संजय उवाच । (१।१)

स केशवस्य बीभत्सुः श्रुत्वा भारत भाषितम् । (१।२)

विशोकः सम्प्रहृष्टश् च क्षणेन समपद्यत ॥ (१।३)

ततो ज्याम् अनुमृज्याशु व्याक्षिपद् गाण्डिवं धनुः । (२।१)

दध्रे कर्णविनाशाय केशवं चाभ्यभाषत ॥ (२।२)

त्वया नाथेन गोविन्द ध्रुव एष जयो मम । (३।१)

प्रसन्नो यस्य मे ऽद्य त्वं भूतभव्यभवत्प्रभुः ॥ (३।२)

त्वत्सहायो ह्य् अहं कृष्ण त्रींल् लोकान् वै समागतान् । (४।१)

प्रापयेयं परं लोकं किमु कर्णं महारणे ॥ (४।२)

पश्यामि द्रवतीं सेनां पाञ्चालानां जनार्दन । (५।१)

पश्यामि कर्णं समरे विचरन्तम् अभीतवत् ॥ (५।२)

भार्गवास्त्रं च पश्यामि विचरन्तं समन्ततः । (६।१)

सृष्टं कर्णेन वार्ष्णेय शक्रेणेव महाशनिम् ॥ (६।२)

अयं खलु स संग्रामो यत्र कृष्ण मया कृतम् । (७।१)

कथयिष्यन्ति भूतानि यावद् भूमिर् धरिष्यति ॥ (७।२)

अद्य कृष्ण विकर्णा मे कर्णं नेष्यन्ति मृत्यवे । (८।१)

गाण्डीवमुक्ताः क्षिण्वन्तो मम हस्तप्रचोदिताः ॥ (८।२)

अद्य राजा धृतराष्ट्रः स्वां बुद्धिम् अवमंस्यते । (९।१)

दुर्योधनम् अराज्यार्हं यया राज्ये ऽभ्यषेचयत् ॥ (९।२)

अद्य राज्यात् सुखाच् चैव श्रियो राष्ट्रात् तथा पुरात् । (१०।१)

पुत्रेभ्यश् च महाबाहो धृतराष्ट्रो वियोक्ष्यते ॥ (१०।२)

अद्य दुर्योधनो राजा जीविताच् च निराशकः । (११।१)

भविष्यति हते कर्णे कृष्ण सत्यं ब्रवीमि ते ॥ (११।२)

अद्य दृष्ट्वा मया कर्णं शरैर् विशकलीकृतम् । (१२।१)

स्मरतां तव वाक्यानि शमं प्रति जनेश्वरः ॥ (१२।२)

अद्यासौ सौबलः कृष्ण ग्लहं जानातु वै शरान् । (१३।१)

दुरोदरं च गाण्डीवं मण्डलं च रथं मम ॥ (१३।२)

यो ऽसौ रणे नरं नान्यं पृथिव्याम् अभिमन्यते । (१४।१)

तस्याद्य सूतपुत्रस्य भूमिः पास्यति शोणितम् । (१४।२)

गाण्डीवसृष्टा दास्यन्ति कर्णस्य परमां गतिम् ॥ (१४।३)

अद्य तप्स्यति राधेयः पाञ्चालीं यत् तदाब्रवीत् । (१५।१)

सभामध्ये वचः क्रूरं कुत्सयन् पाण्डवान् प्रति ॥ (१५।२)

ये वै षण्ढतिलास् तत्र भवितारो ऽद्य ते तिलाः । (१६।१)

हते वैकर्तने कर्णे सूतपुत्रे दुरात्मनि ॥ (१६।२)

अहं वः पाण्डुपुत्रेभ्यस् त्रास्यामीति यद् अब्रवीत् । (१७।१)

अनृतं तत् करिष्यन्ति मामका निशिताः शराः ॥ (१७।२)

