अर्जुन उवाच । (१।१)

मदनुग्रहाय परमं गुह्यमध्यात्मसंज्ञितम् । (१।२)

यत्त्वयोक्तं वचस्तेन मोहो ऽयं विगतो मम ॥ (१।३)

भवाप्ययौ हि भूतानां श्रुतौ विस्तरशो मया । (२।१)

त्वत्तः कमलपत्राक्ष माहात्म्यमपि चाव्ययम् ॥ (२।२)

एवमेतद्यथात्थ त्वमात्मानं परमेश्वर । (३।१)

द्रष्टुमिच्छामि ते रूपमैश्वरं पुरुषोत्तम ॥ (३।२)

मन्यसे यदि तच्छक्यं मया द्रष्टुमिति प्रभो । (४।१)

योगेश्वर ततो मे त्वं दर्शयात्मानमव्ययम् ॥ (४।२)

श्रीभगवानुवाच । (५।१)

पश्य मे पार्थ रूपाणि शतशो ऽथ सहस्रशः । (५।२)

नानाविधानि दिव्यानि नानावर्णाकृतीनि च ॥ (५।३)

पश्यादित्यान्वसून्रुद्रानश्विनौ मरुतस्तथा । (६।१)

बहून्यदृष्टपूर्वाणि पश्याश्चर्याणि भारत ॥ (६।२)

इहैकस्थं जगत्कृत्स्नं पश्याद्य सचराचरम् । (७।१)

मम देहे गुडाकेश यच्चान्यद्द्रष्टुमिच्छसि ॥ (७।२)

न तु मां शक्यसे द्रष्टुमनेनैव स्वचक्षुषा । (८।१)

दिव्यं ददामि ते चक्षुः पश्य मे योगमैश्वरम् ॥ (८।२)

संजय उवाच । (९।१)

एवमुक्त्वा ततो राजन्महायोगेश्वरो हरिः । (९।२)

दर्शयामास पार्थाय परमं रूपमैश्वरम् ॥ (९।३)

अनेकवक्त्रनयनमनेकाद्भुतदर्शनम् । (१०।१)

अनेकदिव्याभरणं दिव्यानेकोद्यतायुधम् ॥ (१०।२)

दिव्यमाल्याम्बरधरं दिव्यगन्धानुलेपनम् । (११।१)

सर्वाश्चर्यमयं देवमनन्तं विश्वतोमुखम् ॥ (११।२)

दिवि सूर्यसहस्रस्य भवेद्युगपदुत्थिता । (१२।१)

यदि भाः सदृशी सा स्याद्भासस्तस्य महात्मनः ॥ (१२।२)

तत्रैकस्थं जगत्कृत्स्नं प्रविभक्तमनेकधा । (१३।१)

अपश्यद्देवदेवस्य शरीरे पाण्डवस्तदा ॥ (१३।२)

ततः स विस्मयाविष्टो हृष्टरोमा धनंजयः । (१४।१)

प्रणम्य शिरसा देवं कृताञ्जलिरभाषत ॥ (१४।२)

अर्जुन उवाच । (१५।१)

पश्यामि देवांस्तव देव देहे सर्वांस्तथा भूतविशेषसंघान् । (१५।२)

ब्रह्माणमीशं कमलासनस्थमृषींश्च सर्वानुरगांश्च दिव्यान् ॥ (१५।३)

अनेकबाहूदरवक्त्रनेत्रं पश्यामि त्वा सर्वतो ऽनन्तरूपम् । (१६।१)

नान्तं न मध्यं न पुनस्तवादिं पश्यामि विश्वेश्वर विश्वरूप ॥ (१६।२)

किरीटिनं गदिनं चक्रिणं च तेजोराशिं सर्वतो दीप्तिमन्तम् । (१७।१)

पश्यामि त्वां दुर्निरीक्ष्यं समन्ताद्दीप्तानलार्कद्युतिमप्रमेयम् ॥ (१७।२)

त्वमक्षरं परमं वेदितव्यं त्वमस्य विश्वस्य परं निधानम् । (१८।१)

त्वमव्ययः शाश्वतधर्मगोप्ता सनातनस्त्वं पुरुषो मतो मे ॥ (१८।२)

अनादिमध्यान्तमनन्तवीर्यमनन्तबाहुं शशिसूर्यनेत्रम् । (१९।१)

पश्यामि त्वां दीप्तहुताशवक्त्रं स्वतेजसा विश्वमिदं तपन्तम् ॥ (१९।२)

द्यावापृथिव्योरिदमन्तरं हि व्याप्तं त्वयैकेन दिशश्च सर्वाः । (२०।१)

दृष्ट्वाद्भुतं रूपमिदं तवोग्रं लोकत्रयं प्रव्यथितं महात्मन् ॥ (२०।२)

