वैशंपायन उवाच । (१।१)

ततो युधिष्ठिरो राजा शिशुपालम् उपाद्रवत् । (१।२)

उवाच चैनं मधुरं सान्त्वपूर्वम् इदं वचः ॥ (१।३)

नेदं युक्तं महीपाल यादृशं वै त्वम् उक्तवान् । (२।१)

अधर्मश्च परो राजन् पारुष्यं च निरर्थकम् ॥ (२।२)

न हि धर्मं परं जातु नावबुध्येत पार्थिव । (३।१)

भीष्मः शांतनवस्त्वेनं मावमंस्था अतो ऽन्यथा ॥ (३।२)

पश्य चेमान्महीपालांस्त्वत्तो वृद्धतमान् बहून् । (४।१)

मृष्यन्ते चार्हणां कृष्णे तद्वत् त्वं क्षन्तुम् अर्हसि ॥ (४।२)

वेद तत्त्वेन कृष्णं हि भीष्मश्चेदिपते भृशम् । (५।१)

न ह्येनं त्वं तथा वेत्थ यथैनं वेद कौरवः ॥ (५।२)

भीष्म उवाच । (६।१)

नास्मा अनुनयो देयो नायम् अर्हति सान्त्वनम् । (६।२)

लोकवृद्धतमे कृष्णे यो ऽर्हणां नानुमन्यते ॥ (६।३)

क्षत्रियः क्षत्रियं जित्वा रणे रणकृतां वरः । (७।१)

यो मुञ्चति वशे कृत्वा गुरुर् भवति तस्य सः ॥ (७।२)

अस्यां च समितौ राज्ञाम् एकम् अप्यजितं युधि । (८।१)

न पश्यामि महीपालं सात्वतीपुत्रतेजसा ॥ (८।२)

न हि केवलम् अस्माकम् अयम् अर्च्यतमो ऽच्युतः । (९।१)

त्रयाणाम् अपि लोकानाम् अर्चनीयो जनार्दनः ॥ (९।२)

कृष्णेन हि जिता युद्धे बहवः क्षत्रियर्षभाः । (१०।१)

जगत् सर्वं च वार्ष्णेये निखिलेन प्रतिष्ठितम् ॥ (१०।२)

तस्मात् सत्स्वपि वृद्धेषु कृष्णम् अर्चाम नेतरान् । (११।१)

एवं वक्तुं न चार्हस्त्वं मा भूत् ते बुद्धिर् ईदृशी ॥ (११।२)

ज्ञानवृद्धा मया राजन् बहवः पर्युपासिताः । (१२।१)

तेषां कथयतां शौरेर् अहं गुणवतो गुणान् । (१२।२)

समागतानाम् अश्रौषं बहून् बहुमतान् सताम् ॥ (१२।३)

कर्माण्यपि च यान्यस्य जन्मप्रभृति धीमतः । (१३।१)

बहुशः कथ्यमानानि नरैर् भूयः श्रुतानि मे ॥ (१३।२)

न केवलं वयं कामाच्चेदिराज जनार्दनम् । (१४।१)

न संबन्धं पुरस्कृत्य कृतार्थं वा कथंचन ॥ (१४।२)

अर्चामहे ऽर्चितं सद्भिर् भुवि भौमसुखावहम् । (१५।१)

यशः शौर्यं जयं चास्य विज्ञायार्चां प्रयुज्महे ॥ (१५।२)

न हि कश्चिद् इहास्माभिः सुबालो ऽप्यपरीक्षितः । (१६।१)

गुणैर् वृद्धान् अतिक्रम्य हरिर् अर्च्यतमो मतः ॥ (१६।२)

ज्ञानवृद्धो द्विजातीनां क्षत्रियाणां बलाधिकः । (१७।१)

पूज्ये ताविह गोविन्दे हेतू द्वावपि संस्थितौ ॥ (१७।२)

वेदवेदाङ्गविज्ञानं बलं चाप्यमितं तथा । (१८।१)

नृणां हि लोके कस्यास्ति विशिष्टं केशवाद् ऋते ॥ (१८।२)

दानं दाक्ष्यं श्रुतं शौर्यं ह्रीः कीर्तिर् बुद्धिर् उत्तमा । (१९।१)

संनतिः श्रीर् धृतिस्तुष्टिः पुष्टिश्च नियताच्युते ॥ (१९।२)

तम् इमं सर्वसम्पन्नम् आचार्यं पितरं गुरुम् । (२०।१)

अर्च्यम् अर्चितम् अर्चार्हं सर्वे संमन्तुम् अर्हथ ॥ (२०।२)

ऋत्विग् गुरुर् विवाह्यश्च स्नातको नृपतिः प्रियः । (२१।१)

सर्वम् एतद्धृषीकेशे तस्माद् अभ्यर्चितो ऽच्युतः ॥ (२१।२)

कृष्ण एव हि लोकानाम् उत्पत्तिर् अपि चाप्ययः । (२२।१)

कृष्णस्य हि कृते भूतम् इदं विश्वं समर्पितम् ॥ (२२।२)

एष प्रकृतिर् अव्यक्ता कर्ता चैव सनातनः । (२३।१)

परश्च सर्वभूतेभ्यस्तस्माद् वृद्धतमो ऽच्युतः ॥ (२३।२)

बुद्धिर् मनो महान् वायुस्तेजो ऽम्भः खं मही च या । (२४।१)

चतुर्विधं च यद् भूतं सर्वं कृष्णे प्रतिष्ठितम् ॥ (२४।२)

आदित्यश्चन्द्रमाश्चैव नक्षत्राणि ग्रहाश्च ये । (२५।१)

दिशश्चोपदिशश्चैव सर्वं कृष्णे प्रतिष्ठितम् ॥ (२५।२)

अयं तु पुरुषो बालः शिशुपालो न बुध्यते । (२६।१)

सर्वत्र सर्वदा कृष्णं तस्माद् एवं प्रभाषते ॥ (२६।२)

यो हि धर्मं विचिनुयाद् उत्कृष्टं मतिमान्नरः । (२७।१)

स वै पश्येद् यथाधर्मं न तथा चेदिराड् अयम् ॥ (२७।२)

सवृद्धबालेष्वथ वा पार्थिवेषु महात्मसु । (२८।१)

को नार्हं मन्यते कृष्णं को वाप्येनं न पूजयेत् ॥ (२८।२)

अथेमां दुष्कृतां पूजां शिशुपालो व्यवस्यति । (२९।१)

दुष्कृतायां यथान्यायं तथायं कर्तुम् अर्हति ॥ (२९।२)