव तीर्थं भरतसत्तम । (११९।१)

तत्र स्नात्वा महाराज ब्राह्मण्यम् अभिजायते ॥ (११९।२)

ब्रह्मयोनिं समासाद्य शुचिः प्रयतमानसः । (१२०।१)

तत्र स्नात्वा नरव्याघ्र ब्रह्मलोकं प्रपद्यते । (१२०।२)

पुनात्य् आसप्तमं चैव कुलं नास्त्यत्र संशयः ॥ (१२०।३)

ततो गच्छेत राजेन्द्र तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । (१२१।१)

पृथूदकम् इति ख्यातं कार्त्तिकेयस्य वै नृप । (१२१।२)

तत्राभिषेकं कुर्वीत पितृदेवार्चने रतः ॥ (१२१।३)

अज्ञानाज्ज्ञानतो वापि स्त्रिया वा पुरुषेण वा । (१२२।१)

यत् किंचिद् अशुभं कर्म कृतं मानुषबुद्धिना ॥ (१२२।२)

तत् सर्वं नश्यते तस्य स्नातमात्रस्य भारत । (१२३।१)

अश्वमेधफलं चापि स्वर्गलोकं च गच्छति ॥ (१२३।२)

पुण्यम् आहुः कुरुक्षेत्रं कुरुक्षेत्रात् सरस्वतीम् । (१२४।१)

सरस्वत्याश् च तीर्थानि तीर्थेभ्यश्च पृथूदकम् ॥ (१२४।२)

उत्तमे सर्वतीर्थानां यस् त्यजेद् आत्मनस् तनुम् । (१२५।१)

पृथूदके जप्यपरो नैनं श्वोमरणं तपेत् ॥ (१२५।२)

गीतं सनत्कुमारेण व्यासेन च महात्मना । (१२६।१)

वेदे च नियतं राजन् अभिगच्छेत् पृथूदकम् ॥ (१२६।२)

पृथूदकात् पुण्यतमं नान्यत् तीर्थं नरोत्तम । (१२७।१)

एतन् मेध्यं पवित्रं च पावनं च न संशयः ॥ (१२७।२)

तत्र स्नात्वा दिवं यान्ति अपि पापकृतो जनाः । (१२८।१)

पृथूदके नरश्रेष्ठ प्राहुर् एवं मनीषिणः ॥ (१२८।२)

मधुस्रवं च तत्रैव तीर्थं भरतसत्तम । (१२९।१)

तत्र स्नात्वा नरो राजन् गोसहस्रफलं लभेत् ॥ (१२९।२)

ततो गच्छेन्नरश्रेष्ठ तीर्थं देव्या यथाक्रमम् । (१३०।१)

सरस्वत्यारुणायाश्च संगमं लोकविश्रुतम् ॥ (१३०।२)

त्रिरात्रोपोषितः स्नात्वा मुच्यते ब्रह्महत्यया । (१३१।१)

अग्निष्टोमातिरात्राभ्यां फलं विन्दति मानवः ॥ (१३१।२)

आसप्तमं कुलं चैव पुनाति भरतर्षभ । (१३२।१)

अवतीर्णं च तत्रैव तीर्थं कुरुकुलोद्वह । (१३२।२)

विप्राणाम् अनुकम्पार्थं दर्भिणा निर्मितं पुरा ॥ (१३२।३)

व्रतोपनयनाभ्यां वा उपवासेन वा द्विजः । (१३३।१)

क्रियामन्त्रैश् च संयुक्तो ब्राह्मणः स्यान्न संशयः ॥ (१३३।२)

क्रियामन्त्रविहीनो ऽपि तत्र स्नात्वा नरर्षभ । (१३४।१)

चीर्णव्रतो भवेद् विप्रो दृष्टम् एतत् पुरातने ॥ (१३४।२)

समुद्राश्चापि चत्वारः समानीताश् च दर्भिणा । (१३५।१)

येषु स्नातो नरव्याघ्र न दुर्गतिम् अवाप्नुयात् । (१३५।२)

फलानि गोसहस्राणां चतुर्णां विन्दते च सः ॥ (१३५।३)

ततो गच्छेत राजेन्द्र तीर्थं शतसहस्रकम् । (१३६।१)

साहस्रकं च तत्रैव द्वे तीर्थे लोकविश्रुते ॥ (१३६।२)

उभयोर् हि नरः स्नात्वा गोसहस्रफलं लभेत् । (१३७।१)

दानं वाप्युपवासो वा सहस्रगुणितं भवेत् ॥ (१३७।२)

ततो गच्छेत राजेन्द्र रेणुकातीर्थम् उत्तमम् । (१३८।१)

तत्राभिषेकं कुर्वीत पितृदेवार्चने रतः । (१३८।२)

