संजय उवाच । (१।१)

भीमसेनं सपाञ्चाल्यं चेदिकेकयसंवृतम् । (१।२)

वैकर्तनः स्वयं रुद्ध्वा वारयामास सायकैः ॥ (१।३)

ततस् तु चेदिकारूषान् सृञ्जयांश् च महारथान् । (२।१)

कर्णो जघान संक्रुद्धो भीमसेनस्य पश्यतः ॥ (२।२)

भीमसेनस् ततः कर्णं विहाय रथसत्तमम् । (३।१)

प्रययौ कौरवं सैन्यं कक्षम् अग्निर् इव ज्वलन् ॥ (३।२)

सूतपुत्रो ऽपि समरे पाञ्चालान् केकयांस् तथा । (४।१)

सृञ्जयांश् च महेष्वासान् निजघान सहस्रशः ॥ (४।२)

संशप्तकेषु पार्थश् च कौरवेषु वृकोदरः । (५।१)

पाञ्चालेषु तथा कर्णः क्षयं चक्रूर् महारथाः ॥ (५।२)

ते क्षत्रिया दह्यमानास् त्रिभिस् तैः पावकोपमैः । (६।१)

जग्मुर् विनाशं समरे राजन् दुर्मन्त्रिते तव ॥ (६।२)

ततो दुर्योधनः क्रुद्धो नकुलं नवभिः शरैः । (७।१)

विव्याध भरतश्रेष्ठ चतुरश् चास्य वाजिनः ॥ (७।२)

ततः पुनर् अमेयात्मा तव पुत्रो जनाधिपः । (८।१)

क्षुरेण सहदेवस्य ध्वजं चिछेद काञ्चनम् ॥ (८।२)

नकुलस् तु ततः क्रुद्धस् तव पुत्रं त्रिसप्तभिः । (९।१)

जघान समरे राजन् सहदेवश् च पञ्चभिः ॥ (९।२)

ताव् उभौ भरतश्रेष्ठौ श्रेष्ठौ सर्वधनुष्मताम् । (१०।१)

विव्याधोरसि संक्रुद्धः पञ्चभिः पञ्चभिः शरैः ॥ (१०।२)

ततो ऽपराभ्यां भल्लाभ्यां धनुषी समकृन्तत । (११।१)

यमयोः प्रहसन् राजन् विव्याधैव च सप्तभिः ॥ (११।२)

ताव् अन्ये धनुषी श्रेष्ठे शक्रचापनिभे शुभे । (१२।१)

प्रगृह्य रेजतुः शूरौ देवपुत्रसमौ युधि ॥ (१२।२)

ततस् तौ रभसौ युद्धे भ्रातरौ भ्रातरं नृप । (१३।१)

शरैर् ववर्षतुर् घोरैर् महामेघौ यथाचलम् ॥ (१३।२)

ततः क्रुद्धो महाराज तव पुत्रो महारथः । (१४।१)

पाण्डुपुत्रौ महेष्वासौ वारयामास पत्रिभिः ॥ (१४।२)

धनुर्मण्डलम् एवास्य दृश्यते युधि भारत । (१५।१)

सायकाश् चैव दृश्यन्ते निश्चरन्तः समन्ततः ॥ (१५।२)

तस्य सायकसंछन्नौ चकाशेतां च पाण्डवौ । (१६।१)

मेघच्छन्नौ यथा व्योम्नि चन्द्रसूर्यौ हतप्रभौ ॥ (१६।२)

ते तु बाणा महाराज हेमपुङ्खाः शिलाशिताः । (१७।१)

आच्छादयन् दिशः सर्वाः सूर्यस्येवांशवस् तदा ॥ (१७।२)

बाणभूते ततस् तस्मिन् संछन्ने च नभस्तले । (१८।१)

यमाभ्यां ददृशे रूपं कालान्तकयमोपमम् ॥ (१८।२)

पराक्रमं तु तं दृष्ट्वा तव सूनोर् महारथाः । (१९।१)

मृत्योर् उपान्तिकं प्राप्तौ माद्रीपुत्रौ स्म मेनिरे ॥ (१९।२)

ततः सेनापती राजन् पाण्डवस्य महात्मनः । (२०।१)