हन्ताहं पाण्डवान् सर्वान् सपुत्रान् इति यो ऽब्रवीत् । (१८।१)

तम् अद्य कर्णं हन्तास्मि मिषतां सर्वधन्विनाम् ॥ (१८।२)

यस्य वीर्ये समाश्वस्य धार्तराष्ट्रो बृहन्मनाः । (१९।१)

अवामन्यत दुर्बुद्धिर् नित्यम् अस्मान् दुरात्मवान् । (१९।२)

तम् अद्य कर्णं राधेयं हन्तास्मि मधुसूदन ॥ (१९।३)

अद्य कर्णे हते कृष्ण धार्तराष्ट्राः सराजकाः । (२०।१)

विद्रवन्तु दिशो भीताः सिंहत्रस्ता मृगा इव ॥ (२०।२)

अद्य दुर्योधनो राजा पृथिवीम् अन्ववेक्षताम् । (२१।१)

हते कर्णे मया संख्ये सपुत्रे ससुहृज्जने ॥ (२१।२)

अद्य कर्णं हतं दृष्ट्वा धार्तराष्ट्रो ऽत्यमर्षणः । (२२।१)

जानातु मां रणे कृष्ण प्रवरं सर्वधन्विनाम् ॥ (२२।२)

अद्याहम् अनृणः कृष्ण भविष्यामि धनुर्भृताम् । (२३।१)

क्रोधस्य च कुरूणां च शराणां गाण्डिवस्य च ॥ (२३।२)

अद्य दुःखम् अहं मोक्ष्ये त्रयोदशसमार्जितम् । (२४।१)

हत्वा कर्णं रणे कृष्ण शम्बरं मघवान् इव ॥ (२४।२)

अद्य कर्णे हते युद्धे सोमकानां महारथाः । (२५।१)

कृतं कार्यं च मन्यन्तां मित्रकार्येप्सवो युधि ॥ (२५।२)

न जाने च कथं प्रीतिः शैनेयस्याद्य माधव । (२६।१)

भविष्यति हते कर्णे मयि चापि जयाधिके ॥ (२६।२)

अहं हत्वा रणे कर्णं पुत्रं चास्य महारथम् । (२७।१)

प्रीतिं दास्यामि भीमस्य यमयोः सात्यकेर् अपि ॥ (२७।२)

धृष्टद्युम्नशिखण्डिभ्यां पाञ्चालानां च माधव । (२८।१)

अध्यानृण्यं गमिष्यामि हत्वा कर्णं महारणे ॥ (२८।२)

अद्य पश्यन्तु संग्रामे धनंजयम् अमर्षणम् । (२९।१)

युध्यन्तं कौरवान् संख्ये पातयन्तं च सूतजम् । (२९।२)

भवत्सकाशे वक्ष्ये च पुनर् एवात्मसंस्तवम् ॥ (२९।३)

धनुर्वेदे मत्समो नास्ति लोके पराक्रमे वा मम को ऽस्ति तुल्यः । (३०।१)

को वाप्य् अन्यो मत्समो ऽस्ति क्षमायां तथा क्रोधे सदृशो ऽन्यो न मे ऽस्ति ॥ (३०।२)

अहं धनुष्मान् असुरान् सुरांश् च सर्वाणि भूतानि च संगतानि । (३१।१)

स्वबाहुवीर्याद् गमये पराभवं मत्पौरुषं विद्धि परः परेभ्यः ॥ (३१।२)

शरार्चिषा गाण्डिवेनाहम् एकः सर्वान् कुरून् बाह्लिकांश् चाभिपत्य । (३२।१)

हिमात्यये कक्षगतो यथाग्निस् तहा दहेयं सगणान् प्रसह्य ॥ (३२।२)

पाणौ पृषत्का लिखिता ममैते धनुश् च सव्ये निहितं सबाणम् । (३३।१)

पादौ च मे सरथौ सध्वजौ च न मादृशं युद्धगतं जयन्ति ॥ (३३।२)