अमी हि त्वा सुरसंघा विशन्ति केचिद्भीताः प्राञ्जलयो गृणन्ति । (२१।१)

स्वस्तीत्युक्त्वा महर्षिसिद्धसंघाः स्तुवन्ति त्वां स्तुतिभिः पुष्कलाभिः ॥ (२१।२)

रुद्रादित्या वसवो ये च साध्या विश्वे ऽश्विनौ मरुतश्चोष्मपाश्च । (२२।१)

गन्धर्वयक्षासुरसिद्धसंघा वीक्षन्ते त्वा विस्मिताश्चैव सर्वे ॥ (२२।२)

रूपं महत्ते बहुवक्त्रनेत्रं महाबाहो बहुबाहूरुपादम् । (२३।१)

बहूदरं बहुदंष्ट्राकरालं दृष्ट्वा लोकाः प्रव्यथितास्तथाहम् ॥ (२३।२)

नभःस्पृशं दीप्तमनेकवर्णं व्यात्ताननं दीप्तविशालनेत्रम् । (२४।१)

दृष्ट्वा हि त्वां प्रव्यथितान्तरात्मा धृतिं न विन्दामि शमं च विष्णो ॥ (२४।२)

दंष्ट्राकरालानि च ते मुखानि दृष्ट्वैव कालानलसंनिभानि । (२५।१)

दिशो न जाने न लभे च शर्म प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥ (२५।२)

अमी च त्वां धृतराष्ट्रस्य पुत्राः सर्वे सहैवावनिपालसंघैः । (२६।१)

भीष्मो द्रोणः सूतपुत्रस्तथासौ सहास्मदीयैरपि योधमुख्यैः ॥ (२६।२)

वक्त्राणि ते त्वरमाणा विशन्ति दंष्ट्राकरालानि भयानकानि । (२७।१)

केचिद्विलग्ना दशनान्तरेषु संदृश्यन्ते चूर्णितैरुत्तमाङ्गैः ॥ (२७।२)

यथा नदीनां बहवो ऽम्बुवेगाः समुद्रमेवाभिमुखा द्रवन्ति । (२८।१)

तथा तवामी नरलोकवीरा विशन्ति वक्त्राण्यभिविज्वलन्ति ॥ (२८।२)

यथा प्रदीप्तं ज्वलनं पतंगा विशन्ति नाशाय समृद्धवेगाः । (२९।१)

तथैव नाशाय विशन्ति लोकास्तवापि वक्त्राणि समृद्धवेगाः ॥ (२९।२)

लेलिह्यसे ग्रसमानः समन्ताल्लोकान्समग्रान्वदनैर्ज्वलद्भिः । (३०।१)

तेजोभिरापूर्य जगत्समग्रं भासस्तवोग्राः प्रतपन्ति विष्णो ॥ (३०।२)

आख्याहि मे को भवानुग्ररूपो नमो ऽस्तु ते देववर प्रसीद । (३१।१)

विज्ञातुमिच्छामि भवन्तमाद्यं न हि प्रजानामि तव प्रवृत्तिम् ॥ (३१।२)

श्रीभगवानुवाच । (३२।१)

कालो ऽस्मि लोकक्षयकृत्प्रवृद्धो लोकान्समाहर्तुमिह प्रवृत्तः । (३२।२)

ऋते ऽपि त्वा न भविष्यन्ति सर्वे ये ऽवस्थिताः प्रत्यनीकेषु योधाः ॥ (३२।३)

तस्मात्त्वमुत्तिष्ठ यशो लभस्व जित्वा शत्रून्भुङ्क्ष्व राज्यं समृद्धम् । (३३।१)

मयैवैते निहताः पूर्वमेव निमित्तमात्रं भव सव्यसाचिन् ॥ (३३।२)

द्रोणं च भीष्मं च जयद्रथं च कर्णं तथान्यानपि योधवीरान् । (३४।१)

मया हतांस्त्वं जहि मा व्यथिष्ठा युध्यस्व जेतासि रणे सपत्नान् ॥ (३४।२)

संजय उवाच । (३५।१)

एतच्छ्रुत्वा वचनं केशवस्य कृताञ्जलिर्वेपमानः किरीटी । (३५।२)

नमस्कृत्वा भूय एवाह कृष्णं सगद्गदं भीतभीतः प्रणम्य ॥ (३५।३)

अर्जुन उवाच । (३६।१)

स्थाने हृषीकेश तव प्रकीर्त्या जगत्प्रहृष्यत्यनुरज्यते च । (३६।२)

रक्षांसि भीतानि दिशो द्रवन्ति सर्वे नमस्यन्ति च सिद्धसंघाः ॥ (३६।३)

कस्माच्च ते न नमेरन्महात्मन्गरीयसे ब्रह्मणो ऽप्यादिकर्त्रे । (३७।१)

अनन्त देवेश जगन्निवास त्वमक्षरं सदसत्तत्परं यत् ॥ (३७।२)