पार्षतः प्रययौ तत्र यत्र राजा सुयोधनः ॥ (२०।२)

माद्रीपुत्रौ ततः शूरौ व्यतिक्रम्य महारथौ । (२१।१)

धृष्टद्युम्नस् तव सुतं ताडयामास सायकैः ॥ (२१।२)

तम् अविध्यद् अमेयात्मा तव पुत्रो ऽत्यमर्षणः । (२२।१)

पाञ्चाल्यं पञ्चविंशत्या प्रहस्य पुरुषर्षभ ॥ (२२।२)

ततः पुनर् अमेयात्मा पुत्रस् ते पृथिवीपते । (२३।१)

विद्ध्वा ननाद पाञ्चाल्यं षष्ट्या पञ्चभिर् एव च ॥ (२३।२)

अथास्य सशरं चापं हस्तावापं च मारिष । (२४।१)

क्षुरप्रेण सुतीक्ष्णेन राजा चिछेद संयुगे ॥ (२४।२)

तद् अपास्य धनुश् छिन्नं पाञ्चाल्यः शत्रुकर्शनः । (२५।१)

अन्यद् आदत्त वेगेन धनुर् भारसहं नवम् ॥ (२५।२)

प्रज्वलन्न् इव वेगेन संरम्भाद् रुधिरेक्षणः । (२६।१)

अशोभत महेष्वासो धृष्टद्युम्नः कृतव्रणः ॥ (२६।२)

स पञ्चदश नाराचाञ् श्वसतः पन्नगान् इव । (२७।१)

जिघांसुर् भरतश्रेष्ठं धृष्टद्युम्नो व्यवासृजत् ॥ (२७।२)

ते वर्म हेमविकृतं भित्त्वा राज्ञः शिलाशिताः । (२८।१)

विविशुर् वसुधां वेगात् कङ्कबर्हिणवाससः ॥ (२८।२)

सो ऽतिविद्धो महाराज पुत्रस् ते ऽतिव्यराजत । (२९।१)

वसन्ते पुष्पशबलः सपुष्प इव किंशुकः ॥ (२९।२)

स छिन्नवर्मा नाराचैः प्रहारैर् जर्जरच्छविः । (३०।१)

धृष्टद्युम्नस्य भल्लेन क्रुद्धश् चिछेद कार्मुकम् ॥ (३०।२)

अथैनं छिन्नधन्वानं त्वरमाणो महीपतिः । (३१।१)

सायकैर् दशभी राजन् भ्रुवोर् मध्ये समार्दयत् ॥ (३१।२)

तस्य ते ऽशोभयन् वक्त्रं कर्मारपरिमार्जिताः । (३२।१)

प्रफुल्लं चम्पकं यद्वद् भ्रमरा मधुलिप्सवः ॥ (३२।२)

तद् अपास्य धनुश् छिन्नं धृष्टद्युम्नो महामनाः । (३३।१)

अन्यद् आदत्त वेगेन धनुर् भल्लांश् च षोडश ॥ (३३।२)

ततो दुर्योधनस्याश्वान् हत्वा सूतं च पञ्चभिः । (३४।१)

धनुश् चिछेद भल्लेन जातरूपपरिष्कृतम् ॥ (३४।२)

रथं सोपस्करं छत्रं शक्तिं खड्गं गदां ध्वजम् । (३५।१)

भल्लैश् चिछेद नवभिः पुत्रस्य तव पार्षतः ॥ (३५।२)

तपनीयाङ्गदं चित्रं नागं मणिमयं शुभम् । (३६।१)

ध्वजं कुरुपतेश् छिन्नं ददृशुः सर्वपार्थिवाः ॥ (३६।२)

दुर्योधनं तु विरथं छिन्नसर्वायुधं रणे । (३७।१)

भ्रातरः पर्यरक्षन्त सोदर्या भरतर्षभ ॥ (३७।२)

तम् आरोप्य रथे राजन् दण्डधारो जनाधिपम् । (३८।१)

अपोवाह च संभ्रान्तो धृष्टद्युम्नस्य पश्यतः ॥ (३८।२)

कर्णस् तु सात्यकिं जित्वा राजगृद्धी महाबलः । (३९।१)

