धृतराष्ट्र उवाच । (१।१)

त्वं वै ज्येष्ठो ज्यैष्ठिनेयः पुत्र मा पाण्डवान् द्विषः । (१।२)

द्वेष्टा ह्यसुखम् आदत्ते यथैव निधनं तथा ॥ (१।३)

अव्युत्पन्नं समानार्थं तुल्यमित्रं युधिष्ठिरम् । (२।१)

अद्विषन्तं कथं द्विष्यात् त्वादृशो भरतर्षभ ॥ (२।२)

तुल्याभिजनवीर्यश्च कथं भ्रातुः श्रियं नृप । (३।१)

पुत्र कामयसे मोहान्मैवं भूः शाम्य साध्विह ॥ (३।२)

अथ यज्ञविभूतिं तां काङ्क्षसे भरतर्षभ । (४।१)

ऋत्विजस्तव तन्वन्तु सप्ततन्तुं महाध्वरम् ॥ (४।२)

आहरिष्यन्ति राजानस्तवापि विपुलं धनम् । (५।१)

प्रीत्या च बहुमानाच्च रत्नान्याभरणानि च ॥ (५।२)

अनर्थाचरितं तात परस्वस्पृहणं भृशम् । (६।१)

स्वसंतुष्टः स्वधर्मस्थो यः स वै सुखम् एधते ॥ (६।२)

अव्यापारः परार्थेषु नित्योद्योगः स्वकर्मसु । (७।१)

उद्यमो रक्षणे स्वेषाम् एतद् वैभवलक्षणम् ॥ (७।२)

विपत्तिष्वव्यथो दक्षो नित्यम् उत्थानवान्नरः । (८।१)

अप्रमत्तो विनीतात्मा नित्यं भद्राणि पश्यति ॥ (८।२)

अन्तर्वेद्यां ददद् वित्तं कामान् अनुभवन् प्रियान् । (९।१)

क्रीडन् स्त्रीभिर् निरातङ्कः प्रशाम्य भरतर्षभ ॥ (९।२)

दुर्योधन उवाच । (१०।१)

जानन् वै मोहयसि मां नावि नौर् इव संयता । (१०।२)

स्वार्थे किं नावधानं ते उताहो द्वेष्टि मां भवान् ॥ (१०।३)

न सन्तीमे धार्तराष्ट्रा येषां त्वम् अनुशासिता । (११।१)

भविष्यम् अर्थम् आख्यासि सदा त्वं कृत्यम् आत्मनः ॥ (११।२)

परप्रणेयो ऽग्रणीर् हि यश्च मार्गात् प्रमुह्यति । (१२।१)

पन्थानम् अनुगच्छेयुः कथं तस्य पदानुगाः ॥ (१२।२)

राजन् परिगतप्रज्ञो वृद्धसेवी जितेन्द्रियः । (१३।१)

प्रतिपन्नान् स्वकार्येषु संमोहयसि नो भृशम् ॥ (१३।२)

लोकवृत्ताद् राजवृत्तम् अन्यद् आह बृहस्पतिः । (१४।१)

तस्माद् राज्ञा प्रयत्नेन स्वार्थश्चिन्त्यः सदैव हि ॥ (१४।२)

क्षत्रियस्य महाराज जये वृत्तिः समाहिता । (१५।१)

स वै धर्मो ऽस्त्वधर्मो वा स्ववृत्तौ भरतर्षभ ॥ (१५।२)

प्रकालयेद् दिशः सर्वाः प्रतोदेनेव सारथिः । (१६।१)

प्रत्यमित्रश्रियं दीप्तां बुभूषुर् भरतर्षभ ॥ (१६।२)

प्रच्छन्नो वा प्रकाशो वा यो योगो रिपुबान्धनः । (१७।१)

तद् वै शस्त्रं शस्त्रविदां न शस्त्रं छेदनं स्मृतम् ॥ (१७।२)

असंतोषः श्रियो मूलं तस्मात् तं कामयाम्यहम् । (१८।१)

समुच्छ्रये यो यतते स राजन् परमो नयी ॥ (१८।२)

ममत्वं हि न कर्तव्यम् ऐश्वर्ये वा धने ऽपि वा । (१९।१)

पूर्वावाप्तं हरन्त्यन्ये राजधर्मं हि तं विदुः ॥ (१९।२)

अद्रोहे समयं कृत्वा चिछेद नमुचेः शिरः । (२०।१)

शक्रः सा हि मता तस्य रिपौ वृत्तिः सनातनी ॥ (२०।२)

द्वावेतौ ग्रसते भूमिः सर्पो बिलशयान् इव । (२१।१)

राजानं चाविरोद्धारं ब्राह्मणं चाप्रवासिनम् ॥ (२१।२)

नास्ति वै जातितः शत्रुः पुरुषस्य विशां पते । (२२।१)

येन साधारणी वृत्तिः स शत्रुर् नेतरो जनः ॥ (२२।२)

शत्रुपक्षं समृध्यन्तं यो मोहात् समुपेक्षते । (२३।१)

व्याधिर् आप्यायित इव तस्य मूलं छिनत्ति सः ॥ (२३।२)

अल्पो ऽपि ह्यरिर् अत्यन्तं वर्धमानपराक्रमः । (२४।१)

वल्मीको मूलज इव ग्रसते वृक्षम् अन्तिकात् ॥ (२४।२)

आजमीढ रिपोर् लक्ष्मीर् मा ते रोचिष्ट भारत । (२५।१)

एष भारः सत्त्ववतां नयः शिरसि धिष्ठितः ॥ (२५।२)

जन्मवृद्धिम् इवार्थानां यो वृद्धिम् अभिकाङ्क्षते । (२६।१)

एधते ज्ञातिषु स वै सद्योवृद्धिर् हि विक्रमः ॥ (२६।२)

नाप्राप्य पाण्डवैश्वर्यं संशयो मे भविष्यति । (२७।१)

अवाप्स्ये वा श्रियं तां हि शेष्ये वा निहतो युधि ॥ (२७।२)

अतादृशस्य किं मे ऽद्य जीवितेन विशां पते । (२८।१)

वर्धन्ते पाण्डवा नित्यं वयं तु स्थिरवृद्धयः ॥ (२८।२)