स्रवपापविशुद्धात्मा अग्निष्टोमफलं लभेत् ॥ (१३८।३)

विमोचनम् उपस्पृश्य जितमन्युर् जितेन्द्रियः । (१३९।१)

प्रतिग्रहकृतैर् दोषैः सर्वैः स परिमुच्यते ॥ (१३९।२)

ततः पञ्चवटं गत्वा ब्रह्मचारी जितेन्द्रियः । (१४०।१)

पुण्येन महता युक्तः सतां लोके महीयते ॥ (१४०।२)

यत्र योगेश्वरः स्थाणुः स्वयम् एव वृषध्वजः । (१४१।१)

तम् अर्चयित्वा देवेशं गमनाद् एव सिध्यति ॥ (१४१।२)

औजसं वरुणं तीर्थं दीप्यते स्वेन तेजसा । (१४२।१)

यत्र ब्रह्मादिभिर् देवैर् ऋषिभिश् च तपोधनैः । (१४२।२)

सेनापत्येन देवानाम् अभिषिक्तो गुहस् तदा ॥ (१४२।३)

औजसस्य तु पूर्वेण कुरुतीर्थं कुरूद्वह । (१४३।१)

कुरुतीर्थे नरः स्नात्वा ब्रह्मचारी जितेन्द्रियः । (१४३।२)

सर्वपापविशुद्धात्मा कुरुलोकं प्रपद्यते ॥ (१४३।३)

स्वर्गद्वारं ततो गच्छेन् नियतो नियताशनः । (१४४।१)

स्वर्गलोकम् अवाप्नोति ब्रह्मलोकं च गच्छति ॥ (१४४।२)

ततो गच्छेद् अनरकं तीर्थसेवी नराधिप । (१४५।१)

तत्र स्नात्वा नरो राजन् न दुर्गतिम् अवाप्नुयात् ॥ (१४५।२)

तत्र ब्रह्मा स्वयं नित्यं देवैः सह महीपते । (१४६।१)

अन्वास्यते नरश्रेष्ठ नारायणपुरोगमैः ॥ (१४६।२)

सांनिध्यं चैव राजेन्द्र रुद्रपत्न्याः कुरूद्वह । (१४७।१)

अभिगम्य च तां देवीं न दुर्गतिम् अवाप्नुयात् ॥ (१४७।२)

तत्रैव च महाराज विश्वेश्वरम् उमापतिम् । (१४८।१)

अभिगम्य महादेवं मुच्यते सर्वकिल्बिषैः ॥ (१४८।२)

नारायणं चाभिगम्य पद्मनाभम् अरिंदमम् । (१४९।१)

शोभमानो महाराज विष्णुलोकं प्रपद्यते ॥ (१४९।२)

तीर्थे तु सर्वदेवानां स्नातः स पुरुषर्षभ । (१५०।१)

सर्वदुःखैः परित्यक्तो द्योतते शशिवत् सदा ॥ (१५०।२)

ततः स्वस्तिपुरं गच्छेत् तीर्थसेवी नराधिप । (१५१।१)

पावनं तीर्थम् आसाद्य तर्पयेत् पितृदेवताः । (१५१।२)

अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः ॥ (१५१।३)

गङ्गाह्रदश् च तत्रैव कूपश् च भरतर्षभ । (१५२।१)

तिस्रः कोट्यस् तु तीर्थानां तस्मिन् कूपे महीपते । (१५२।२)

तत्र स्नात्वा नरो राजन् स्वर्गलोकं प्रपद्यते ॥ (१५२।३)

आपगायां नरः स्नात्वा अर्चयित्वा महेश्वरम् । (१५३।१)

गाणपत्यम् अवाप्नोति कुलं चोद्धरते स्वकम् ॥ (१५३।२)

ततः स्थाणुवटं गच्छेत् त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् । (१५४।१)

तत्र स्नात्वा स्थितो रात्रिं रुद्रलोकम् अवाप्नुयात् ॥ (१५४।२)

बदरीपाचनं गच्छेद् वसिष्ठस्याश्रमं ततः । (१५५।१)

बदरं भक्षयेत् तत्र त्रिरात्रोपोषितो नरः ॥ (१५५।२)

सम्यग् द्वादश वर्षाणि बदरान् भक्षयेत् तु यः । (१५६।१)

त्रिरात्रोपोषितश् चैव भवेत् तुल्यो नराधिप ॥ (१५६।२)

इन्द्रमार्गं समासाद्य तीर्थसेवी नराधिप । (१५७।१)

अहोरात्रोपवासेन शक्रलोके महीयते ॥ (१५७।२)

एकरात्रं समासाद्य एकरात्रोषितो नरः । (१५८।१)

