वैशंपायन उवाच । (१।१)

त्रिगर्तैर् अभवद् युद्धं कृतवैरैः किरीटिनः । (१।२)

महारथसमाज्ञातैर् हतानां पुत्रनप्तृभिः ॥ (१।३)

ते समाज्ञाय सम्प्राप्तं यज्ञियं तुरगोत्तमम् । (२।१)

विषयान्ते ततो वीरा दंशिताः पर्यवारयन् ॥ (२।२)

रथिनो बद्धतूणीराः सदश्वैः समलंकृतैः । (३।१)

परिवार्य हयं राजन् ग्रहीतुं सम्प्रचक्रमुः ॥ (३।२)

ततः किरीटी संचिन्त्य तेषां राज्ञां चिकीर्षितम् । (४।१)

वारयामास तान् वीरान् सान्त्वपूर्वम् अरिंदमः ॥ (४।२)

तम् अनादृत्य ते सर्वे शरैर् अभ्यहनंस्तदा । (५।१)

तमोरजोभ्यां संछन्नांस्तान् किरीटी न्यवारयत् ॥ (५।२)

अब्रवीच्च ततो जिष्णुः प्रहसन्न् इव भारत । (६।१)

निवर्तध्वम् अधर्मज्ञाः श्रेयो जीवितम् एव वः ॥ (६।२)

स हि वीरः प्रयास्यन् वै धर्मराजेन वारितः । (७।१)

हतबान्धवा न ते पार्थ हन्तव्याः पार्थिवा इति ॥ (७।२)

स तदा तद् वचः श्रुत्वा धर्मराजस्य धीमतः । (८।१)

तान्निवर्तध्वम् इत्याह न न्यवर्तन्त चापि ते ॥ (८।२)

ततस्त्रिगर्तराजानं सूर्यवर्माणम् आहवे । (९।१)

वितत्य शरजालेन प्रजहास धनंजयः ॥ (९।२)

ततस्ते रथघोषेण खुरनेमिस्वनेन च । (१०।१)

पूरयन्तो दिशः सर्वा धनंजयम् उपाद्रवन् ॥ (१०।२)

सूर्यवर्मा ततः पार्थे शराणां नतपर्वणाम् । (११।१)

शतान्यमुञ्चद् राजेन्द्र लघ्वस्त्रम् अभिदर्शयन् ॥ (११।२)

तथैवान्ये महेष्वासा ये तस्यैवानुयायिनः । (१२।१)

मुमुचुः शरवर्षाणि धनंजयवधैषिणः ॥ (१२।२)

स ताञ् ज्यापुङ्खनिर्मुक्तैर् बहुभिः सुबहूञ् शरान् । (१३।१)

चिछेद पाण्डवो राजंस्ते भूमौ न्यपतंस्तदा ॥ (१३।२)

केतुवर्मा तु तेजस्वी तस्यैवावरजो युवा । (१४।१)

युयुधे भ्रातुर् अर्थाय पाण्डवेन महात्मना ॥ (१४।२)

तम् आपतन्तं सम्प्रेक्ष्य केतुवर्माणम् आहवे । (१५।१)

अभ्यघ्नन्निशितैर् बाणैर् बीभत्सुः परवीरहा ॥ (१५।२)

केतुवर्मण्यभिहते धृतवर्मा महारथः । (१६।१)

रथेनाशु समावृत्य शरैर् जिष्णुम् अवाकिरत् ॥ (१६।२)

तस्य तां शीघ्रताम् ईक्ष्य तुतोषातीव वीर्यवान् । (१७।१)

गुडाकेशो महातेजा बालस्य धृतवर्मणः ॥ (१७।२)

न संदधानं ददृशे नाददानं च तं तदा । (१८।१)

किरन्तम् एव स शरान् ददृशे पाकशासनिः ॥ (१८।२)

स तु तं पूजयामास धृतवर्माणम् आहवे । (१९।१)

मनसा स मुहूर्तं वै रणे समभिहर्षयन् ॥ (१९।२)

तं पन्नगम् इव क्रुद्धं कुरुवीरः स्मयन्न् इव । (२०।१)

प्रीतिपूर्वं महाराज प्राणैर् न व्यपरोपयत् ॥ (२०।२)

स तथा रक्ष्यमाणो वै पार्थेनामिततेजसा । (२१।१)

धृतवर्मा शरं तीक्ष्णं मुमोच विजये तदा ॥ (२१।२)

स तेन विजयस्तूर्णम् अस्यन् विद्धः करे भृशम् । (२२।१)

मुमोच गाण्डीवं दुःखात् तत् पपाताथ भूतले ॥ (२२।२)

धनुषः पततस्तस्य सव्यसाचिकराद् विभो । (२३।१)

इन्द्रस्येवायुधस्यासीद् रूपं भरतसत्तम ॥ (२३।२)

तस्मिन्निपतिते दिव्ये महाधनुषि पार्थिव । (२४।१)

जहास सस्वनं हासं धृतवर्मा महाहवे ॥ (२४।२)

ततो रोषान्वितो जिष्णुः प्रमृज्य रुधिरं करात् । (२५।१)

धनुर् आदत्त तद् दिव्यं शरवर्षं ववर्ष च ॥ (२५।२)

ततो हलहलाशब्दो दिवस्पृग् अभवत् तदा । (२६।१)

नानाविधानां भूतानां तत् कर्मातीव शंसताम् ॥ (२६।२)

ततः सम्प्रेक्ष्य तं क्रुद्धं कालान्तकयमोपमम् । (२७।१)

जिष्णुं त्रैगर्तका योधास्त्वरिताः पर्यवारयन् ॥ (२७।२)

अभिसृत्य परीप्सार्थं ततस्ते धृतवर्मणः । (२८।१)

परिवव्रुर् गुडाकेशं तत्राक्रुध्यद् धनंजयः ॥ (२८।२)

ततो योधाञ् जघानाशु तेषां स दश चाष्ट च । (२९।१)

महेन्द्रवज्रप्रतिमैर् आयसैर् निशितैः शरैः ॥ (२९।२)

तांस्तु प्रभग्नान् सम्प्रेक्ष्य त्वरमाणो धनंजयः । (३०।१)

शरैर् आशीविषाकारैर् जघान स्वनवद्धसन् ॥ (३०।२)

ते भग्नमनसः सर्वे त्रैगर्तकमहारथाः । (३१।१)

दिशो विदुद्रुवुः सर्वा धनंजयशरार्दिताः ॥ (३१।२)

त ऊचुः पुरुषव्याघ्रं संशप्तकनिषूदनम् । (३२।१)

तव स्म किंकराः सर्वे सर्वे च वशगास्तव ॥ (३२।२)

आज्ञापयस्व नः पार्थ प्रह्वान् प्रेष्यान् अवस्थितान् । (३३।१)

करिष्यामः प्रियं सर्वं तव कौरवनन्दन ॥ (३३।२)

एतद् आज्ञाय वचनं सर्वांस्तान् अब्रवीत् तदा । (३४।१)

जीवितं रक्षत नृपाः शासनं गृह्यताम् इति ॥ (३४।२)