मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

एवम् एतन्महाबाहो रामेणामिततेजसा । (१।२)

प्राप्तं व्यसनम् अत्युग्रं वनवासकृतं पुरा ॥ (१।३)

मा शुचः पुरुषव्याघ्र क्षत्रियो ऽसि परंतप । (२।१)

बाहुवीर्याश्रये मार्गे वर्तसे दीप्तनिर्णये ॥ (२।२)

न हि ते वृजिनं किंचिद् दृश्यते परम् अण्वपि । (३।१)

अस्मिन् मार्गे विषीदेयुः सेन्द्रा अपि सुरासुराः ॥ (३।२)

संहत्य निहतो वृत्रो मरुद्भिर् वज्रपाणिना । (४।१)

नमुचिश्चैव दुर्धर्षो दीर्घजिह्वा च राक्षसी ॥ (४।२)

सहायवति सर्वार्थाः संतिष्ठन्तीह सर्वशः । (५।१)

किं नु तस्याजितं संख्ये भ्राता यस्य धनंजयः ॥ (५।२)

अयं च बलिनां श्रेष्ठो भीमो भीमपराक्रमः । (६।१)

युवानौ च महेष्वासौ यमौ माद्रवतीसुतौ । (६।२)

एभिः सहायैः कस्मात् त्वं विषीदसि परंतप ॥ (६।३)

य इमे वज्रिणः सेनां जयेयुः समरुद्गणाम् । (७।१)

त्वम् अप्येभिर्महेष्वासैः सहायैर् देवरूपिभिः । (७।२)

विजेष्यसि रणे सर्वान् अमित्रान् भरतर्षभ ॥ (७।३)

इतश्च त्वम् इमां पश्य सैन्धवेन दुरात्मना । (८।१)

बलिना वीर्यमत्तेन हृताम् एभिर् महात्मभिः ॥ (८।२)

आनीतां द्रौपदीं कृष्णां कृत्वा कर्म सुदुष्करम् । (९।१)

जयद्रथं च राजानं विजितं वशम् आगतम् ॥ (९।२)

असहायेन रामेण वैदेही पुनर् आहृता । (१०।१)

हत्वा संख्ये दशग्रीवं राक्षसं भीमविक्रमम् ॥ (१०।२)

यस्य शाखामृगा मित्रा ऋक्षाः कालमुखास् तथा । (११।१)

जात्यन्तरगता राजन्नेतद् बुद्ध्यानुचिन्तय ॥ (११।२)

तस्मात् त्वं कुरुशार्दूल मा शुचो भरतर्षभ । (१२।१)

त्वद्विधा हि महात्मानो न शोचन्ति परंतप ॥ (१२।२)

वैशम्पायन उवाच । (१३।१)

एवम् आश्वासितो राजा मार्कण्डेयेन धीमता । (१३।२)

त्यक्त्वा दुःखम् अदीनात्मा पुनर् एवेदम् अब्रवीत् ॥ (१३।३)