द्रोणहन्तारम् उग्रेषुं ससाराभिमुखं रणे ॥ (३९।२)

तं पृष्ठतो ऽभ्ययात् तूर्णं शैनेयो वितुदञ् शरैः । (४०।१)

वारणं जघनोपान्ते विषाणाभ्याम् इव द्विपः ॥ (४०।२)

स भारत महान् आसीद् योधानां सुमहात्मनाम् । (४१।१)

कर्णपार्षतयोर् मध्ये त्वदीयानां महारणः ॥ (४१।२)

न पाण्डवानां नास्माकं योधः कश्चित् पराङ्मुखः । (४२।१)

प्रत्यदृश्यत यत् कर्णः पाञ्चालांस् त्वरितो ययौ ॥ (४२।२)

तस्मिन् क्षणे नरश्रेष्ठ गजवाजिनरक्षयः । (४३।१)

प्रादुरासीद् उभयतो राजन् मध्यंगते ऽहनि ॥ (४३।२)

पाञ्चालास् तु महाराज त्वरिता विजिगीषवः । (४४।१)

सर्वतो ऽभ्यद्रवन् कर्णं पतत्रिण इव द्रुमम् ॥ (४४।२)

तेषाम् आधिरथिः क्रुद्धो यतमानान् मनस्विनः । (४५।१)

विचिन्वन्न् एव बाणाग्रैः समासादयद् अग्रतः ॥ (४५।२)

व्याघ्रकेतुं सुशर्माणं शङ्कुं चोग्रं धनंजयम् । (४६।१)

शुक्लं च रोचमानं च सिंहसेनं च दुर्जयम् ॥ (४६।२)

ते वीरा रथवेगेन परिवव्रुर् नरोत्तमम् । (४७।१)

सृजन्तं सायकान् क्रुद्धं कर्णम् आहवशोभिनम् ॥ (४७।२)

युध्यमानांस् तु ताञ् शूरान् मनुजेन्द्रः प्रतापवान् । (४८।१)

अष्टाभिर् अष्टौ राधेयो न्यहनन् निशितैः शरैः ॥ (४८।२)

अथापरान् महाराज सूतपुत्रः प्रतापवान् । (४९।१)

जघान बहुसाहस्रान् योधान् युद्धविशारदः ॥ (४९।२)

विष्णुं च विष्णुकर्माणं देवापिं भद्रम् एव च । (५०।१)

दण्डं च समरे राजंश् चित्रं चित्रायुधं हरिम् ॥ (५०।२)

सिंहकेतुं रोचमानं शलभं च महारथम् । (५१।१)

निजघान सुसंक्रुद्धश् चेदीनां च महारथान् ॥ (५१।२)

तेषाम् आददतः प्राणान् आसीद् आधिरथेर् वपुः । (५२।१)

शोणिताभ्युक्षिताङ्गस्य रुद्रस्येवोर्जितं महत् ॥ (५२।२)

तत्र भारत कर्णेन मातङ्गास् ताडिताः शरैः । (५३।१)

सर्वतो ऽभ्यद्रवन् भीताः कुर्वन्तो महद् आकुलम् ॥ (५३।२)

निपेतुर् उर्व्यां समरे कर्णसायकपीडिताः । (५४।१)

कुर्वन्तो विविधान् नादान् वज्रनुन्ना इवाचलाः ॥ (५४।२)

गजवाजिमनुष्यैश् च निपतद्भिः समन्ततः । (५५।१)

रथैश् चावगतैर् मार्गे पर्यस्तीर्यत मेदिनी ॥ (५५।२)

नैव भीष्मो न च द्रोणो नाप्य् अन्ये युधि तावकाः । (५६।१)

चक्रुः स्म तादृशं कर्म यादृशं वै कृतं रणे ॥ (५६।२)

सूतपुत्रेण नागेषु रथेषु च हयेषु च । (५७।१)

नरेषु च नरव्याघ्र कृतं स्म कदनं महत् ॥ (५७।२)

मृगमध्ये यथा सिंहो दृश्यते निर्भयश् चरन् । (५८।१)

पाञ्चालानां तथा मध्ये कर्णो ऽचरद् अभीतवत् ॥ (५८।२)

