युधिष्ठिर उवाच । (१।१)

अन्तर्हितानि भूतानि रक्षांसि बलवन्ति च । (१।२)

अग्निना तपसा चैव शक्यं गन्तुं वृकोदर ॥ (१।३)

संनिवर्तय कौन्तेय क्षुत्पिपासे बलान्वयात् । (२।१)

ततो बलं च दाक्ष्यं च संश्रयस्व कुरूद्वह ॥ (२।२)

ऋषेस् त्वया श्रुतं वाक्यं कैलासं पर्वतं प्रति । (३।१)

बुद्ध्या प्रपश्य कौन्तेय कथं कृष्णा गमिष्यति ॥ (३।२)

अथ वा सहदेवेन धौम्येन च सहाभिभो । (४।१)

सूदैः पौरोगवैश् चैव सर्वैश् च परिचारकैः ॥ (४।२)

रथैर् अश्वैश् च ये चान्ये विप्राः क्लेशासहाः पथि । (५।१)

सर्वैस् त्वं सहितो भीम निवर्तस्वायतेक्षण ॥ (५।२)

त्रयो वयं गमिष्यामो लघ्वाहारा यतव्रताः । (६।१)

अहं च नकुलश् चैव लोमशश् च महातपाः ॥ (६।२)

ममागमनम् आकाङ्क्षन् गङ्गाद्वारे समाहितः । (७।१)

वसेह द्रौपदीं रक्षन् यावदागमनं मम ॥ (७।२)

भीम उवाच । (८।१)

राजपुत्री श्रमेणार्ता दुःखार्ता चैव भारत । (८।२)

व्रजत्येव हि कल्याणी श्वेतवाहदिदृक्षया ॥ (८।३)

तव चाप्यरतिस् तीव्रा वर्धते तम् अपश्यतः । (९।१)

किं पुनः सहदेवं च मां च कृष्णां च भारत ॥ (९।२)

रथाः कामं निवर्तन्तां सर्वे च परिचारकाः । (१०।१)

सूदाः पौरोगवाश् चैव मन्यते यत्र नो भवान् ॥ (१०।२)

न ह्यहं हातुम् इच्छामि भवन्तम् इह कर्हिचित् । (११।१)

शैले ऽस्मिन् राक्षसाकीर्णे दुर्गेषु विषमेषु च ॥ (११।२)

इयं चापि महाभागा राजपुत्री यतव्रता । (१२।१)

त्वाम् ऋते पुरुषव्याघ्र नोत्सहेद् विनिवर्तितुम् ॥ (१२।२)

तथैव सहदेवो ऽयं सततं त्वाम् अनुव्रतः । (१३।१)

न जातु विनिवर्तेत मतज्ञो ह्यहम् अस्य वै ॥ (१३।२)

अपि चात्र महाराज सव्यसाचिदिदृक्षया । (१४।१)

सर्वे लालसभूताः स्म तस्माद् यास्यामहे सह ॥ (१४।२)

यद्यशक्यो रथैर् गन्तुं शैलो ऽयं बहुकन्दरः । (१५।१)

पद्भिर् एव गमिष्यामो मा राजन् विमना भव ॥ (१५।२)

अहं वहिष्ये पाञ्चालीं यत्र यत्र न शक्ष्यति । (१६।१)

इति मे वर्तते बुद्धिर् मा राजन् विमना भव ॥ (१६।२)

सुकुमारौ तथा वीरौ माद्रीनन्दिकरावुभौ । (१७।१)

दुर्गे संतारयिष्यामि यद्यशक्तौ भविष्यतः ॥ (१७।२)

युधिष्ठिर उवाच । (१८।१)

एवं ते भाषमाणस्य बलं भीमाभिवर्धताम् । (१८।२)

यस् त्वम् उत्सहसे वोढुं द्रौपदीं विपुले ऽध्वनि ॥ (१८।३)

यमजौ चापि भद्रं ते नैतद् अन्यत्र विद्यते । (१९।१)

बलं च ते यशश् चैव धर्मः कीर्तिश् च वर्धताम् ॥ (१९।२)

यस् त्वम् उत्सहसे नेतुं भ्रातरौ सह कृष्णया । (२०।१)

मा ते ग्लानिर् महाबाहो मा च ते ऽस्तु पराभवः ॥ (२०।२)

वैशम्पायन उवाच । (२१।१)

ततः कृष्णाब्रवीद् वाक्यं प्रहसन्ती मनोरमा । (२१।२)

गमिष्यामि न संतापः कार्यो मां प्रति भारत ॥ (२१।३)

लोमश उवाच । (२२।१)

तपसा शक्यते गन्तुं पर्वतो गन्धमादनः । (२२।२)

तपसा चैव कौन्तेय सर्वे योक्ष्यामहे वयम् ॥ (२२।३)

नकुलः सहदेवश् च भीमसेनश् च पार्थिव । (२३।१)

अहं च त्वं च कौन्तेय द्रक्ष्यामः श्वेतवाहनम् ॥ (२३।२)

वैशम्पायन उवाच । (२४।१)

एवं सम्भाषमाणास् ते सुबाहोर् विषयं महत् । (२४।२)

ददृशुर् मुदिता राजन् प्रभूतगजवाजिमत् ॥ (२४।३)

किराततङ्गणाकीर्णं कुणिन्दशतसंकुलम् । (२५।१)

हिमवत्यमरैर् जुष्टं बह्वाश्चर्यसमाकुलम् ॥ (२५।२)

सुबाहुश्चापि तान् दृष्ट्वा पूजया प्रत्यगृह्णत । (२६।१)

विषयान्ते कुणिन्दानाम् ईश्वरः प्रीतिपूर्वकम् ॥ (२६।२)

तत्र ते पूजितास्तेन सर्व एव सुखोषिताः । (२७।१)

प्रतस्थुर् विमले सूर्ये हिमवन्तं गिरिं प्रति ॥ (२७।२)

इन्द्रसेनमुखांश् चैव भृत्यान् पौरोगवांस् तथा । (२८।१)

सूदांश् च परिबर्हं च द्रौपद्याः सर्वशो नृप ॥ (२८।२)

राज्ञः कुणिन्दाधिपतेः परिदाय महारथाः । (२९।१)

पद्भिर् एव महावीर्या ययुः कौरवनन्दनाः ॥ (२९।२)

ते शनैः प्राद्रवन् सर्वे कृष्णया सह पाण्डवाः । (३०।१)

तस्माद् देशात् सुसंहृष्टा द्रष्टुकामा धनंजयम् ॥ (३०।२)