वैशंपायन उवाच । (१।१)

एतस्मिन्न् एव काले तु वासुदेवो ऽपि वीर्यवान् । (१।२)

उपायाद् वृष्णिभिः सार्धं पुरं वारणसाह्वयम् ॥ (१।३)

समयं वाजिमेधस्य विदित्वा पुरुषर्षभः । (२।१)

यथोक्तो धर्मपुत्रेण व्रजन् स स्वपुरीं प्रति ॥ (२।२)

रौक्मिणेयेन सहितो युयुधानेन चैव ह । (३।१)

चारुदेष्णेन साम्बेन गदेन कृतवर्मणा ॥ (३।२)

सारणेन च वीरेण निशठेनोल्मुकेन च । (४।१)

बलदेवं पुरस्कृत्य सुभद्रासहितस्तदा ॥ (४।२)

द्रौपदीम् उत्तरां चैव पृथां चाप्यवलोककः । (५।१)

समाश्वासयितुं चापि क्षत्रिया निहतेश्वराः ॥ (५।२)

तान् आगतान् समीक्ष्यैव धृतराष्ट्रो महीपतिः । (६।१)

प्रत्यगृह्णाद् यथान्यायं विदुरश्च महामनाः ॥ (६।२)

तत्रैव न्यवसत् कृष्णः स्वर्चितः पुरुषर्षभः । (७।१)

विदुरेण महातेजास्तथैव च युयुत्सुना ॥ (७।२)

वसत्सु वृष्णिवीरेषु तत्राथ जनमेजय । (८।१)

जज्ञे तव पिता राजन् परिक्षित् परवीरहा ॥ (८।२)

स तु राजा महाराज ब्रह्मास्त्रेणाभिपीडितः । (९।१)

शवो बभूव निश्चेष्टो हर्षशोकविवर्धनः ॥ (९।२)

हृष्टानां सिंहनादेन जनानां तत्र निस्वनः । (१०।१)

आविश्य प्रदिशः सर्वाः पुनर् एव व्युपारमत् ॥ (१०।२)

ततः सो ऽतित्वरः कृष्णो विवेशान्तःपुरं तदा । (११।१)

युयुधानद्वितीयो वै व्यथितेन्द्रियमानसः ॥ (११।२)

ततस्त्वरितम् आयान्तीं ददर्श स्वां पितृष्वसाम् । (१२।१)

क्रोशन्तीम् अभिधावेति वासुदेवं पुनः पुनः ॥ (१२।२)

पृष्ठतो द्रौपदीं चैव सुभद्रां च यशस्विनीम् । (१३।१)

सविक्रोशं सकरुणं बान्धवानां स्त्रियो नृप ॥ (१३।२)

ततः कृष्णं समासाद्य कुन्ती राजसुता तदा । (१४।१)

प्रोवाच राजशार्दूल बाष्पगद्गदया गिरा ॥ (१४।२)

वासुदेव महाबाहो सुप्रजा देवकी त्वया । (१५।१)

त्वं नो गतिः प्रतिष्ठा च त्वदायत्तम् इदं कुलम् ॥ (१५।२)

यदुप्रवीर यो ऽयं ते स्वस्रीयस्यात्मजः प्रभो । (१६।१)

अश्वत्थाम्ना हतो जातस्तम् उज्जीवय केशव ॥ (१६।२)

त्वया ह्येतत् प्रतिज्ञातम् ऐषीके यदुनन्दन । (१७।१)

अहं संजीवयिष्यामि मृतं जातम् इति प्रभो ॥ (१७।२)

सो ऽयं जातो मृतस्तात पश्यैनं पुरुषर्षभ । (१८।१)

उत्तरां च सुभद्रां च द्रौपदीं मां च माधव ॥ (१८।२)

धर्मपुत्रं च भीमं च फल्गुनं नकुलं तथा । (१९।१)

सहदेवं च दुर्धर्ष सर्वान्नस्त्रातुम् अर्हसि ॥ (१९।२)

अस्मिन् प्राणाः समायत्ताः पाण्डवानां ममैव च । (२०।१)

पाण्डोश्च पिण्डो दाशार्ह तथैव श्वशुरस्य मे ॥ (२०।२)

अभिमन्योश्च भद्रं ते प्रियस्य सदृशस्य च । (२१।१)

प्रियम् उत्पादयाद्य त्वं प्रेतस्यापि जनार्दन ॥ (२१।२)

उत्तरा हि प्रियोक्तं वै कथयत्यरिसूदन । (२२।१)

अभिमन्योर् वचः कृष्ण प्रियत्वात् ते न संशयः ॥ (२२।२)

अब्रवीत् किल दाशार्ह वैराटीम् आर्जुनिः पुरा । (२३।१)

मातुलस्य कुलं भद्रे तव पुत्रो गमिष्यति ॥ (२३।२)

गत्वा वृष्ण्यन्धककुलं धनुर्वेदं ग्रहीष्यति । (२४।१)

अस्त्राणि च विचित्राणि नीतिशास्त्रं च केवलम् ॥ (२४।२)

इत्येतत् प्रणयात् तात सौभद्रः परवीरहा । (२५।१)

कथयामास दुर्धर्षस्तथा चैतन्न संशयः ॥ (२५।२)

तास्त्वां वयं प्रणम्येह याचामो मधुसूदन । (२६।१)

कुलस्यास्य हितार्थं त्वं कुरु कल्याणम् उत्तमम् ॥ (२६।२)

एवम् उक्त्वा तु वार्ष्णेयं पृथा पृथुललोचना । (२७।१)

उच्छ्रित्य बाहू दुःखार्ता ताश्चान्याः प्रापतन् भुवि ॥ (२७।२)

अब्रुवंश्च महाराज सर्वाः सास्राविलेक्षणाः । (२८।१)

स्वस्रीयो वासुदेवस्य मृतो जात इति प्रभो ॥ (२८।२)

एवम् उक्ते ततः कुन्तीं प्रत्यगृह्णाज्जनार्दनः । (२९।१)

भूमौ निपतितां चैनां सान्त्वयामास भारत ॥ (२९।२)