यथा मृगगणांस् त्रस्तान् सिंहो द्रावयते दिशः । (५९।१)

पाञ्चालानां रथव्रातान् कर्णो द्रावयते तथा ॥ (५९।२)

सिंहास्यं च यथा प्राप्य न जीवन्ति मृगाः क्वचित् । (६०।१)

तथा कर्णम् अनुप्राप्य न जीवन्ति महारथाः ॥ (६०।२)

वैश्वानरं यथा दीप्तं दह्यन्ते प्राप्य वै जनाः । (६१।१)

कर्णाग्निना रणे तद्वद् दग्धा भारत सृञ्जयाः ॥ (६१।२)

कर्णेन चेदिष्व् एकेन पाञ्चालेषु च भारत । (६२।१)

विश्राव्य नाम निहता बहवः शूरसंमताः ॥ (६२।२)

मम चासीन् मनुष्येन्द्र दृष्ट्वा कर्णस्य विक्रमम् । (६३।१)

नैको ऽप्य् आधिरथेर् जीवन् पाञ्चाल्यो मोक्ष्यते युधि ॥ (६३।२)

पाञ्चालान् विधमन् संख्ये सूतपुत्रः प्रतापवान् । (६४।१)

अभ्यधावत संक्रुद्धो धर्मपुत्रं युधिष्ठिरम् ॥ (६४।२)

धृष्टद्युम्नश् च राजानं द्रौपदेयाश् च मारिष । (६५।१)

परिवव्रुर् अमित्रघ्नं शतशश् चापरे जनाः ॥ (६५।२)

शिखण्डी सहदेवश् च नकुलो नाकुलिस् तथा । (६६।१)

जनमेजयः शिनेर् नप्ता बहवश् च प्रभद्रकाः ॥ (६६।२)

एते पुरोगमा भूत्वा धृष्टद्युम्नस्य संयुगे । (६७।१)

कर्णम् अस्यन्तम् इष्वस्त्रैर् विचेरुर् अमितौजसः ॥ (६७।२)

तांस् तत्राधिरथिः संख्ये चेदिपाञ्चालपाण्डवान् । (६८।१)

एको बहून् अभ्यपतद् गरुत्मन् पन्नगान् इव ॥ (६८।२)

भीमसेनस् तु संक्रुद्धः कुरून् मद्रान् सकेकयान् । (६९।१)

एकः संख्ये महेष्वासो योधयन् बह्व् अशोभत ॥ (६९।२)

तत्र मर्मसु भीमेन नाराचैस् ताडिता गजाः । (७०।१)

प्रपतन्तो हतारोहाः कम्पयन्ति स्म मेदिनीम् ॥ (७०।२)

वाजिनश् च हतारोहाः पत्तयश् च गतासवः । (७१।१)

शेरते युधि निर्भिन्ना वमन्तो रुधिरं बहु ॥ (७१।२)

सहस्रशश् च रथिनः पतिताः पतितायुधाः । (७२।१)

अक्षताः समदृश्यन्त भीमाद् भीता गतासवः ॥ (७२।२)

रथिभिर् वाजिभिः सूतैः पत्तिभिश् च तथा गजैः । (७३।१)

भीमसेनशरच्छिन्नैर् आस्तीर्णा वसुधाभवत् ॥ (७३।२)

तत् स्तम्भितम् इवातिष्ठद् भीमसेनबलार्दितम् । (७४।१)

दुर्योधनबलं राजन् निरुत्साहं कृतव्रणम् ॥ (७४।२)

निश्चेष्टं तुमुले दीनं बभौ तस्मिन् महारणे । (७५।१)

प्रसन्नसलिलः काले यथा स्यात् सागरो नृप ॥ (७५।२)

मन्युवीर्यबलोपेतं बलात् पर्यवरोपितम् । (७६।१)

अभवत् तव पुत्रस्य तत् सैन्यम् इषुभिस् तदा । (७६।२)

रुधिरौघपरिक्लिन्नं रुधिरार्द्रं बभूव ह ॥ (७६।३)

सूतपुत्रो रणे क्रुद्धः पाण्डवानाम् अनीकिनीम् । (७७।१)

