वैशंपायन उवाच । (१।१)

एतच्छ्रुत्वा तु कौन्तेयः सर्वान् भ्रातॄन् उपह्वरे । (१।२)

आहूय भरतश्रेष्ठ इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१।३)

धार्तराष्ट्रस्य सैन्येषु ये चारपुरुषा मम । (२।१)

ते प्रवृत्तिं प्रयच्छन्ति ममेमां व्युषितां निशाम् ॥ (२।२)

दुर्योधनः किलापृच्छद् आपगेयं महाव्रतम् । (३।१)

केन कालेन पाण्डूनां हन्याः सैन्यम् इति प्रभो ॥ (३।२)

मासेनेति च तेनोक्तो धार्तराष्ट्रः सुदुर्मतिः । (४।१)

तावता चापि कालेन द्रोणो ऽपि प्रत्यजानत ॥ (४।२)

गौतमो द्विगुणं कालम् उक्तवान् इति नः श्रुतम् । (५।१)

द्रौणिस्तु दशरात्रेण प्रतिजज्ञे महास्त्रवित् ॥ (५।२)

तथा दिव्यास्त्रवित् कर्णः संपृष्टः कुरुसंसदि । (६।१)

पञ्चभिर् दिवसैर् हन्तुं स सैन्यं प्रतिजज्ञिवान् ॥ (६।२)

तस्माद् अहम् अपीच्छामि श्रोतुम् अर्जुन ते वचः । (७।१)

कालेन कियता शत्रून् क्षपयेर् इति संयुगे ॥ (७।२)

एवम् उक्तो गुडाकेशः पार्थिवेन धनंजयः । (८।१)

वासुदेवम् अवेक्ष्येदं वचनं प्रत्यभाषत ॥ (८।२)

सर्व एते महात्मानः कृतास्त्राश्चित्रयोधिनः । (९।१)

असंशयं महाराज हन्युर् एव बलं तव ॥ (९।२)

अपैतु ते मनस्तापो यथासत्यं ब्रवीम्यहम् । (१०।१)

हन्याम् एकरथेनाहं वासुदेवसहायवान् ॥ (१०।२)

सामरान् अपि लोकांस्त्रीन् सहस्थावरजङ्गमान् । (११।१)

भूतं भव्यं भविष्यच्च निमेषाद् इति मे मतिः ॥ (११।२)

यत् तद् घोरं पशुपतिः प्रादाद् अस्त्रं महन्मम । (१२।१)

कैराते द्वन्द्वयुद्धे वै तद् इदं मयि वर्तते ॥ (१२।२)

यद् युगान्ते पशुपतिः सर्वभूतानि संहरन् । (१३।१)

प्रयुङ्क्ते पुरुषव्याघ्र तद् इदं मयि वर्तते ॥ (१३।२)

तन्न जानाति गाङ्गेयो न द्रोणो न च गौतमः । (१४।१)

न च द्रोणसुतो राजन् कुत एव तु सूतजः ॥ (१४।२)

न तु युक्तं रणे हन्तुं दिव्यैर् अस्त्रैः पृथग्जनम् । (१५।१)

आर्जवेनैव युद्धेन विजेष्यामो वयं परान् ॥ (१५।२)

तथेमे पुरुषव्याघ्राः सहायास्तव पार्थिव । (१६।१)

सर्वे दिव्यास्त्रविदुषः सर्वे युद्धाभिनन्दिनः ॥ (१६।२)

वेदान्तावभृथस्नाताः सर्व एते ऽपराजिताः । (१७।१)

निहन्युः समरे सेनां देवानाम् अपि पाण्डव ॥ (१७।२)

शिखण्डी युयुधानश्च धृष्टद्युम्नश्च पार्षतः । (१८।१)

भीमसेनो यमौ चोभौ युधामन्यूत्तमौजसौ ॥ (१८।२)

विराटद्रुपदौ चोभौ भीष्मद्रोणसमौ युधि । (१९।१)

स्वयं चापि समर्थो ऽसि त्रैलोक्योत्सादने अपि ॥ (१९।२)

क्रोधाद् यं पुरुषं पश्येस्त्वं वासवसमद्युते । (२०।१)

क्षिप्रं न स भवेद् व्यक्तम् इति त्वां वेद्मि कौरव ॥ (२०।२)