धृतराष्ट्र उवाच । (१।१)

क्षत्रतेजा ब्रह्मचारी कौमाराद् अपि पाण्डवः । (१।२)

तेन संयुगम् एष्यन्ति मन्दा विलपतो मम ॥ (१।३)

दुर्योधन निवर्तस्व युद्धाद् भरतसत्तम । (२।१)

न हि युद्धं प्रशंसन्ति सर्वावस्थम् अरिंदम ॥ (२।२)

अलम् अर्धं पृथिव्यास्ते सहामात्यस्य जीवितुम् । (३।१)

प्रयच्छ पाण्डुपुत्राणां यथोचितम् अरिंदम ॥ (३।२)

एतद्धि कुरवः सर्वे मन्यन्ते धर्मसंहितम् । (४।१)

यत् त्वं प्रशान्तिम् इच्छेथाः पाण्डुपुत्रैर् महात्मभिः ॥ (४।२)

अङ्गेमां समवेक्षस्व पुत्र स्वाम् एव वाहिनीम् । (५।१)

जात एव तव स्रावस्त्वं तु मोहान्न बुध्यसे ॥ (५।२)

न ह्यहं युद्धम् इच्छामि नैतद् इच्छति बाह्लिकः । (६।१)

न च भीष्मो न च द्रोणो नाश्वत्थामा न संजयः ॥ (६।२)

न सोमदत्तो न शल्यो न कृपो युद्धम् इच्छति । (७।१)

सत्यव्रतः पुरुमित्रो जयो भूरिश्रवास्तथा ॥ (७।२)

येषु सम्प्रतितिष्ठेयुः कुरवः पीडिताः परैः । (८।१)

ते युद्धं नाभिनन्दन्ति तत् तुभ्यं तात रोचताम् ॥ (८।२)

न त्वं करोषि कामेन कर्णः कारयिता तव । (९।१)

दुःशासनश्च पापात्मा शकुनिश्चापि सौबलः ॥ (९।२)

दुर्योधन उवाच । (१०।१)

नाहं भवति न द्रोणे नाश्वत्थाम्नि न संजये । (१०।२)

न विकर्णे न काम्बोजे न कृपे न च बाह्लिके ॥ (१०।३)

सत्यव्रते पुरुमित्रे भूरिश्रवसि वा पुनः । (११।१)

अन्येषु वा तावकेषु भारं कृत्वा समाह्वये ॥ (११।२)

अहं च तात कर्णश्च रणयज्ञं वितत्य वै । (१२।१)

युधिष्ठिरं पशुं कृत्वा दीक्षितौ भरतर्षभ ॥ (१२।२)

रथो वेदी स्रुवः खड्गो गदा स्रुक् कवचं सदः । (१३।१)

चातुर्होत्रं च धुर्या मे शरा दर्भा हविर् यशः ॥ (१३।२)

आत्मयज्ञेन नृपते इष्ट्वा वैवस्वतं रणे । (१४।१)

विजित्य स्वयम् एष्यावो हतामित्रौ श्रिया वृतौ ॥ (१४।२)

अहं च तात कर्णश्च भ्राता दुःशासनश्च मे । (१५।१)

एते वयं हनिष्यामः पाण्डवान् समरे त्रयः ॥ (१५।२)

अहं हि पाण्डवान् हत्वा प्रशास्ता पृथिवीम् इमाम् । (१६।१)

मां वा हत्वा पाण्डुपुत्रा भोक्तारः पृथिवीम् इमाम् ॥ (१६।२)

त्यक्तं मे जीवितं राजन् धनं राज्यं च पार्थिव । (१७।१)

न जातु पाण्डवैः सार्धं वसेयम् अहम् अच्युत ॥ (१७।२)

यावद्धि सूच्यास्तीक्ष्णाया विध्येद् अग्रेण मारिष । (१८।१)

तावद् अप्यपरित्याज्यं भूमेर् नः पाण्डवान् प्रति ॥ (१८।२)

धृतराष्ट्र उवाच । (१९।१)

सर्वान् वस्तात शोचामि त्यक्तो दुर्योधनो मया । (१९।२)

ये मन्दम् अनुयास्यध्वं यान्तं वैवस्वतक्षयम् ॥ (१९।३)

रुरूणाम् इव यूथेषु व्याघ्राः प्रहरतां वराः । (२०।१)

वरान् वरान् हनिष्यन्ति समेता युधि पाण्डवाः ॥ (२०।२)

प्रतीपम् इव मे भाति युयुधानेन भारती । (२१।१)

व्यस्ता सीमन्तिनी त्रस्ता प्रमृष्टा दीर्घबाहुना ॥ (२१।२)

सम्पूर्णं पूरयन् भूयो बलं पार्थस्य माधवः । (२२।१)

शैनेयः समरे स्थाता बीजवत् प्रवपञ् शरान् ॥ (२२।२)

सेनामुखे प्रयुद्धानां भीमसेनो भविष्यति । (२३।१)

तं सर्वे संश्रयिष्यन्ति प्राकारम् अकुतोभयम् ॥ (२३।२)

यदा द्रक्ष्यसि भीमेन कुञ्जरान् विनिपातितान् । (२४।१)

विशीर्णदन्तान् गिर्याभान् भिन्नकुम्भान् सशोणितान् ॥ (२४।२)

तान् अभिप्रेक्ष्य संग्रामे विशीर्णान् इव पर्वतान् । (२५।१)

भीतो भीमस्य संस्पर्शात् स्मर्तासि वचनस्य मे ॥ (२५।२)

निर्दग्धं भीमसेनेन सैन्यं हतरथद्विपम् । (२६।१)

गतिम् अग्नेर् इव प्रेक्ष्य स्मर्तासि वचनस्य मे ॥ (२६।२)

महद् वो भयम् आगामि न चेच्छाम्यथ पाण्डवैः । (२७।१)

गदया भीमसेनेन हताः शमम् उपैष्यथ ॥ (२७।२)

महावनम् इव छिन्नं यदा द्रक्ष्यसि पातितम् । (२८।१)

बलं कुरूणां संग्रामे तदा स्मर्तासि मे वचः ॥ (२८।२)

वैशंपायन उवाच । (२९।१)

एतावद् उक्त्वा राजा तु स सर्वान् पृथिवीपतीन् । (२९।२)

अनुभाष्य महाराज पुनः पप्रच्छ संजयम् ॥ (२९।३)