भीमसेनः कुरूंश् चापि द्रावयन् बह्व् अशोभत ॥ (७७।२)

वर्तमाने तथा रौद्रे संग्रामे ऽद्भुतदर्शने । (७८।१)

निहत्य पृतनामध्ये संशप्तकगणान् बहून् ॥ (७८।२)

अर्जुनो जयतां श्रेष्ठो वासुदेवम् अथाब्रवीत् । (७९।१)

प्रभग्नं बलम् एतद्धि योत्स्यमानं जनार्दन ॥ (७९।२)

एते धावन्ति सगणाः संशप्तकमहारथाः । (८०।१)

अपारयन्तो मद्बाणान् सिंहशब्दान् मृगा इव ॥ (८०।२)

दीर्यते च महत् सैन्यं सृञ्जयानां महारणे । (८१।१)

हस्तिकक्ष्यो ह्य् असौ कृष्ण केतुः कर्णस्य धीमतः । (८१।२)

दृश्यते राजसैन्यस्य मध्ये विचरतो मुहुः ॥ (८१।३)

न च कर्णं रणे शक्ता जेतुम् अन्ये महारथाः । (८२।१)

जानीते हि भवान् कर्णं वीर्यवन्तं पराक्रमे ॥ (८२।२)

तत्र याहि यतः कर्णो द्रावयत्य् एष नो बलम् ॥ (८३।१)

वर्जयित्वा रणे याहि सूतपुत्रं महारथम् । (८४।१)

श्रमो मा बाधते कृष्ण यथा वा तव रोचते ॥ (८४।२)

एतच्छ्रुत्वा महाराज गोविन्दः प्रहसन्न् इव । (८५।१)

अब्रवीद् अर्जुनं तूर्णं कौरवाञ् जहि पाण्डव ॥ (८५।२)

ततस् तव महत् सैन्यं गोविन्दप्रेरिता हयाः । (८६।१)

हंसवर्णाः प्रविविशुर् वहन्तः कृष्णपाण्डवौ ॥ (८६।२)

केशवप्रहितैर् अश्वैः श्वेतैः काञ्चनभूषणैः । (८७।१)

प्रविशद्भिस् तव बलं चतुर्दिशम् अभिद्यत ॥ (८७।२)

तौ विदार्य महासेनां प्रविष्टौ केशवार्जुनौ । (८८।१)

क्रुद्धौ संरम्भरक्ताक्षौ व्यभ्राजेतां महाद्युती ॥ (८८।२)

युद्धशौण्डौ समाहूताव् अरिभिस् तौ रणाध्वरम् । (८९।१)

यज्वभिर् विधिनाहूतौ मखे देवाव् इवाश्विनौ ॥ (८९।२)

क्रुद्धौ तौ तु नरव्याघ्रौ वेगवन्तौ बभूवतुः । (९०।१)

तलशब्देन रुषितौ यथा नागौ महाहवे ॥ (९०।२)

विगाहन् स रथानीकम् अश्वसंघांश् च फल्गुनः । (९१।१)

व्यचरत् पृतनामध्ये पाशहस्त इवान्तकः ॥ (९१।२)

तं दृष्ट्वा युधि विक्रान्तं सेनायां तव भारत । (९२।१)

संशप्तकगणान् भूयः पुत्रस् ते समचोदयत् ॥ (९२।२)

ततो रथसहस्रेण द्विरदानां त्रिभिः शतैः । (९३।१)

चतुर्दशसहस्रैश् च तुरगाणां महाहवे ॥ (९३।२)

द्वाभ्यां शतसहस्राभ्यां पदातीनां च धन्विनाम् । (९४।१)

शूराणां नामलब्धानां विदितानां समन्ततः । (९४।२)

अभ्यवर्तन्त तौ वीरौ छादयन्तो महारथाः ॥ (९४।३)

स छाद्यमानः समरे शरैः परबलार्दनः । (९५।१)

दर्शयन् रौद्रम् आत्मानं पाशहस्त इवान्तकः । (९५।२)

निघ्नन् संशप्तकान् पार्थः प्रेक्षणीयतरो ऽभवत् ॥ (९५।३)

ततो विद्युत्प्रभैर् बाणैः कार्तस्वरविभूषितैः । (९६।१)

