सूत उवाच । (१।१)

ततः कामगमः पक्षी महावीर्यो महाबलः । (१।२)

मातुर् अन्तिकम् आगच्छत् परं तीरं महोदधेः ॥ (१।३)

यत्र सा विनता तस्मिन् पणितेन पराजिता । (२।१)

अतीव दुःखसंतप्ता दासीभावम् उपागता ॥ (२।२)

ततः कदाचिद् विनतां प्रवणां पुत्रसंनिधौ । (३।१)

काल आहूय वचनं कद्रूर् इदम् अभाषत ॥ (३।२)

नागानाम् आलयं भद्रे सुरम्यं रमणीयकम् । (४।१)

समुद्रकुक्षावेकान्ते तत्र मां विनते वह ॥ (४।२)

ततः सुपर्णमाता ताम् अवहत् सर्पमातरम् । (५।१)

पन्नगान् गरुडश्चापि मातुर् वचनचोदितः ॥ (५।२)

स सूर्यस्याभितो याति वैनतेयो विहंगमः । (६।१)

सूर्यरश्मिपरीताश्च मूर्छिताः पन्नगाभवन् । (६।२)

तदवस्थान् सुतान् दृष्ट्वा कद्रूः शक्रम् अथास्तुवत् ॥ (६।३)

नमस्ते देवदेवेश नमस्ते बलसूदन । (७।१)

नमुचिघ्न नमस्ते ऽस्तु सहस्राक्ष शचीपते ॥ (७।२)

सर्पाणां सूर्यतप्तानां वारिणा त्वं प्लवो भव । (८।१)

त्वम् एव परमं त्राणम् अस्माकम् अमरोत्तम ॥ (८।२)

ईशो ह्यसि पयः स्रष्टुं त्वम् अनल्पं पुरंदर । (९।१)

त्वम् एव मेघस्त्वं वायुस्त्वम् अग्निर् वैद्युतो ऽम्बरे ॥ (९।२)

त्वम् अभ्रघनविक्षेप्ता त्वाम् एवाहुः पुनर् घनम् । (१०।१)

त्वं वज्रम् अतुलं घोरं घोषवांस्त्वं बलाहकः ॥ (१०।२)

स्रष्टा त्वम् एव लोकानां संहर्ता चापराजितः । (११।१)

त्वं ज्योतिः सर्वभूतानां त्वम् आदित्यो विभावसुः ॥ (११।२)

त्वं महद् भूतम् आश्चर्यं त्वं राजा त्वं सुरोत्तमः । (१२।१)

त्वं विष्णुस्त्वं सहस्राक्षस्त्वं देवस्त्वं परायणम् ॥ (१२।२)

त्वं सर्वम् अमृतं देव त्वं सोमः परमार्चितः । (१३।१)

त्वं मुहूर्तस्तिथिश्च त्वं लवस्त्वं वै पुनः क्षणः ॥ (१३।२)

शुक्लस्त्वं बहुलश्चैव कला काष्ठा त्रुटिस्तथा । (१४।१)

संवत्सरर्तवो मासा रजन्यश्च दिनानि च ॥ (१४।२)

त्वम् उत्तमा सगिरिवना वसुंधरा सभास्करं वितिमिरम् अम्बरं तथा । (१५।१)

महोदधिः सतिमितिमिंगिलस्तथा महोर्मिमान् बहुमकरो झषालयः ॥ (१५।२)

महद् यशस्त्वम् इति सदाभिपूज्यसे मनीषिभिर् मुदितमना महर्षिभिः । (१६।१)

अभिष्टुतः पिबसि च सोमम् अध्वरे वषट्कृतान्यपि च हवींषि भूतये ॥ (१६।२)

त्वं विप्रैः सततम् इहेज्यसे फलार्थं वेदाङ्गेष्वतुलबलौघ गीयसे च । (१७।१)

त्वद्धेतोर् यजनपरायणा द्विजेन्द्रा वेदाङ्गान्यभिगमयन्ति सर्ववेदैः ॥ (१७।२)