वासुदेव उवाच । (१।१)

एवम् उक्त्वा रौक्मिणेयो यादवान् भरतर्षभ । (१।२)

दंशितैर् हरिभिर् युक्तं रथम् आस्थाय काञ्चनम् ॥ (१।३)

उच्छ्रित्य मकरं केतुं व्यात्ताननम् अलंकृतम् । (२।१)

उत्पतद्भिर् इवाकाशं तैर् हयैर् अन्वयात् परान् ॥ (२।२)

विक्षिपन् नादयंश् चापि धनुःश्रेष्ठं महाबलः । (३।१)

तूणखड्गधरः शूरो बद्धगोधाङ्गुलित्रवान् ॥ (३।२)

स विद्युच्चलितं चापं विहरन् वै तलात् तलम् । (४।१)

मोहयामास दैतेयान् सर्वान् सौभनिवासिनः ॥ (४।२)

नास्य विक्षिपतश् चापं संदधानस्य चासकृत् । (५।१)

अन्तरं ददृशे कश्चिन् निघ्नतः शात्रवान् रणे ॥ (५।२)

मुखस्य वर्णो न विकल्पते ऽस्य चेलुश् च गात्राणि न चापि तस्य । (६।१)

सिंहोन्नतं चाप्य् अभिगर्जतो ऽस्य शुश्राव लोको ऽद्भुतरूपम् अग्र्यम् ॥ (६।२)

जलेचरः काञ्चनयष्टिसंस्थो व्यात्ताननः सर्वतिमिप्रमाथी । (७।१)

वित्रासयन् राजति वाहमुख्ये शाल्वस्य सेनाप्रमुखे ध्वजाग्र्यः ॥ (७।२)

ततः स तूर्णं निष्पत्य प्रद्युम्नः शत्रुकर्शनः । (८।१)

शाल्वम् एवाभिदुद्राव विधास्यन् कलहं नृप ॥ (८।२)

अभियानं तु वीरेण प्रद्युम्नेन महाहवे । (९।१)

नामर्षयत संक्रुद्धः शाल्वः कुरुकुलोद्वह ॥ (९।२)

स रोषमदमत्तो वै कामगाद् अवरुह्य च । (१०।१)

प्रद्युम्नं योधयामास शाल्वः परपुरंजयः ॥ (१०।२)

तयोः सुतुमुलं युद्धं शाल्ववृष्णिप्रवीरयोः । (११।१)

समेता ददृशुर् लोका बलिवासवयोर् इव ॥ (११।२)

तस्य मायामयो वीर रथो हेमपरिष्कृतः । (१२।१)

सध्वजः सपताकश् च सानुकर्षः सतूणवान् ॥ (१२।२)

स तं रथवरं श्रीमान् समारुह्य किल प्रभो । (१३।१)

मुमोच बाणान् कौरव्य प्रद्युम्नाय महाबलः ॥ (१३।२)

ततो बाणमयं वर्षं व्यसृजत् तरसा रणे । (१४।१)

प्रद्युम्नो भुजवेगेन शाल्वं संमोहयन्न् इव ॥ (१४।२)

स तैर् अभिहतः संख्ये नामर्षयत सौभराट् । (१५।१)

शरान् दीप्ताग्निसंकाशान् मुमोच तनये मम ॥ (१५।२)

स शाल्वबाणै राजेन्द्र विद्धो रुक्मिणिनन्दनः । (१६।१)

मुमोच बाणं त्वरितो मर्मभेदिनम् आहवे ॥ (१६।२)

तस्य वर्म विभिद्याशु स बाणो मत्सुतेरितः । (१७।१)

बिभेद हृदयं पत्त्री स पपात मुमोह च ॥ (१७।२)

तस्मिन् निपतिते वीरे शाल्वराजे विचेतसि । (१८।१)

सम्प्राद्रवन् दानवेन्द्रा दारयन्तो वसुंधराम् ॥ (१८।२)

हाहाकृतम् अभूत् सैन्यं शाल्वस्य पृथिवीपते । (१९।१)

नष्टसंज्ञे निपतिते तदा सौभपतौ नृप ॥ (१९।२)

तत उत्थाय कौरव्य प्रतिलभ्य च चेतनाम् । (२०।१)

मुमोच बाणं तरसा प्रद्युम्नाय महाबलः ॥ (२०।२)

तेन विद्धो महाबाहुः प्रद्युम्नः समरे स्थितः । (२१।१)

जत्रुदेशे भृशं वीरो व्यवासीदद् रथे तदा ॥ (२१।२)

तं स विद्ध्वा महाराज शाल्वो रुक्मिणिनन्दनम् । (२२।१)

ननाद सिंहनादं वै नादेनापूरयन्महीम् ॥ (२२।२)

ततो मोहं समापन्ने तनये मम भारत । (२३।१)

मुमोच बाणांस् त्वरितः पुनर् अन्यान् दुरासदान् ॥ (२३।२)

स तैर् अभिहतो बाणैर् बहुभिस् तेन मोहितः । (२४।१)

निश्चेष्टः कौरवश्रेष्ठ प्रद्युम्नो ऽभूद् रणाजिरे ॥ (२४।२)