त्वमादिदेवः पुरुषः पुराणस्त्वम् अस्य विश्वस्य परं निधानम् । (३८।१)

वेत्तासि वेद्यं च परं च धाम त्वया ततं विश्वमनन्तरूप ॥ (३८।२)

वायुर्यमो ऽग्निर्वरुणः शशाङ्कः प्रजापतिस्त्वं प्रपितामहश्च । (३९।१)

नमो नमस्ते ऽस्तु सहस्रकृत्वः पुनश्च भूयो ऽपि नमो नमस्ते ॥ (३९।२)

नमः पुरस्तादथ पृष्ठतस्ते नमो ऽस्तु ते सर्वत एव सर्व । (४०।१)

अनन्तवीर्यामितविक्रमस्त्वं सर्वं समाप्नोषि ततो ऽसि सर्वः ॥ (४०।२)

सखेति मत्वा प्रसभं यदुक्तं हे कृष्ण हे यादव हे सखेति । (४१।१)

अजानता महिमानं तवेदं मया प्रमादात्प्रणयेन वापि ॥ (४१।२)

यच्चावहासार्थमसत्कृतो ऽसि विहारशय्यासनभोजनेषु । (४२।१)

एको ऽथ वाप्यच्युत तत्समक्षं तत्क्षामये त्वामहमप्रमेयम् ॥ (४२।२)

पितासि लोकस्य चराचरस्य त्वमस्य पूज्यश्च गुरुर्गरीयान् । (४३।१)

न त्वत्समो ऽस्त्यभ्यधिकः कुतो ऽन्यो लोकत्रये ऽप्यप्रतिमप्रभाव ॥ (४३।२)

तस्मात्प्रणम्य प्रणिधाय कायं प्रसादये त्वामहमीशमीड्यम् । (४४।१)

पितेव पुत्रस्य सखेव सख्युः प्रियः प्रियायार्हसि देव सोढुम् ॥ (४४।२)

अदृष्टपूर्वं हृषितो ऽस्मि दृष्ट्वा भयेन च प्रव्यथितं मनो मे । (४५।१)

तदेव मे दर्शय देव रूपं प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥ (४५।२)

किरीटिनं गदिनं चक्रहस्तमिच्छामि त्वां द्रष्टुमहं तथैव । (४६।१)

तेनैव रूपेण चतुर्भुजेन सहस्रबाहो भव विश्वमूर्ते ॥ (४६।२)

श्रीभगवानुवाच । (४७।१)

मया प्रसन्नेन तवार्जुनेदं रूपं परं दर्शितमात्मयोगात् । (४७।२)

तेजोमयं विश्वमनन्तमाद्यं यन्मे त्वदन्येन न दृष्टपूर्वम् ॥ (४७।३)

न वेदयज्ञाध्ययनैर्न दानैर्न च क्रियाभिर्न तपोभिरुग्रैः । (४८।१)

एवंरूपः शक्य अहं नृलोके द्रष्टुं त्वदन्येन कुरुप्रवीर ॥ (४८।२)

मा ते व्यथा मा च विमूढभावो दृष्ट्वा रूपं घोरमीदृङ्ममेदम् । (४९।१)

व्यपेतभीः प्रीतमनाः पुनस्त्वं तदेव मे रूपमिदं प्रपश्य ॥ (४९।२)

संजय उवाच । (५०।१)

इत्यर्जुनं वासुदेवस्तथोक्त्वा स्वकं रूपं दर्शयामास भूयः । (५०।२)

आश्वासयामास च भीतमेनं भूत्वा पुनः सौम्यवपुर्महात्मा ॥ (५०।३)

अर्जुन उवाच । (५१।१)

दृष्ट्वेदं मानुषं रूपं तव सौम्यं जनार्दन । (५१।२)

इदानीमस्मि संवृत्तः सचेताः प्रकृतिं गतः ॥ (५१।३)

श्रीभगवानुवाच । (५२।१)

सुदुर्दर्शमिदं रूपं दृष्टवानसि यन्मम । (५२।२)

देवा अप्यस्य रूपस्य नित्यं दर्शनकाङ्क्षिणः ॥ (५२।३)

नाहं वेदैर्न तपसा न दानेन न चेज्यया । (५३।१)

शक्य एवंविधो द्रष्टुं दृष्टवानसि मां यथा ॥ (५३।२)

भक्त्या त्वनन्यया शक्य अहमेवंविधो ऽर्जुन । (५४।१)

ज्ञातुं द्रष्टुं च तत्त्वेन प्रवेष्टुं च परंतप ॥ (५४।२)

मत्कर्मकृन्मत्परमो मद्भक्तः सङ्गवर्जितः । (५५।१)

निर्वैरः सर्वभूतेषु यः स मामेति पाण्डव ॥ (५५।२)