बृहदश्व उवाच । (१।१)

उत्सृज्य दमयन्तीं तु नलो राजा विशां पते । (१।२)

ददर्श दावं दह्यन्तं महान्तं गहने वने ॥ (१।३)

तत्र शुश्राव मध्ये ऽग्नौ शब्दं भूतस्य कस्यचित् । (२।१)

अभिधाव नलेत्य् उच्चैः पुण्यश्लोकेति चासकृत् ॥ (२।२)

मा भैर् इति नलश् चोक्त्वा मध्यम् अग्नेः प्रविश्य तम् । (३।१)

ददर्श नागराजानं शयानं कुण्डलीकृतम् ॥ (३।२)

स नागः प्राञ्जलिर् भूत्वा वेपमानो नलं तदा । (४।१)

उवाच विद्धि मां राजन् नागं कर्कोटकं नृप ॥ (४।२)

मया प्रलब्धो ब्रह्मर्षिर् अनागाः सुमहातपाः । (५।१)

तेन मन्युपरीतेन शप्तो ऽस्मि मनुजाधिप ॥ (५।२)

तस्य शापान् न शक्नोमि पदाद् विचलितुं पदम् । (६।१)

उपदेक्ष्यामि ते श्रेयस् त्रातुम् अर्हति मां भवान् ॥ (६।२)

सखा च ते भविष्यामि मत्समो नास्ति पन्नगः । (७।१)

लघुश् च ते भविष्यामि शीघ्रम् आदाय गच्छ माम् ॥ (७।२)

एवम् उक्त्वा स नागेन्द्रो बभूवाङ्गुष्ठमात्रकः । (८।१)

तं गृहीत्वा नलः प्रायाद् उद्देशं दाववर्जितम् ॥ (८।२)

आकाशदेशम् आसाद्य विमुक्तं कृष्णवर्त्मना । (९।१)

उत्स्रष्टुकामं तं नागः पुनः कर्कोटको ऽब्रवीत् ॥ (९।२)

पदानि गणयन् गच्छ स्वानि नैषध कानिचित् । (१०।१)

तत्र ते ऽहं महाराज श्रेयो धास्यामि यत् परम् ॥ (१०।२)

ततः संख्यातुम् आरब्धम् अदशद् दशमे पदे । (११।१)

तस्य दष्टस्य तद् रूपं क्षिप्रम् अन्तरधीयत ॥ (११।२)

स दृष्ट्वा विस्मितस् तस्थावात्मानं विकृतं नलः । (१२।१)

स्वरूपधारिणं नागं ददर्श च महीपतिः ॥ (१२।२)

ततः कर्कोटको नागः सान्त्वयन् नलम् अब्रवीत् । (१३।१)

मया ते ऽन्तर्हितं रूपं न त्वा विद्युर् जना इति ॥ (१३।२)

यत्कृते चासि विकृतो दुःखेन महता नल । (१४।१)

विषेण स मदीयेन त्वयि दुःखं निवत्स्यति ॥ (१४।२)

विषेण संवृतैर् गात्रैर् यावत् त्वां न विमोक्ष्यति । (१५।१)

तावत् त्वयि महाराज दुःखं वै स निवत्स्यति ॥ (१५।२)

अनागा येन निकृतस् त्वम् अनर्हो जनाधिप । (१६।१)

क्रोधाद् असूययित्वा तं रक्षा मे भवतः कृता ॥ (१६।२)

न ते भयं नरव्याघ्र दंष्ट्रिभ्यः शत्रुतो ऽपि वा । (१७।१)

ब्रह्मविद्भ्यश् च भविता मत्प्रसादान् नराधिप ॥ (१७।२)

राजन् विषनिमित्ता च न ते पीडा भविष्यति । (१८।१)

संग्रामेषु च राजेन्द्र शश्वज्जयम् अवाप्स्यसि ॥ (१८।२)

गच्छ राजन्न् इतः सूतो बाहुको ऽहम् इति ब्रुवन् । (१९।१)

समीपम् ऋतुपर्णस्य स हि वेदाक्षनैपुणम् । (१९।२)

अयोध्यां नगरीं रम्याम् अद्यैव निषधेश्वर ॥ (१९।३)

स ते ऽक्षहृदयं दाता राजाश्वहृदयेन वै । (२०।१)

इक्ष्वाकुकुलजः श्रीमान् मित्रं चैव भविष्यति ॥ (२०।२)

भविष्यसि यदाक्षज्ञः श्रेयसा योक्ष्यसे तदा । (२१।१)

समेष्यसि च दारैस् त्वं मा स्म शोके मनः कृथाः । (२१।२)

राज्येन तनयाभ्यां च सत्यम् एतद् ब्रवीमि ते ॥ (२१।३)

स्वरूपं च यदा द्रष्टुम् इच्छेथास् त्वं नराधिप । (२२।१)

संस्मर्तव्यस् तदा ते ऽहं वासश् चेदं निवासयेः ॥ (२२।२)

अनेन वाससाच्छन्नः स्वरूपं प्रतिपत्स्यसे । (२३।१)

इत्युक्त्वा प्रददावस्मै दिव्यं वासोयुगं तदा ॥ (२३।२)

एवं नलं समादिश्य वासो दत्त्वा च कौरव । (२४।१)

नागराजस् ततो राजंस् तत्रैवान्तरधीयत ॥ (२४।२)