निरन्तरम् इवाकाशम् आसीन् नुन्नैः किरीटिना ॥ (९६।२)

किरीटिभुजनिर्मुक्तैः संपतद्भिर् महाशरैः । (९७।१)

समाच्छन्नं बभौ सर्वं काद्रवेयैर् इव प्रभो ॥ (९७।२)

रुक्मपुङ्खान् प्रसन्नाग्राञ् शरान् संनतपर्वणः । (९८।१)

अदर्शयद् अमेयात्मा दिक्षु सर्वासु पाण्डवः ॥ (९८।२)

हत्वा दश सहस्राणि पार्थिवानां महारथः । (९९।१)

संशप्तकानां कौन्तेयः प्रपक्षं त्वरितो ऽभ्ययात् ॥ (९९।२)

प्रपक्षं स समासाद्य पार्थः काम्बोजरक्षितम् । (१००।१)

प्रममाथ बलाद् बाणैर् दानवान् इव वासवः ॥ (१००।२)

प्रचिछेदाशु भल्लैश् च द्विषताम् आततायिनाम् । (१०१।१)

शस्त्रपाणींस् तथा बाहूंस् तथापि च शिरांस्य् उत ॥ (१०१।२)

अङ्गाङ्गावयवैश् छिन्नैर् व्यायुधास् ते ऽपतन् क्षितौ । (१०२।१)

विष्वग्वाताभिसंभग्ना बहुशाखा इव द्रुमाः ॥ (१०२।२)

हस्त्यश्वरथपत्तीनां व्रातान् निघ्नन्तम् अर्जुनम् । (१०३।१)

सुदक्षिणाद् अवरजः शरवृष्ट्याभ्यवीवृषत् ॥ (१०३।२)

अस्यास्यतो ऽर्धचन्द्राभ्यां स बाहू परिघोपमौ । (१०४।१)

पूर्णचन्द्राभवक्त्रं च क्षुरेणाभ्यहनच्छिरः ॥ (१०४।२)

स पपात ततो वाहात् स्वलोहितपरिस्रवः । (१०५।१)

मनःशिलागिरेः शृङ्गं वज्रेणेवावदारितम् ॥ (१०५।२)

सुदक्षिणाद् अवरजं काम्बोजं ददृशुर् हतम् । (१०६।१)

प्रांशुं कमलपत्राक्षम् अत्यर्थं प्रियदर्शनम् । (१०६।२)

काञ्चनस्तम्भसंकाशं भिन्नं हेमगिरिं यथा ॥ (१०६।३)

ततो ऽभवत् पुनर् युद्धं घोरम् अद्भुतदर्शनम् । (१०७।१)

नानावस्थाश् च योधानां बभूवुस् तत्र युध्यताम् ॥ (१०७।२)

एतेष्व् आवर्जितैर् अश्वैः काम्बोजैर् यवनैः शकैः । (१०८।१)

शोणिताक्तैस् तदा रक्तं सर्वम् आसीद् विशां पते ॥ (१०८।२)

रथै रथाश्वसूतैश् च हतारोहैश् च वाजिभिः । (१०९।१)

द्विरदैश् च हतारोहैर् महामात्रैर् हतद्विपैः । (१०९।२)

अन्योन्येन महाराज कृतो घोरो जनक्षयः ॥ (१०९।३)

तस्मिन् प्रपक्षे पक्षे च वध्यमाने महात्मना । (११०।१)

अर्जुनं जयतां श्रेष्ठं त्वरितो द्रौणिर् आययौ ॥ (११०।२)

विधुन्वानो महच् चापं कार्तस्वरविभूषितम् । (१११।१)

आददानः शरान् घोरान् स्वरश्मीन् इव भास्करः ॥ (१११।२)

तैः पतद्भिर् महाराज द्रौणिमुक्तैः समन्ततः । (११२।१)

संछादितौ रथस्थौ ताव् उभौ कृष्णधनंजयौ ॥ (११२।२)

ततः शरशतैस् तीक्ष्णैर् भारद्वाजः प्रतापवान् । (११३।१)

निश्चेष्टौ ताव् उभौ चक्रे युद्धे माधवपाण्डवौ ॥ (११३।२)

