वैशंपायन उवाच । (१।१)

दारुको ऽपि कुरून् गत्वा दृष्ट्वा पार्थान्महारथान् । (१।२)

आचष्ट मौसले वृष्णीन् अन्योन्येनोपसंहृतान् ॥ (१।३)

श्रुत्वा विनष्टान् वार्ष्णेयान् सभोजकुकुरान्धकान् । (२।१)

पाण्डवाः शोकसंतप्ता वित्रस्तमनसो ऽभवन् ॥ (२।२)

ततो ऽर्जुनस्तान् आमन्त्र्य केशवस्य प्रियः सखा । (३।१)

प्रययौ मातुलं द्रष्टुं नेदम् अस्तीति चाब्रवीत् ॥ (३।२)

स वृष्णिनिलयं गत्वा दारुकेण सह प्रभो । (४।१)

ददर्श द्वारकां वीरो मृतनाथाम् इव स्त्रियम् ॥ (४।२)

याः स्म ता लोकनाथेन नाथवत्यः पुराभवन् । (५।१)

तास्त्वनाथास्तदा नाथं पार्थं दृष्ट्वा विचुक्रुशुः ॥ (५।२)

षोडशस्त्रीसहस्राणि वासुदेवपरिग्रहः । (६।१)

तासाम् आसीन्महान्नादो दृष्ट्वैवार्जुनम् आगतम् ॥ (६।२)

तास्तु दृष्ट्वैव कौरव्यो बाष्पेण पिहितो ऽर्जुनः । (७।१)

हीनाः कृष्णेन पुत्रैश्च नाशकत् सो ऽभिवीक्षितुम् ॥ (७।२)

तां स वृष्ण्यन्धकजलां हयमीनां रथोडुपाम् । (८।१)

वादित्ररथघोषौघां वेश्मतीर्थमहाग्रहाम् ॥ (८।२)

रत्नशैवलसंघाटां वज्रप्राकारमालिनीम् । (९।१)

रथ्यास्रोतोजलावर्तां चत्वरस्तिमितह्रदाम् ॥ (९।२)

रामकृष्णमहाग्राहां द्वारकासरितं तदा । (१०।१)

कालपाशग्रहां घोरां नदीं वैतरणीम् इव ॥ (१०।२)

तां ददर्शार्जुनो धीमान् विहीनां वृष्णिपुंगवैः । (११।१)

गतश्रियं निरानन्दां पद्मिनीं शिशिरे यथा ॥ (११।२)

तां दृष्ट्वा द्वारकां पार्थस्ताश्च कृष्णस्य योषितः । (१२।१)

सस्वनं बाष्पम् उत्सृज्य निपपात महीतले ॥ (१२।२)

सात्राजिती ततः सत्या रुक्मिणी च विशां पते । (१३।१)

अभिपत्य प्ररुरुदुः परिवार्य धनंजयम् ॥ (१३।२)

ततस्ताः काञ्चने पीठे समुत्थायोपवेश्य च । (१४।१)

अब्रुवन्त्यो महात्मानं परिवार्योपतस्थिरे ॥ (१४।२)

ततः संस्तूय गोविन्दं कथयित्वा च पाण्डवः । (१५।१)

आश्वास्य ताः स्त्रियश्चापि मातुलं द्रष्टुम् अभ्यगात् ॥ (१५।२)