नियतः सत्यवादी च ब्रह्मलोके महीयते ॥ (१५८।२)

ततो गच्छेत धर्मज्ञ तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम् । (१५९।१)

आदित्यस्याश्रमो यत्र तेजोराशेर् महात्मनः ॥ (१५९।२)

तस्मिंस् तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयित्वा विभावसुम् । (१६०।१)

आदित्यलोकं व्रजति कुलं चैव समुद्धरेत् ॥ (१६०।२)

सोमतीर्थे नरः स्नात्वा तीर्थसेवी कुरूद्वह । (१६१।१)

सोमलोकम् अवाप्नोति नरो नास्त्यत्र संशयः ॥ (१६१।२)

ततो गच्छेत धर्मज्ञ दधीचस्य महात्मनः । (१६२।१)

तीर्थं पुण्यतमं राजन् पावनं लोकविश्रुतम् ॥ (१६२।२)

यत्र सारस्वतो राजन् सो ऽङ्गिरास् तपसो निधिः । (१६३।१)

तस्मिंस् तीर्थे नरः स्नात्वा वाजपेयफलं लभेत् । (१६३।२)

सारस्वतीं गतिं चैव लभते नात्र संशयः ॥ (१६३।३)

ततः कन्याश्रमं गच्छेन् नियतो ब्रह्मचर्यवान् । (१६४।१)

त्रिरात्रोपोषितो राजन्न् उपवासपरायणः । (१६४।२)

लभेत् कन्याशतं दिव्यं ब्रह्मलोकं च गच्छति ॥ (१६४।३)

ततो गच्छेत धर्मज्ञ तीर्थं संनिहितीम् अपि । (१६५।१)

यत्र ब्रह्मादयो देवा ऋषयश् च तपोधनाः । (१६५।२)

मासि मासि समायान्ति पुण्येन महतान्विताः ॥ (१६५।३)

संनिहित्याम् उपस्पृश्य राहुग्रस्ते दिवाकरे । (१६६।१)

अश्वमेधशतं तेन इष्टं भवति शाश्वतम् ॥ (१६६।२)

पृथिव्यां यानि तीर्थानि अन्तरिक्षचराणि च । (१६७।१)

नद्यो नदास् तडागाश्च सर्वप्रस्रवणानि च ॥ (१६७।२)

उदपानाश्च वप्राश् च पुण्यान्यायतनानि च । (१६८।१)

मासि मासि समायान्ति संनिहित्यां न संशयः ॥ (१६८।२)

यत् किंचिद् दुष्कृतं कर्म स्त्रिया वा पुरुषस्य वा । (१६९।१)

स्नातमात्रस्य तत् सर्वं नश्यते नात्र संशयः । (१६९।२)

पद्मवर्णेन यानेन ब्रह्मलोकं स गच्छति ॥ (१६९।३)

अभिवाद्य ततो यक्षं द्वारपालम् अरन्तुकम् । (१७०।१)

कोटिरूपम् उपस्पृश्य लभेद् बहु सुवर्णकम् ॥ (१७०।२)

गङ्गाह्रदश् च तत्रैव तीर्थं भरतसत्तम । (१७१।१)

तत्र स्नातस् तु धर्मज्ञ ब्रह्मचारी समाहितः । (१७१।२)

राजसूयाश्वमेधाभ्यां फलं विन्दति शाश्वतम् ॥ (१७१।३)

पृथिव्यां नैमिषं पुण्यम् अन्तरिक्षे च पुष्करम् । (१७२।१)

त्रयाणाम् अपि लोकानां कुरुक्षेत्रं विशिष्यते ॥ (१७२।२)

पांसवो ऽपि कुरुक्षेत्रे वायुना समुदीरिताः । (१७३।१)

अपि दुष्कृतकर्माणं नयन्ति परमां गतिम् ॥ (१७३।२)

दक्षिणेन सरस्वत्या उत्तरेण दृषद्वतीम् । (१७४।१)

ये वसन्ति कुरुक्षेत्रे ते वसन्ति त्रिविष्टपे ॥ (१७४।२)

कुरुक्षेत्रं गमिष्यामि कुरुक्षेत्रे वसाम्यहम् । (१७५।१)

अप्येकां वाचम् उत्सृज्य सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ (१७५।२)

ब्रह्मवेदी कुरुक्षेत्रं पुण्यं ब्रह्मर्षिसेवितम् । (१७६।१)

तदावसन्ति ये राजन् न ते शोच्याः कथंचन ॥ (१७६।२)

तरन्तुकारन्तुकयोर् यद् अन्तरं रामह्रदानां च मचक्रुकस्य । (१७७।१)

एतत् कुरुक्षेत्रसमन्तपञ्चकं पितामहस्योत्तरवेदिर् उच्यते ॥ (१७७।२)