हाहाकृतम् अभूत् सर्वं जङ्गमं स्थावरं तथा । (११४।१)

चराचरस्य गोप्तारौ दृष्ट्वा संछादितौ शरैः ॥ (११४।२)

सिद्धचारणसंघाश् च संपेतुर् वै समन्ततः । (११५।१)

चिन्तयन्तो भवेद् अद्य लोकानां स्वस्त्य् अपीत्य् अह ॥ (११५।२)

न मया तादृशो राजन् दृष्टपूर्वः पराक्रमः । (११६।१)

संजज्ञे यादृशो द्रौणेः कृष्णौ संछादयिष्यतः ॥ (११६।२)

द्रौणेस् तु धनुषः शब्दम् अहितत्रासनं रणे । (११७।१)

अश्रौषं बहुशो राजन् सिंहस्य नदतो यथा ॥ (११७।२)

ज्या चास्य चरतो युद्धे सव्यदक्षिणम् अस्यतः । (११८।१)

विद्युद् अम्बुदमध्यस्था भ्राजमानेव साभवत् ॥ (११८।२)

स तथा क्षिप्रकारी च दृढहस्तश् च पाण्डवः । (११९।१)

संमोहं परमं गत्वा प्रैक्षत द्रोणजं ततः ॥ (११९।२)

स विक्रमं हृतं मेने आत्मनः सुमहात्मना । (१२०।१)

तथास्य समरे राजन् वपुर् आसीत् सुदुर्दृशम् ॥ (१२०।२)

द्रौणिपाण्डवयोर् एवं वर्तमाने महारणे । (१२१।१)

वर्धमाने च राजेन्द्र द्रोणपुत्रे महाबले । (१२१।२)

हीयमाने च कौन्तेये कृष्णं रोषः समभ्ययात् ॥ (१२१।३)

स रोषान् निःश्वसन् राजन् निर्दहन्न् इव चक्षुषा । (१२२।१)

द्रौणिं ह्य् अपश्यत् संग्रामे फल्गुनं च मुहुर् मुहुः ॥ (१२२।२)

ततः क्रुद्धो ऽब्रवीत् कृष्णः पार्थं सप्रणयं तदा । (१२३।१)

अत्यद्भुतम् इदं पार्थ तव पश्यामि संयुगे । (१२३।२)

अतिशेते हि यत्र त्वा द्रोणपुत्रो ऽद्य भारत ॥ (१२३।३)

कच्चित् ते गाण्डिवं हस्ते रथे तिष्ठसि चार्जुन । (१२४।१)

कच्चित् कुशलिनौ बाहू कच्चिद् वीर्यं तद् एव ते ॥ (१२४।२)

एवम् उक्तस् तु कृष्णेन क्षिप्त्वा भल्लांश् चतुर्दश । (१२५।१)

त्वरमाणस् त्वराकाले द्रौणेर् धनुर् अथाछिनत् । (१२५।२)

ध्वजं छत्रं पताकां च रथं शक्तिं गदां तथा ॥ (१२५।३)

जत्रुदेशे च सुभृशं वत्सदन्तैर् अताडयत् । (१२६।१)

स मूर्च्छां परमां गत्वा ध्वजयष्टिं समाश्रितः ॥ (१२६।२)

तं विसंज्ञं महाराज किरीटिभयपीडितम् । (१२७।१)

अपोवाह रणात् सूतो रक्षमाणो धनंजयात् ॥ (१२७।२)

एतस्मिन्न् एव काले तु विजयः शत्रुतापनः । (१२८।१)

न्यवधीत् तावकं सैन्यं शतशो ऽथ सहस्रशः । (१२८।२)

पश्यतस् तव पुत्रस्य तस्य वीरस्य भारत ॥ (१२८।३)

एवम् एष क्षयो वृत्तस् तावकानां परैः सह । (१२९।१)

क्रूरो विशसनो घोरो राजन् दुर्मन्त्रिते तव ॥ (१२९।२)

संशप्तकांश् च कौन्तेयः कुरूंश् चापि वृकोदरः । (१३०।१)

वसुषेणं च पाञ्चालः कृत्स्नेन व्यधमद् रणे ॥ (१३०।२)